Gastauteur, auteur op Sargasso

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Goede CDA-strategie?

7 mei 2009 , 11:39 , door Gastauteur

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit kunnen stukjes zijn die ons worden toegestuurd, zoals het onderstaande stuk van Paul Visser.

Het CDA verkleint het gat met de PVV blijkt uit een peiling van Maurice de Hond. De partij van Geert Wilders zakt een zetel en het CDA van Jan Peter Balkenende stijgt er één. Zou de strategie van het CDA weer gaan werken?

Toen de LPF opkwam, hanteerden Jan Peter en zijn partijgenoten de ‘niet-aanval strategie’. De meeste partijen in Den Haag walgden van de Fortuyn’s standpunten en vielen hem continu aan met enorm vergaande vergelijkingen, waarvan vooral de vergelijkingen met extreem rechts breed werden uitgemeten in de pers. De enige partij die zich afzijdig hield was het CDA. Sterker nog; zij schurkte tegen de LPF aan. En dat heeft ze geen windeieren gelegd. Door deze opstelling werden ze in 2002 de grootste partij en kregen de macht in handen. Balkenende is sindsdien niet meer van het pluche weggeweest.

Nu lijkt het CDA dezelfde weg in te slaan. De allereerste stap is gezet door de voorzitter van de christelijke partij, Peter van Heeswijk, met de opmerking dat hij geen enkele partij uitsluit bij het vormen van een toekomstige coalitie. Oftewel, ze zijn bereid om met Wilders te regeren. Hierdoor zullen potentiële stemmers van het PVV eerder kiezen voor het maatschappelijk meer geaccepteerde CDA, en zal Balkenende weer een termijn als premier tegemoet gaan met de PVV als tweede partij in de regering. Zo blijft de macht bij het CDA en kan hij de partij van de vrijheid in bedwang houden, zoals bij de LPF.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Het nationale belang van een Green Deal

7 mei 2009 , 11:00 , door Gastauteur

In aanloop naar de verkiezingen voor het Europees Parlement, hier in Nederland op 4 juni, biedt Sargasso aan alle partijen deelnemen ruimte om middels gastbijdragen hun standpunten naar voren te brengen. Voorwaarde is wel dat ze meedoen in de discussie die er op volgt. Hier wederom een stuk van Judith Sargentini, lijsttrekker van GroenLinks. Dit maal samen met Rens van Tilburg.

Nederland is buitengewoon kwetsbaar voor zowel de financiële als de klimaatcrisis. Beide vereisen een wereldwijde aanpak. Wij vinden het daarom van belang dat de fragiele internationale samenwerking uitmondt in concrete afspraken. In een Green Deal tussen de rijke en de opkomende landen voor een ingrijpende economische koerswijziging. Dat vraagt een ambitieuze en solidaire inzet.

Mondiale problemen

Er was een tijd, nog niet zo gek lang geleden, dat we de economische modellen nog vertrouwden. Het was een overzichtelijke tijd, met schijnbaar overzichtelijke problemen. Zo berekende de Britse econoom Nicholas Stern eind 2006 dat stabilisering van het klimaat één tot twee procent van ons inkomen zou kosten. Een jaar eerder stelde Jeffrey Sachs de prijs voor het beëindigen van de wereldwijde armoede op minder dan één procent van ons inkomen.

Inmiddels voorspelt de Europese Commissie dat de landen van de Europese Unie dit jaar vier procent van hun inkomen zullen inleveren. Helaas brengt dat een einde van de armoede en de stijgende zeespiegel niet dichterbij. Sterker, de Wereldbank voorspelt dat als gevolg van de financiële crisis jaarlijks tot vierhonderdduizend kinderen extra zullen sterven. En terwijl klimaatwetenschappers alsmaar dramatischer voorspellingen produceren, worden plannen voor windparken op zee afgeblazen en beëindigt Shell zijn investeringen in zonne-energie. En het einde van de huidige crises is nog niet in zicht. Naar schatting hebben de banken nog maar een derde van de verliezen op hun giftige kredieten bekendgemaakt. De aandelenmarkten verloren wereldwijd twintigduizend miljard dollar van hun waarde. Om dit bedrag in perspectief te plaatsen: Stern bepleitte een verdubbeling van het wereldwijde onderzoek naar duurzame energie naar twintig miljard dollar; Sachs vroeg om een extra investering van honderd miljard dollar per jaar. In plaats daarvan dalen de hulpgelden dit jaar met veertig miljard dollar. Banken zoeken veiligheid. Alles wat relatief onbekend is, van opkomende landen tot nieuwe technologieën, krijgt geen krediet meer.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Van rechts naar links

4 mei 2009 , 13:45 , door Gastauteur

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Hieronder een stuk van Peter, dat eerder verscheen op zijn eigen weblog.

De Republikeinse Partij moet nog bekomen van Obama’s verkiezingsoverwinning en krijgt opnieuw met een verlies te maken. De Republikeinen sloegen een nog rechtsere koers in, als antwoord op Obama’s zege, en dat is niet naar ieders democratische zin. De Republikeinse senator Arlen Specter stapt nu over naar de Democraten, waarmee de Democratische meerderheid in de Senaat wordt versterkt.

Een gemiddelde kiezer heeft het soms al moeilijk genoeg de politicus van zijn keuze te vinden, maar wat moet je met politici die van politieke kleur wisselen? In Nederland komt dat ook voor. Niet zo vaak als in sommige andere landen, maar vooral de laatste dertig jaar is het ook hier in de mode. In de totale parlementaire geschiedenis wisselden ruim vijftig politici van partij. Voor een groot deel was dat te danken aan afsplitsingen.

Ruim dertig keer richtten politici eigen partijen op, nadat ze hun oorspronkelijke politieke nest hadden verlaten. In een aantal gevallen leidde dat tot nog verdere splitsingen. Zo hebben we in de recente geschiedenis kunnen zien hoe uit Leefbaar Nederland de LPF voortkwam, die op haar beurt ook aardig wat dissidenten kende, die dachten met een eigen partij of ‘groep’ aan de parlementaire bak te kunnen komen. Beroemd, berucht zo u wilt, zijn natuurlijk ook de jongste bewegingen van Wilders en Verdonk.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Moderne volksvertegenwoordiging? Brr..

2 mei 2009 , 10:51 , door Gastauteur

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Hieronder een stuk van Huub Bellemakers dat eerder hier verscheen.

Een powerpoint over powerpoint (Foto: Flickr/garethjmsaunders)

Een goede vraag opgeworpen door een Vlaamse. Groen!- leider Mieke Vogels merkte in het Vlaamse tv-programma “Voor eens & voor altijd” op hoe archaïsch parlementen eigenlijk werken. En gelijk had ze. Waarom geen video, powerpoints, infographics of andere soort poespas in de volksvertegenwoordiging?

Er zijn eigenlijk geen parlementen waar ze iets anders doen dan praten. Soms schreeuwen ze wel erbij, soms vechten ze nog, maar het idee is altijd: parler. Daar is niet zoveel mis mee, ware het niet dat parlementen er ook zijn voor de burger. Zeker tegenwoordig, waar alle debatten live worden uitgezonden via internet. Het is is een raadsel waarom het geachte parlement alleen maar praat over stukken zonder iets inzichtelijk te maken. Overal ter wereld, in bedrijven, op opleidingen is het normaal gesproken woord toe te lichten met beeld. Maar niet in de politiek.

Nou is een zekere terughoudendheid niet verkeerd. Hoeveel mensen ervaren niet de last slechte presentaties te moeten bijwonen, of de verplichting powerpoints te maken terwijl het niets toevoegt. Maar iets toevoegen kan het zeker. Stelt u zich het eens voor: een begrotingsbehandeling in de Tweede Kamer der Staten-Generaal. De minister van Financiën laat de hoofdlijnen van de begroting zien in duidelijke diagrammen. De oppositie laat zien op welke manier een begroting omgebogen kan worden. Op een mooi scherm, goed zichtbaar voor kamerleden, pers en publiek. Zou dan niet het werk een stuk inzichtelijker worden en een begrotingsbehandeling zinvoller? Of kamervragen waar niet wordt verwezen naar een NOVA-uitzending, maar met daadwerkelijk een heus stukje video in de Tweede Kamer? Wel heel erg top-notch technisch, maar het is mogelijk.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Agnes tegen het gezonde verstand

1 mei 2009 , 12:56 , door Gastauteur

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Hieronder een stuk van Daan dat eerder hier verscheen op het weblog Vroeg of Laat.

Agnes Kant was duidelijk niet blij met de vrouw die tegenover haar zat, aan de andere kant van de gesprekstafel bij Pauw en Witteman. Nu, toegegeven, had die vrouw tegenover haar ook wel gekke ideeen. Heleen Mees was namelijk iemand die vond dat het anders moest in Nederland. Immigranten moesten minder snel een uitkering krijgen, en gewoon aan het werk gaan in minimum-loon baantjes. De uitkering moesten omlaag: dan zouden de immigranten vanzelf wel gaan werken, en daardoor ook vanzelf integreren en de taal beheersen. Heleen woonde zelf in New York, en haalde dan ook vaak voorbeelden aan van immigranten die in de lokale restaurants als waterschenkers begonnen, maar een aantal jaar later al managers van supermarkten waren.

Agnes wist wel beter. De uitkeringen moesten gelijkblijven, en het minimumloon omhoog. Dat zou de mensen wel aan het werk krijgen. Ze wist het zeker.

Dat is ook eigenlijk het grote probleem van de SP. Ze laten dingen logisch klinken terwijl ze onlogisch zijn. Juist als het minimumloon omhoog gaat zullen er minder banen voor laagopgeleiden komen, omdat die dan te duur worden voor de zaak. Op die manier leidt dit eigenlijk tot een de versterking van een van de grootste problemen van het land: structurele werkloosheid. Agnes snapte zelf de fout in haar logica niet, en hoe helder Heleen het ook uitlegde: Agnes had gelijk.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Brussel: Big Business as usual?

29 april 2009 , 15:00 , door Gastauteur

In aanloop naar de verkiezingen voor het Europees Parlement, hier in Nederland op 4 juni, biedt Sargasso aan alle partijen deelnemen ruimte om middels gastbijdragen hun standpunten naar voren te brengen. Vandaag Dennis de Jong, lijsttrekker van de SP.

dennisdejong-sp Een klein bericht is snel vergeten, ook zijn de berichtjes vaak zo onopvallend dat je er snel overheen leest. Maar als die kleine berichten keer op keer terugkomen is er meer aan de hand. En keer op keer komt uit Brussel het bericht dat grote bedrijven tevreden zijn met maatregelen die uit de Brusselse koker komen. Keer op keer geven consumentenorganisaties, vakbonden en milieuorganisaties aan dat zij zich niet gehoord voelen. Voor de burgers is het een van de geheimen van de Brusselse achterkamertjespolitiek maar de Brusselse lobbyisten weten het al lang: Brussel is er voor Big Business.

Enkele weken terug was er weer zo’n klein berichtje, het ging deze keer over een energielabel voor consumentenelectronica. Een label waarmee je in één oogopslag zou kunnen zien wat een product aan energie verbruikt. Een goede zaak zou je zeggen, een eenvoudig label waardoor de consument een goede keus kan maken tussen de verschillende producten. De Europese Commissie stak al de loftrompet op over haar eigen maatregel: Brussel maakt consumentenelectronica groener stond er in de kop. Onderaan het bericht kwam in één zinnetje iets heel anders naar voren: de Consumentenbond sprak van een misleidend label, niet geschikt om consumenten een duidelijke keus te geven maar bedoeld om bedrijven zich groen te laten voordoen. Ook Milieudefensie zag in het label niets anders dan een poging van het bedrijfsleven om duurzaam te doen, zonder het te zijn. Een hemelsbreed verschil, mede mogelijk gemaakt door de Europese Unie.

Brussel maakt van energielabels een misleidende manier om bedrijven niet echt groen te laten zijn. En toch staat de SP alleen in haar oproep tot openheid van lobbyisten. Minstens 15.000 lobbyisten, waarvan er 12.000 voor het bedrijfsleven werken kunnen zonder zelfs maar te vertellen wie ze zijn en voor wie ze werken toegang krijgen tot het Europees Parlement, de gebouwen van de Europese commissie en de andere instellingen in Brussel en Straatsburg. Lobbyisten worden zelfs uitgenodigd om mee te schrijven aan Europese wetten en regels die betrekking hebben op hun eigen activiteiten. In Brusselse kantoren laten ambtenaren het bedrijfsleven de spelregels bepalen en alles wat u ervan leest is een klein stukje in de krant.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Asscher: lever uw recht maar in

28 april 2009 , 11:03 , door Gastauteur

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag een stuk van Rutger Schimmel, dat eerder op zijn eigen weblog verscheen.

Lodewijk Asscher, PvdA-wethouder in Amsterdam, pleit in de Volkskrant voor het verbieden van neef-nichthuwelijken. Die spelen volgens hem een aanzienlijke rol in het achtergesteld houden van allochtonen in Nederland. Er komen namelijk nogal veel zwakbegaafde kinderen uit voort.

“De problemen rond zwakbegaafde jongens worden opgelost met importbruiden. Ze worden als mantelzorgster/echtgenote naar Nederland gehaald. [..] Deze vrouwen krijgen levenslange vonnissen met dergelijke huwelijken, waaruit ook vaak weer zwakbegaafde kinderen worden geboren.” Alleen een verbod kan deze vicieuze cirkel breken, concludeert Asscher.

Asscher?s pleidooi oogt sympathiek. Er spreekt een diep besef van de omvang van de huidige problematiek uit. Asscher gelooft niet dat het allemaal wel goed zal komen als we maar genoeg wijken opknappen en integratiecursussen geven.

Asscher?s betoog is echter niets minder dan inperking van onze burgervrijheden, een verdere penetratie van de overheid in ons persoonlijk domein.

Ondanks dat hij jurist is lijkt Asscher te vergeten dat rechten niet hun geldigheid ontlenen aan de positieve uitwerking ervan. De wet biedt alleen een moreel kader, heeft niet tot taak gezonde en morele burgers te kweken. Alleen vanuit de cultuur kan een verantwoorde omgang met rechten komen. Wanneer de traditionele cultuur van een cultuur zich niet leent voor een verstandige houding naar een recht toe, dan is het tirannie als andere groepen dat recht onder het mom van rechtsgelijkheid ontnomen wordt.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Obama’s eerste 100 dagen beter dan verwacht

27 april 2009 , 14:00 , door Gastauteur

Op Sargasso is plaats voor gastbijdragen. Ook is dit meestal de weg waarlangs we kijken of een nieuwe blogger tot de redactie kan toetreden. Vandaag een bijdrage van Danny Jouwe.

Beter dan verwacht. Dat is het oordeel van een meerderheid van de Amerikanen over Obama in zijn eerste honderd dagen. Plus: hij heeft een paar grote dingen voor elkaar gekregen en zich aan zijn belangrijkste campagnebeloften gehouden. In de polls bevindt zijn steun zich tussen de 62% (Fox) en 69% (Washington Post / ABC News). Woensdagavond, wanneer Nederland zich klaarmaakt voor Koninginnedag, geeft hij een speciale persconferentie. Als je ergens goed in bent kun je het ook maar beter gebruiken – in de afgelopen drie maanden is Obama in Amerika elke dag op televisie geweest met speeches, persconferenties, plechtige ondertekeningen en fotogenieke momenten. En kennelijk heeft het gewerkt. Toch is vooral het tempo waarin Obama met beleidsmaatregelen komt adembenemend.

Ondertussen weten de Republikeinen zich geen raad. Harde aanvallen treffen geen doel als Obama’s persoonlijke populariteit (72%) nog hoger ligt dan de steun voor zijn beleid. In arren moede hebben Republikeinse leiders in het Huis van Afgevaardigden de president maar een brief geschreven om zich te beklagen over “het trieste gebrek aan ‘bipartisanship’”. Alsof de wolf aan Roodkapje vraagt waarom ze niet meer met hem praat. Kennelijk zijn ze alweer vergeten dat ze hem als een baksteen lieten vallen toen hij in januari over bipartisanship kwam praten om steun voor zijn stimuleringsplannen te werven.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

The crash of civilization

26 april 2009 , 14:30 , door Gastauteur

Op Sargasso bieden we regelmatig ruimte aan gastbijdragen. Deze bijdrag is van Abraham Blauvelt.

Fukuyama concludeerde in zijn The End of History and the Last Man dat na de val het communisme ons Utopia was bereikt. Destijds heb ik hem horen spreken in de Nieuwe Kerk en ik werd ook bevangen door een gevoel van opluchting dat we het eindpunt van de geschiedenis hadden bereikt. Ik zat geramd voor toekomst. De werkelijkheid blijkt weerbarstiger. De liberale democratie als idee staat onder druk door haar eigen falen. Mensen blijken toch minder goed te functioneren dan we dachten, zelfs in het beste systeem dat we hebben kunnen bedenken.

Huntington en 9/11 hebben bovendien het conflict tussen de beschavingen op scherp gezet. Anders dan Huntington dacht, betreft het niet alleen een conflict tussen beschavingen, maar juist ook een crash van de beschaving. Vanuit het ongenoegen dat uit de poriën van de maatschappij wasemt, zien we de opkomst van Nieuw Rechts als sprekende rioolbuis van het ongenoegen van het dom gehouden klootjesvolk. Een politieke hangplek waar je als onfatsoenlijk mens lekker onfatsoenlijk kunt doen terwijl je toch het eigen gevoel van intrinsiek fatsoen vast kunt houden. Het is helemaal bon ton om Links de schuld te geven van alles, zelfs van het nazisme en om alle moslims als minderwaardige mensen te bestempelen. Ze kunnen niet anders dan onbeschaafd zijn, want ze zijn alleen schatplichtig aan Allah. Die domme Linkse Rakkers hebben dat alleen nog niet door.

Nu in de VS het lelijke ware gezicht van Nieuw Rechts zichtbaar is geworden, keert daar de moraal terug. Nederland als achterlijk kikkerlandje loopt een jaar of acht achter de muziek aan en als je het Nieuw Rechts vraagt is waterboarding morgen legaal, want niet in strijd met de Geneefse conventie. Er heerst immers een burgeroorlog in Gaza-Gouda en die vijandelijke islamitische strijders moeten by any means necessary er vanaf gehouden worden hun snode straatterroristische plannen uit te voeren.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De islamcritici zetten vooral zichzelf te kijk

26 april 2009 , 12:00 , door Gastauteur

De onderstaande gastbijdrage is van schrijver / columnist Mohammed Benzakour. Dit artikel verscheen eerder in Trouw. Benzakour bood Sargasso het originele artikel ter plaatsing aan.

Natuurlijk, in normale tijden was de ‘kwestie Ali Eddaoudi’ geen kwestie geweest. Een geëngageerde geestelijke verzorger met keurige antecedenten en dito functieprofiel, wat doen een paar onwelvoeglijkheden in een ver columnverleden nog toe? Minister Plasterk en Pim Fortuyn hekelden in hun vorige columnistenbestaan beduidend scherper het Kabinetsbeleid, maar mochten ongehinderd bij Balkenende aanschuiven. Zo hoort het ook.

Maar voor Eddaoudi geldt, nogal onverholen, een ander meetlat. Heerlijk hoe Hero Brinkman (Pauw & Witteman, 14 april) moeiteloos verwoordt waar anderen met intellectuele rimram omheen zwieren: een pastoor, een humanist, een dominee, een rabbijn, allen zijn welkom bij Defensie, maar moslimsoldaten moeten hun zielenheil maar ‘privé’ verzorgen. Duidelijke taal, een pluimpje waard.

De kwestie Eddaoudi staat niet op zichzelf. Er ging een straffere kwestie aan vooraf. Tariq Ramadan, de Egyptisch-Zwitserse moslimfilosoof, lag al wekenlang onder vuur. Driftig werd het balletje gekaatst tussen de driehoek Gay Krant – Volkskrant Forum – Leefbaar Rotterdam, met Frits Bolkestein als pitcher achter de coulissen. Dubbele tong, wolf in schaapskleren, fundamentalist, terrorisme-ideoloog, misogyn, homofoob, u kent ‘t rijtje. Jaren geleden al werd eenzelfde vuurtje opgepookt in bepaalde milieus in Frankrijk, tot het wetenschappelijk als ‘hetze’ werd ontmaskerd. Daarna vond de campagne een doorstart in zekere Engelse en Duitse kringen, tot ook daar de ‘kritiek’ luchtfietserij bleek. En toen was Nederland aan de beurt. Sinds met de grote denker Bolkestein door Ramadan de vloer is aangeveegd tijdens een debat op de Erasmus Universiteit (11 september 2008; zie de videoregistratie op de NMO website) is het startschot gegeven voor een reeks verdachtmakingen, culminerend in het beruchte artikel in de Gay Krant van Henk Krol (tevens oud-persvoorlichter van de VVD) waarin Ramadan beschuldigd wordt van homodiscriminatie. Tot twee weken geleden met een onafhankelijk onderzoek de ‘omstreden uitlatingen’ werden ontzenuwd. Ingewijden wisten het allang: de citaten en insinuaties in de Gay Krant blijken ‘onjuist, tendentieus, onvolledig en uit hun context gerukt.’

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Henrik Langedam, bruggenbouwer

24 april 2009 , 12:25 , door Gastauteur

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit kunnen stukjes zijn die we (uiteraard met toestemming) overnemen van andere weblogs. Hieronder een stuk van Jaap, dat eerder verscheen op zijn eigen weblog.

Caïro, van onze verslaggever.

Afgelopen week stonden de Egyptische kranten weer bol van wat zij betitelden als ‘de zoveelste aanval op de islamitische identiteit’. Aanleiding vormde een cassettebandje dat De Broederschap in handen was gespeeld en waarop we de Nederlandse hoogleraar ‘sociale cohesie en broederschap’ – Henrik Langedam ? horen spreken over de gelijkheid tussen man en vrouw. Althans, zo beweert de hoofdredacteur van Dar al-Taqiyya, het lijfblad van de Broederschap.

Henrik Langedam (46) kennen wij hier als een innemende persoonlijkheid en een begenadigd spreker maar bovenal, als een geleerde die zich ook in de Arabische wereld verstaanbaar weet te maken. Zelf ziet hij zich als bruggenbouwer tussen ’twee culturen met een tastbare overlap’. Gekneed en gevormd door de Verlichtingsgedachte acht Langedam de Mohammedaanse openbaringsleer op een aantal punten niet in strijd met de beginselen van Verlichting en seculariteit. Daarom wil hij zich met de Egyptische overheid inzetten om de verlichtingsfobie, die in de Arabische wereld steeds ernstiger vormen aanneemt, een halt toe te roepen.

De aanslagen uit 2001, waarbij extremisten van het Voltairisch Genootschap vier gestolen kamelen tot ontploffing brachten in de Al-Aqsa moskee, dreunen in de Arabische wereld nog altijd na. Net als de vele gewelddadige aanslagen in de jaren daarna waarbij de brute moord op de omstreden cineast Teov Angogh het dieptepunt vormde. Deze aanslag en de ongeregeldheden die daarop volgden deden de universiteit van Caïro besluiten een leerstoel ‘sociale cohesie en broederschap’ in te stellen. Een leerstoel die tot op de dag van vandaag wordt bezet door de Nederlandse hoogleraar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Ons kent ons in het beloningsdebat

23 april 2009 , 11:21 , door Gastauteur

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Hieronder een stuk van Irene, dat eerder verscheen op Waterlog.

De discussie over topsalarissen leek even uit te monden in nieuwe principes en nieuwe praktijken. Maar de beloning van de ’topman’ van Aedes, Marc Calon, laat toch weer zien dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Calon zou voor drie dagen werk per week 200.000 euro ontvangen. In de Tweede Kamer ontstond hierover veel commotie. Vandaag wordt zijn benoeming vermoedelijk definitief.

Pikant detail is dat alle spelers in dit spel van PvdA huize komen ? de grootste voorvechters van een helder beloningsbeleid in de publieke sector. Bovendien zijn het allemaal goede bekenden van elkaar: Hans Alders, die nu voorzitter van de Raad van Commissarissen van Aedes is, was Commissaris van de Koningin in Groningen, waar Calon gedeputeerde was.

De afgelopen dagen zagen we dan ook een mooi staaltje crisismanagement van de betrokken heren. Calon leverde 50.000 euro per jaar in. Hij mocht in de media uitgebreid vertellen dat hij vertrouwen wilde, en, idealistisch als hij is, van een hogere beloning dan 150.000 euro heeft afgezien. De site van Aedes meldt trots dat Calon bereid is een vast dienstverband aan te gaan ? in plaats van als freelancer, wat belastingstechnisch veel voordeliger is. Minister Eberhard van der Laan mocht de salarisverlaging van Calon als zijn succes claimen. Een staaltje van regentengedrag: heren die elkaar kennen, die eerst een hoger en dan een lager salaris afspreken en elkaar vervolgens de bal toespelen om het succes te claimen. Dit alles uitsluitend naar aanleiding van ophef in de Tweede Kamer.