Ciao bella, desideri mangare?
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit maal voor Lord Flasheart, die het ons via de mail toezond.
Het is al een beetje ‘oud nieuws’, maar voordat GeenCommentaar haar toevlucht neemt tot culinaire tips, moest eerst nog even getest worden of echt elke bezoeker in staat zou zijn het onderstaande recept in elkaar te draaien.
Dus men neme een onwetende huisgenoot met twee linkerhanden, men teste het eigen engelengeduld als een ei-kaas mengsel richting het plafond gelanceerd wordt en men onderdrukke de vloeken als met blote handen wat al te kwistig weggemikt kookvocht redding behoeft. Maar het resultaat overtrof alle verwachtingen; ergo operatie geslaagd!
‘Ja, prachtig, Flash, maar waar slaat dit op?’
Vorige week woensdag 17 januari was het de Internationale Dag van de Italiaanse Keuken! Meer dan 130 Italiaanse chefs over de hele wereld maakten een originele spaghetti alla carbonara. De keuze was op dit gerecht gevallen, omdat, aldus de enige Nederlandse deelnemer Fabio Cappellano, ?dit gerecht in feite een symbool van verkrachting van de Italiaanse Keuken in de wereld (is).?
Die verkrachting blijkt voornamelijk te slaan op het overvloedig gebruik van room, wat volgens Cappellano een kunstgreep is van luie restaurantkoks, die op deze manier de saus van te voren klaar kunnen maken. Een echte carbonara moet het hebben van een kaas-ei mengsel dat op het laatste moment door de hete pasta geroerd wordt. Je moet wel even opletten dat de pasta niet te warm is, aangezien het ei dan stolt en je een soort pasta met roerei en kaas krijgt. Voor de rest is het, spreekwoordelijk, een, eh, eitje.
De Amerikaanse economie staat aan op de rand van een recessie. De huizenprijzen dalen en de banken lijden grote verliezen op hun ongebreidelde leningen aan huishoudens. Lange tijd hebben ze op de pof gefeest, nu zitten de Amerikanen met een kater. Eindelijk gaan de Amerikanen meer sparen. Met als gevolg: wereldwijde vraaguitval.
In 1933 schreef jeugdbeweger en volksonderwijzer Koos Vorrink, de latere voorzitter van de SDAP en de PvdA, een invloedrijk boek met de titel ‘Om de vrye mens der nieuwe gemeenschap’. Fel hekelt hij daarin ?de mateloze tyrannie van het geldbezit, die haar uitdrukking vindt in een dwaze aanbidding van het stoffelik succes?.
Mondialisering is zo snel een hype geworden dat er kennelijk niet eens de tijd was om te komen tot een goede vertaling van deze Amerikaanse ontdekking. Volkomen onterecht spreekt iedereen van ?globalisering?. Dat is inderdaad de letterlijke vertaling van ?globalization? maar niet de juiste.
Wie het weergaloze spel ?Civilization? van Sid Meier heeft gespeeld, weet wat mondialisering inhoudt. Je begint midden op een onzichtbare kaart die je al ?civiliserend? exploreert. Exploreert is het juiste woord, want je gaat op zoek naar ?resources?. In het begin zijn dat ijzer, paarden, en ?luxuries?. Hoe meer land, hoe meer kans op resources, en zo ontvouwt zich geleidelijk wat we ?mondialisering 1.0? noemen. Landjepik. Als een concurrerende civilisatie toevallig net eerder een claim legt op een begeerde grondstof, dan val je hem aan. Je kunt ook gaan handelen, maar dat maakt je afhankelijk, en dat kan op kritieke momenten fataal zijn.
De Trouw van 21 december 2007
De vierde grote revolutie is bezig. Een nieuwe revolutie in het denken, in het beeld dat de mens over zichzelf heeft. Er zijn reeds drie dergelijke revoluties geweest. De eerste werd ingeluid door de Poolse astronoom Nicolaus Copernicus, die verklaarde dat onze planeet niet langer het centrum van de kosmos was. De tweede revolutie was die van Charles Darwin, die duidelijk maakte dat de mens niet door een vingerknip van god werd geschapen maar het product is van miljoenen jaren evolutie. De derde revolutie betreft de werking van onze hersenen, waarbij blijkt dat al onze hopen, hartstochten en herinneringen het resultaat zijn van het geknetter van honderd miljard zenuwcellen onder onze hersenpan.
Hoe val je als regionale krant op tussen een woud van concurrenten? De
Amerikanen zijn graag trots op hun land. Afgelopen donderdag hadden ze reden om dat te zijn. De overwinningsspeech van Barack Obama na Iowa was van grote klasse. Ineens stond daar een potentiële president, en niet meer de ambitieuze politicus die Obama was toen hij bijna een jaar geleden zijn campagne begon. Hier stond iemand met een boodschap, iemand die niet alleen gelooft in zichzelf, maar vooral in de kracht van zijn land, in de kracht van de kiezers. Het zij Amerikanen vergeven dat ze zich goed voelden; ?t is alweer een tijdje geleden dat ze daar reden toe hadden.
Op 19 december besprak de Tweede Kamer samen met de Nederlandse delegatieleiders in het Europees Parlement en het kabinet