Gastauteur

2.331 Artikelen
3 Waanlinks
25 Reacties
Achtergrond: Jay Huang (cc)
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

“Publieke opinie met overheidsgeld gemanipuleerd”

Hieronder volgt een gastbijdrage van Arend Jan Boekestijn (Woordvoerder Defensie en OS van de VVD fractie) in de serie Kamerpraat waarin Sargasso Kamerleden aan het woord laat.

Vandaag kreeg ik een dure kleurenfolder van de Nationale Commissie voor internationale samenwerking en Duurzame Ontwikkeling (NCDO) in mijn bus. In de folder staat een samenvatting van een onderzoek van het bedrijf Motivaction naar het draagvlak voor OS onder Nederlandse burgers.

Logo KamerpraatDat is mooi. Minder mooi is dat het NCDO een selectieve samenvatting geeft van de antwoorden op de vragen. Zo stelt de samenvatting van het NCDO dat 64% van de Nederlanders de hoogte van het huidige OS budget steunt. In het onderzoek van Motivaction dat men kan downloaden op de site van het NCDO blijkt dat inderdaad. Wat echter niet vermeld wordt is dat op de vraag of Nederland net zo weinig of veel als andere rijke landen zou moeten geven aan Derde Wereldlanden, maar liefst 50% ja zegt en slechts 33% dat wij meer moeten geven als andere landen. Tsja dat antwoord heeft de samenvatting van het NCDO niet gehaald. Met overheidsgeld wordt hier dus de publieke opinie gemanipuleerd. Ik heb gelijk kamervragen gesteld om een einde te maken aan deze schandalige praktijken. Temeer daar het blad Onze Wereld in 2007 al hetzelfde heeft vastgesteld. We hebben hier dus te maken met recidive.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

2018: Een week uit het leven van een rechtse activist

Vandaag plaatst Sargasso een gastbijdrage van Mark Thiessen Algemeen Bestuurslid Politiek & Voorlichting JOVD Hoofdbestuur.

Ten geleide: “In zijn tijd als actievoerder is Duyvendak opgekomen voor het milieu en de samenleving. Hierbij heeft Duyvendak altijd een maatschappelijk doel willen dienen. Het feit dat zijn actieverleden de media beheerst heeft en dit tot zijn vertrek heeft geleid betreuren wij. De acties uit de jaren ’80 zelf gaven daar volgens DWARS geen reden toe” DWARS-woordvoerder Jaap van der Heijden, augustus 2008

Maandag

Ik sta vroeg op om naar mijn werk te gaan, want dat moet ook gebeuren. Sinds het huidige kabinet van SP, GroenLinks en PvdA het openbaar vervoer gratis heeft gemaakt pak ik iedere dag de bus. Helaas is het busvervoer de afgelopen tijd toevalligerwijs in rap tempo verslechterd, waardoor ik met ruime vertraging op mijn bestemming aankom. Snel ga ik aan de slag om de verloren tijd in te halen. Ik werk voor een organisatie die opkomt voor de belangen van het midden- en kleinbedrijf. Dankzij ons kabinet, dat in 2013 het pluche bestormde, hebben we tegenwoordig geen tijd om stil te zitten. Door de verhoging van de winstbelasting naar 75% en de onmogelijkheid personeel te ontslaan hebben veel kleine ondernemers moeite het hoofd boven water te houden, en heerst er een algemene angst om risico te nemen. Wij proberen deze mensen waar mogelijk te helpen. Helaas wordt ons dit vrijwel onmogelijk gemaakt, door het stopzetten van onze subsidiering wegens het tegenwerken van overheidsbeleid met overheidsgeld en het maken van propaganda voor de detailhandel. Ik behandel 16 e-mails van ondernemers die erover denken de pijp aan Maarten te geven. Iets onder het dagelijkse gemiddelde.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Bericht uit Kamp Holland: Ecotoerisme

Kamp Holland Uruzgan (Foto: Brechtje Paardekooper)

GeenCommentaar presenteerde een tijd geleden een nieuwe gastlogger. Vanuit Kamp Holland geeft Brechtje haar kijk op het leven in Afghanistan en de Nederlandse missie aldaar. Vanaf juni is zij aanwezig in Uruzgan als OSAD oftewel Adviseur OntwikkelingsSamenwerking. Naar verwachting zal zij elke maand verslag doen van haar bevindingen op dit weblog.

‘Alles okee in TK, alles goed in Deh Rawod’. Zo’n kreet die je hier te pas en te onpas hoort. TK (spreek uit: Tie Kee) is natuurlijk Tarin Kowt. Deh Rawod is eigenlijk nog niet zo lang vast in Nederlandse handen. Vorig jaar nog waren de Taliban (of liever: ‘opposing forces‘) grotendeels de baas in het gebied; begin dit jaar werd het heroverd. Toch blijft de veiligheidssituatie nog erg oppassen. Nog tijdens mijn laatste verlof vond een zelfmoordaanslag plaats op een politiepost midden in Deh Rawod. Daarbij kwamen veel burgers om – wellicht is dat de reden dat de Taliban de aanslag nooit officieel hebben geclaimd.

De aanslag was op drie dagen na precies een jaar na een eerdere zelfmoordaanslag in Deh Rawod. Die was toen gericht op een Nederlandse patrouille in het stadje, waarbij de Nederlandse luitenant Tom Krist zwaar gewond raakte en kort daarna overleed. En afgelopen week waren we (tribaal adviseur, assistent OS-adviseur en ondergetekende, OS-adviseur) te gast op Camp Hadrian, de grootste Nederlandse basis in het gebied. Vooral om projecten te bespreken die we willen doen, samen met het PRT missie team. Ter geruststelling voor meelezende vrienden en familie: als wij al het kamp afgingen, gingen we in een IED-bestendige Bushmaster.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Gecompliceerde liefde alleen in Amsterdam?

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Deze keer een stuk dat Basszje ons per mail toestuurde.

Eindeloze liefde (Foto: Flickr/millzero.com)

Café de liefde‘ is min of meer een voortzetting van het VPRO-liefdesproject van programmamaker Bram van Splunteren. In de serie ‘Het Geluk van Nederland‘ was eerder aandacht voor de liefde van den moderne mens. Er kwam zelfs een heuse datingsite uit voort voor ‘ons soort mensen’. Blijkbaar het soort VPRO-mensen dat nippend aan de rosé het literair orgastische grachtengordelmoment van de ander probeert te achterhalen.

Enfin, het programma dus. Dit stuk is niet bedoeld als weloverwogen recensie, maar om twee emoties te ventileren die ik krijg als ik het programma tracht te overleven. En een programma uitkijken kan in dit geval uitdraaien op al knarsetandend je gebit een vierdaagse te laten lopen.

Gecompliceerde liefde
In de eerste plaats geeft het programma het idee dat gecompliceerde liefde alleen in Amsterdam voorkomt. Zo voert het programma een videoblog (lekker 2.0, lekker hip) op van ene Anna. Een typisch dorpsmeisje dat in de grote stad is neergezet en met een hoorbare errrr haar liefdesproblematiek uiteenzet op 480 bij 360 pixels. Het typetje dat haar verloren dorpsgevoel zoveel mogelijk probeert te compenseren door in de grote stad de attention whore uit te hangen en Hyvesvrienden te collecteren, al klagend op haar life journal.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Barack for President (met dank aan Ann Coulter)

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag weer een bijdrage van Berend ter Borg.

Right Wing Costume Kit (Foto: Flickr/Liquid Lucidity)

Eén van de voordelen, of nadelen, van het internet is dat het alles en iedereen de mogelijkheid geeft om met fundamenteel andere standpunten in aanraking te komen. Voor zover die althans in voor ons leesbare talen gesteld zijn. De websites van de meeste moslim-fundamentalisten zijn bv. in principe toegankelijk, maar gesteld in talen die weinigen van ons beheersen. Wanneer de moslim-fundamentalisten, en andere gekken zoals o.a. pan-slavistische Russen, om die reden afvallen, blijft psychopathisch rechts Amerika over. Maar gelukkig is er in die hoek ook veel om van te genieten. Eén van de redacteuren van GeenCommentaar is in ieder geval verslaafd aan de nieuwsshow van Bill O?Reilly op Fox News, bij ons te krijgen via internet (www.foxnews.com). De radioshow van Rush Limbaugh zal ook nog lang bij ons zijn, nu Rush zelf een nieuw contract van 400 miljoen dollar heeft gekregen. Deze programma?s richten zich op de waan van de dag, maar de zeer uiteenlopende onderliggende ideologieën zijn ook beschikbaar via het internet, van zeer extreem denkende Christenen tot extreme ‘libertarians’.

Ikzelf mag graag de website van Ann Coulter bezoeken. Deze niet geheel onaantrekkelijke blondine (?) is door een Britse krant ooit omschreven als ?Rush Limbaugh in het lichaam van Lisa Kudrow?. Ook zij debiteert zeer intrigerende rechtse standpunten, hoewel haar columns soms wat verzanden in details die voor Europeanen minder interessant zijn. Het opvallende is dat ze haar gal niet alleen over Democraten spuwt, maar met name ook gematigde Republikeinen hard aanpakt. Wie de columns van Ann Coulter volgt kan zich moeilijk aan de indruk onttrekken dat een overwinning van Barack Obama in de presidentsverkiezingen onvermijdelijk is. Dat ze zich in de Republikeinse primaries fel afzette tegen de, voor Republikeinse begrippen, linkse John McCain, was niet verrassend. Maar de Republikeinse primaries zijn alweer een paar maanden voorbij, en ze blijft desondanks doorgaan met het aanvallen van McCain, in termen die er niet om liegen. Ze vindt eigenlijk dat rechtse Amerikanen dit jaar maar niet moeten stemmen. Het lijkt er dus op dat McCain niet alleen de slag om het Amerikaanse midden verliest, maar ook zijn eigen rechtervleugel niet mee weet te krijgen. Voor een volledig begrip van de Amerikaanse verkiezingen kan het volgen van dergelijke websites bepaald geen kwaad.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Bier en Spelen

Vandaag, de dag het Holland Heineken House in Peking is geopend, plaatsen wij een gastbijdrage van Louise Beck over de Aziatische biermeisjes van Heineken.

Nog luttele uren en dan gaan de Spelen van start. Het feest van sportieve verbroedering in de wereldgemeenschap. Een commercieel feest ook. Wat is er leuker voor een bedrijf, dan relaties een mooie sportwedstrijd te schenken. Wat is er, ingeval van Holland, leuker voor Heineken, dan aan één stuk gratis genoemd te worden als hèt (Hollands) sportieve centrum in Beijing. De PR-machinerie van Heineken is overweldigend.

De Sargassolezers zijn zonder enige twijfel sportief van geest. Met Heineken is dat al een stuk minder. Het gaat bij Heineken om de centjes. Ten koste van wat ook.

Neem Cambodja. Ga je daar, bij de tempels in Angkor Wat bijvoorbeeld, op café, dan schuiven een stel jeugdige vrouwen aan, om je over te halen juist hun bier te kopen. Ze zijn gekleed in jurkjes van Tiger Beer, van Stella, van Carlsberg en van Heineken. Heineken is in Cambodja marktleider. De dames krijgen een stukloon uitbetaald. Wijselijk hebben de internationale brouwerijen hen niet in dienst, dat zou te veel verantwoordelijkheid met zich brengen. Ze vallen onder het promotiebudget. Het “loon” (een miezerig bedrag per ingeleverde kroonkurk) is te weinig om opa en oma op het platteland, kinderen, andere familie van te onderhouden. Dus, toch al licht beneveld door het mee-drinken op de werkplek, gaat er wel eens een mevrouw mee naar de achterkamer, of het hotel van de westerse toerist in Siem Reap.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Stelling: GC zou bij wet verboden moeten worden

Op GeenCommentaar is ook plaats voor gastloggers. Dit keer weer voor Berend ter Borg met zijn stelling dat GeenCommentaar.nl bij wet verboden zou moeten worden, een ‘bespiegeling van een technofoob’.

Down with GC (Image: Geencommentaar.nl)

Ik heb altijd huiverig tegenover het fenomeen ‘internet’ gestaan. Het is over het algemeen mijn overtuiging dat technologische vooruitgang nergens toe kan leiden. Toen, midden jaren negentig, elektronika-goeroes begonnen te schreeuwen over de ‘onbeperkte mogelijkheden’ van de IT beving mij een gevoel van paniek, en zelfs van misselijkheid. Ik zat bepaald niet om ‘onbeperkte mogelijkheden’ te springen. Ik deed moedige pogingen om de nieuwe werkelijkheid die ontstond te ontkennen. Zo behoorde ik tot de achterhoede die oprecht geloofde dat mobiele telefoons een mode van voorbijgaande aard waren. Het internet viel moeilijker te ontkennen, maar ik heb de hoop gekoesterd dat de ‘millennium bug’ dit fenomeen op de een of andere manier de nek om zou draaien.

Ik heb mijn walging voor het internet op peil kunnen houden door zorgvuldig alleen het slechtste van het web te bekijken. De gedachte dat internet ‘de toekomst van de democratie’ zou zijn heb ik de kop ingedrukt door een aantal discussies op stand.nl te volgen. Een zegening. Een aaneenschakeling van scheldkanonnades, gesteld in het slechtste Nederlands dat ik ooit ben tegengekomen. Op stand.nl zal nooit eens iemand een betoog opbouwen, dan wel inhoudelijk reageren op wat een ander had gezegd. Mijn vooroordeel over het internet bleef in stand.

Recentelijk stelde een vriend die meer in contact stond met de moderne tijd voor, dat ik eens een bijdrage aan het blog waarvan hij redacteur was zou leveren. Inderdaad, geencommentaar.nl. Ondanks mijn afkeer van het internet ben ik ook de kwaadste niet, en als mij zoiets gevraagd wordt dan doe ik het.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Kauwgom kopen in Damascus

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit keer nogmaals voor Berend die ons deze column toemailde getiteld Kauwgom kopen in Damascus, of, Hoe het Syrische volk het Amerikaanse imperialisme in stand helpt te houden.

Kauwgom (Foto: Flickr/roadsidepictures)

Op een taxi-haven in de Syrische hoofdstad Damascus werd ik benaderd door een jongetje van een jaar of twaalf, die pakjes kauwgom verkocht. De pakjes zagen eruit alsof ze nog voor de val van de Muur uit de Sovjet-Unie waren geïmporteerd. De vraag drong zich op wat de houdbaarheidsdatum van kauwgom is, zeker in een Mediterraan land. Het zou voor de hand hebben gelegen deze kauwgom niet te kopen, maar er waren drie redenen om het toch te doen.

Om te beginnen liefdadigheid.

Ten tweede was er het feit dat de reis naar Damascus tot dan toe wat teleurstellend was geweest. Syrië geldt als een adjunct-lid van de As van het Kwaad, en er heen gaan had een avontuur moeten zijn. Het bleek echter een betreurenswaardig veilig land te zijn, met een ontspannen houding ten aanzien van religie, en ook, in vergelijking met andere landen in het Midden-Oosten, weinig militairen op straat. Een poging om ons naar goed Nederlands gebruik klem te zuipen en te misdragen was stuk gelopen op het alcoholbeleid van de stad Damascus. De enige gelegenheid waar alcohol geschonken werd bevond zich in een atoombunker vijftig meter onder de stad, waar (en dit is belangrijker) de biertjes omgerekend meer dan tien euro per glas kostten. Dit was ons te gortig. Kortom, het consumeren van verdacht uitziende kauwgom was misschien wel de laatste kans om een gevoel van gevaar in onze vakantie terug te brengen.

En er was een derde reden. Dit was namelijk een kans om, zonder veel risico te nemen, een substantiële bijdrage te leveren aan het verval van de VS en de opkomst van Europa. Dit behoeft enige uitleg. De macht van Amerika is gebaseerd op de overwaardering van de dollar. Hierdoor is de Verenigde Staten 20% rijker dan het normaal gezien zou moeten zijn, en dat betekent dat het land op alle gebieden een voorsprong kan nemen. Er zijn een aantal redenen aan te wijzen waarom de dollar overgewaardeerd wordt. Dat is bijvoorbeeld omdat het de belangrijkste reserve-valuta is, en omdat het grootste deel van de internationale oliehandel in dollars wordt afgehandeld. Maar er is nog een factor, die de kranten niet zo vaak haalt omdat deze niet goed te kwantificeren is. In informele economieën is de dollar de belangrijkste munteenheid. Handelaartjes op kleine marktjes van Moskou tot Nairobi en van Calcutta tot Buenos Aires doen hun zaakjes het liefst in dollars. Alleen aan de randen van het Europese imperium, bv. op de Balkan, is de euro bezig aan een opmars. Verder heerst de dollar overal. Ook op de taxi-haven annex zwarte markt in de hoofdstad van Syrië, een verklaarde vijand van de Verenigde Staten.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De Khalino-crisis

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Ditmaal nogmaals voor Berend ter Borg die de smaak te pakken heeft en ons het volgende stuk via de mail toezond.

De Khalino-crisis of Hoe de Russische provincie Kamtsjatka de sleutel is tot de mondiale olie- en voedselcrisis.

Beren, hier nog aan de zalm (Foto: Flickr/robnunn)

Khalino is een klein mijnwerkersdorpje in de Russische provincie Kamtsjatka. Deze provincie is waarschijnlijk bekend bij liefhebbers van het bordspel Risk, die zich er vaak over verbaasd zullen hebben wat voor een disproportioneel grote rol dit afgelegen gebied in het bordspel speelt. De globalisering heeft echter ook hier toegeslagen, en in de moderne wereldeconomie speelt ook het dorpje Khalino een sleutelrol.

Kamtsjatka is ’s werelds grootste producent van wilde zalm. Ruim een kwart van alle wilde zalm die gevangen wordt in de wereld is afkomstig uit Kamtsjatka. Jarenlang is het zo geweest dat de voedselprijzen laag waren, en wilde zalm door gekweekte zalm uit de markt gedrukt werd. Er werd relatief weinig gevist in Kamtsjatka, en dus was er zalm te over. De voedselprijzen zijn echter enorm gestegen, en dus ook het voer waarmee gekweekte zalm wordt vetgemest. Om deze reden wordt er nu zeer intensief gevist, en zijn de zalmvoorraden geslonken. Dit heeft een andere groep consumenten van deze zalm gedwongen om van dieet te veranderen. De afgelopen paar dagen is een grote groep bruine beren naar het dorp Khalino getrokken, om zich te goed te doen aan mijnwerkers en geologen. Deze hebben het werk neergelegd en zich verschanst in hun dorp, waar ze nu door de beren belegerd worden.

De economie van het dorp Khalino draait geheel om de plaatselijke mijn, waar platina gedolven wordt. Platina is het meest kostbare en zeldzame metaal van de wereld. Als alle platina van de wereld zou worden omgesmolten en in een (leeg) Olympisch zwembad zou worden gegoten, dan zou er maar een laagje platina van ongeveer 20 centimeter komen te staan. Zo zeldzaam is het. Natuurlijk is het zo dat de kleinste fluctuatie in de productie van een dusdanig zeldzame grondstof dramatische gevolgen kan hebben voor de prijs.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De Baardigheid van het Kwaad

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Ditmaal voor Berend ter Borg die ons het volgende stuk via de mail toezond.

Karadzic in vermomming (foto news.bbc.co.uk/1/hi/world/europe/7519039.stm via wikipedia: en.wikipedia.org/wiki/Image:Radovan_Karadzic_2008.jpg)

Het is iedere keer toch weer een teleurstelling. Er is opnieuw een spook gearresteerd. Je doet je best om te voelen wat je zou moeten voelen: opluchting uit naam van de mensheid, blijdschap dat er eindelijk recht zal geschieden. Maar eigenlijk voel je dat de wereld weer een klein beetje onttoverd is, dat er iets van de magie en de suspense verdwenen is.

Want laten we wel wezen: wij houden van het kwaad. En dan niet zozeer het tergende, ergerlijke kwaad, het kwaad dat aangericht wordt door laffe kleine mannetjes achter bureau’s, die het ook allemaal niet zo goed weten. Nee, we houden van het vleesgeworden kwaad. Wij houden van mannen, en soms ook vrouwen, die het kwaad vertegenwoordigen, die leven om slecht te zijn, en bij voortduring tonen dat ze hier talent voor hebben.

Radovan Karadzic was een prachtig voorbeeld. Met zijn pafferige smoelwerk en zijn weelderige grijze haar gaf hij de verschrikkingen in Bosnië een gezicht. Vijf jaar lang, van 1991 tot 1996, leek hij onaanraakbaar, want de wereldgemeenschap had schijnbaar geen idee hoe de Servische moordmachine waarover hij de leiding had tot staan moest worden gebracht. Door de wol geverfde diplomaten lieten zich door hem afbluffen. ?Hij liegt, ik weet dat hij liegt, hij weet dat ik weet dat hij liegt, en toch blijft hij liegen,? verzuchtte de Britse Lord Owen. En in wezen heeft hij gewonnen, want grote delen van Bosnië die eerst door moslims werden bewoond zijn nu in Servische handen, en zullen dat waarschijnlijk ook altijd blijven. En toen het spel eenmaal uit was slaagde Karadzic erin om twaalf jaar lang volstrekt ongrijpbaar te blijven. Gedurende het hele proces tegen zijn baas Slobodan Milosevic leefde Karadzic nog ergens, in vrijheid, een teken dat dit verleden nog allerminst afgesloten was.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Heeft de democratie toekomst?

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we -uiteraard met toestemming- overnemen van andere weblogs, of die via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Alopex.

Stembureau (Foto: Flickr/Noud!)

Samenlevingen zijn altijd op zoek naar structuur; binnen een structuur kunnen wij denken. Daarbij, wat zijn we eigenlijk zonder structuur? Weinig meer dan dieren. Ieder mens wil in vrijheid leven, maar wel gebonden aan structuur.

Structuur kwam vroeger in de vorm van het goddelijk recht. Koningen, keizers, sultans en tsaren, allemaal kregen zij hun macht uit een goddelijk mandaat. En het mooie was dat niemand zich druk hoefde te maken over opvolging van de leiders, de eerste zoon kreeg het mandaat mee van zijn vader. In feite werden heersers heerser door grootse daden of grof geweld. Maar je zal het met me eens zijn dat na enkele generaties meestal weinig terug te vinden was van het ‘goede’. We hadden/hebben leiders die toevallig in de juiste kribbe werden geboren, met geen talent om te regeren.

Democratie is niets meer dan een opvolger van het goddelijke mandaat, met onszelf als vervanger van god. We kiezen gelijken om meer dan gelijk te zijn, ons te regeren. Maar de gekozenen zijn ook nu niet altijd de beste keuze; grof geweld en goede daden zijn respectievelijk grof geld en goede media-aandacht geworden. Geboorterecht is partijpolitiek, maar een keuze houdt het nog steeds niet in.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Is de wasbeer de nieuwe poema?

Op Sargasso is regelmatig plaats voor gastbijdragen. Dit maal een stuk van Emiel Elgersma. Hij blogt momenteel zelf op Elgersma.info.

Hee, had je geen originelere foto kunnen nemen. Nou staat mijn suffe kop op al die saaie weblogsHet is weer komkommertijd.
Plots duiken er berichten op in de kranten over wasberen. Eerst in de regionale media, daarna een kolommetje in landelijke pers, gisteren aandacht op radio 1 en vandaag een groot artikel en foto in de Volkskrant. De wasbeer heeft alles in zich om de nieuwe poema op de Veluwe te worden.

Het begint allemaal op 9 juni in Drenthe. Ene Jan Dielissen uit Veeningen vangt met een ingenieuze val waar Myke Hawke, de surival goeroe van Discovery trots op zou zijn, de wasbeer. Met een vogelkooi, belletjes, een eendennest, bamboestok, hardgekookt ei en wat vlees heeft hij het dier te pakken. Trots vertelt hij aan RTV Drenthe hoe hij het exotische roofdier, dat al dagen over zijn erf sloop en allerlei nestkasten plunderde, te pakken kreeg.

De volgende dag komt een goed christelijke journalist op de redactie van het Reformatorisch Dagblad met een sterk verhaal. "Weet je wat er bij ons in de buurt is gebeurd? Er is een wasbeer gevangen!" "Niet?" reageren zijn collega’s. "Echt waar, kijk hier maar." De nieuwschef vindt het wel een mooi verhaal en geeft de redacteur opdracht om een mooi kolommetje vol te schrijven.

Vorige Volgende