Gastauteur

2.331 Artikelen
3 Waanlinks
25 Reacties
Achtergrond: Jay Huang (cc)
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Erectiepillen en je echte leeftijd

Op Sargasso bieden we regelmatig ruimte voor gastbijdragen. Vandaag wederom een bijdrage van Dimitri Tokmetzis, freelance journalist te New York. Het artikel is ook op zijn eigen blog te lezen.

jeltest200Meer dan 800.000 Nederlanders hebben de test Je Echte Leeftijd ingevuld. Ik ook. Nu is het wachten op de aanbiedingen voor erectiepillen van Pfizer. Advance, het bedrijf achter Je Echte Leeftijd, heeft op zijn kop gekregen van het College Bescherming Persoonsgegevens. Hoe ontfutselt Advance onze gegevens en wat krijgen we daarvoor terug?

Op de site www.jeechtelijftijd.nl moet je je eerst inschrijven. Je laat je naam, adres (want dat is blijkbaar van belang voor het bepalen van je echte leeftijd), geboortedatum en e-mail achter. Er wordt gevraagd om een telefoonnummer. Dat is handig als je meedoet met een prijsvraag. Bij de meeste sites kun je ervoor kiezen om het vakje voor het toezenden van reclameboodschappen niet aan te vinken. Als je dat hier niet doet, ga je ook niet akkoord met de algemene voorwaarden (tenminste tot voor kort). Je hebt geen keuze. Daar gaan we.

Mijn gezondheid is zeer goed. Ik heb postacademisch onderwijs gevolgd. Werk voltijd, slaap acht uur per dag, voel me meestal uitgerust als ik opsta. Mijn matras is een half jaar oud. Af en toe heb ik rugpijn. 1.85 lang, 85 kilo zwaar. Geen idee wat mijn hartslag in rust, bloeddruk of cholesterolwaarde zijn. Op naar mijn medisch verleden. Biologische ouders leven nog – gelukkig! Geen hartproblemen, beroerte, levercirrose, suikerziekte, nierafwijkingen. Geen genitale herpes, of psoriasis.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Softe rechters (1)

Met enige regelmaat biedt Sargasso ruimte voor gastredacteuren. Vandaag weer een stuk van filosoof en jurist Ron Ritzen. De reeks beslaat 5 afleveringen.

softerechters1_200Afgelopen vrijdag veroordeelde de Haarlemse rechtbank de eerste vastgoedfraudeurs: zestien maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf. Daarnaast kregen ze nog boetes voor hun ondernemingen opgelegd: 17.000 euro. Ze sluisden door middel van facturen aan Bouwfonds waar geen zakelijke prestatie tegenover stond, 18 miljoen euro weg naar de andere verdachten in de vastgoedfraude.
In Nederland leeft niet echt het idee dat er zwaar wordt gestraft. “Dat 97 procent van de lezerskring van De Telegraaf aangaf zich ‘niet gesteund’ te voelen door justitie is misschien niet representatief, maar (…) zonder feitelijke gronden is het evenmin.“, meent een commentator van het NRC.

Dat maakt nieuwsgierig! Want wat vind de Telegraaflezer dan over het strafbeleid van de Nederlandse rechters? Een kleine niet-representatieve bloemlezing naar aanleiding van een bericht over de rechtspraak levert het volgende beeld op:
Ik vind de Nederlandse rechters van hoog tot laag (kanton-gerechtshof) een stelletje stumpers“. “Rechtspraak is verrot, door een bezetting van luie wereldvreemde vakidioten.
De rechters zijn bij de grotere crimineel te soft en bij iemand die voor een boete of iets kleins staat te hard en zeker ongevoelig. En het gehele OM is of corrupt of zelf crimineel, en maar fouten maken!” “De rechters waar ik indirect mee te maken heb gehad, hebben geen idee wat rechtspraak is, alleen maar verkeerde uitspraken omdat ze zo ‘wijs’ zijn!” “En vrouwelijke rechters is helemaal een ramp, die weten helemaal niet hoe het recht in elkaar steekt.” “De rechtelijke macht in Nederland is in handen van de ‘Linkse kerk’ t.w. PVDA, D66 etc. Wat kun je dan anders verwachten. Deze linkse kerk heeft het land naar de donder gebracht met zijn tolerantie.”

De Raad van de Rechtspraak zelf hoopt met meer uitleg een positiever beeld te bewerkstelligen van rechters. Want, zo bleek uit een onderzoek dat de Raad onlangs heeft laten uitvoeren, dat 85% van de Nederlandse burger de rechters te soft vinden. “Wij trekken ons de kritiek wel degelijk aan”, zei Van den Emster, voorzitter van de Raad voor de Rechtspraak. “Rechters moeten uitleggen, uitleggen en nog eens uitleggen.”
Over dat voornemen is Eerdmans, voormalig LPF’er en medeoprichter van het Burgercomité tegen Onrecht, heel kort: “Wat een arrogantie. Het enige dat weer vertrouwen brengt in de rechtstaat, is strenger straffen.”, brieste hij in de Spits. “Rechters straffen lager door allerlei verzachtende omstandigheden, maar slachtoffers hebben er geen boodschap aan dat de moordenaar van hun familieleden dronken ouders en een slechte jeugd had.”

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Isfahan, privacy en het beduimelde boekje

GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor gastloggers. Dit stuk is van Dimitri Tokmetzis, een journalist die op zijn weblog over privacy, controle en toezicht in Nederland en daarbuiten schrijft.

Isfahan (Foto: Flickr/seier+seier+seier)

Op NRC Opklaringen (van Marc Chavannes) woedt een zeer interessante discussie over privacy bij de NS. Het aardige is dat de privacy-officer van de NS zich ook in de discussie mengt. Niet verwonderlijk beantwoordt hij de meest prangende vragen niet. Daarnaast hamert hij vooral op het legalistische aspect ? we krijgen een heel college Wet Bescherming Persoonsgegevens.

Hij vergeet dat er een andere dimensie aan het opslaan van reisgegevens is. Dat aspect kwam prangend naar voren toen mijn vrouw en ik twee jaar geleden door Iran reisden. Dat ging als volgt:

Mijn vrouw en ik lopen door de zinderende woestijnhitte naar het treinstation in Isfahan. In de weldadig koele hal wijst een beambte in een groen uniform ons naar een klein kantoortje, honderd meter verderop. Iraniërs mogen gewoon doorlopen. Achter een oud bureau, zoekt een man met meer strepen op zijn epauletten verkoeling naast een ventilator. Hij pakt langzaam een beduimeld boek van de plank achter hem. Zijn pet ligt op het bureau. We mogen plaatsnemen op twee versleten stoelen. De agent is een en al vriendelijkheid en wil weten waar we naartoe gaan (Yazd), wat we daar gaan doen (gewoon kijken) en waar we vandaan komen (een goedkoop hotel in Isfahan). Hij bestudeert onze paspoorten en visa en schrijft vervolgens de nummers op in het boek. Hij wenst ons een prettig verblijf in Iran en we mogen plaatsnemen in de stationshal.

Eerst voelen we ons wat ongemakkelijk omdat we gecontroleerd worden. We weten niet waarom en wat ze precies van ons willen. Zo gaat dat blijkbaar in een dictatuur. Men probeert zoveel mogelijk te controleren en op de hoogte te blijven van je reisbewegingen. Wachtend op de trein ? die veel te laat vertrekt ? kwam er een andere gedachte bij me op. Eigenlijk is dit kinderspel. In Nederland doen we dat toch veel professioneler. Op veel grotere schaal . Met behulp van de OV-chipkaart worden immers alle reisbewegingen van iedereen opgeslagen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Gezocht: uw kenteken

Op Sargasso bieden we regelmatig ruimte voor gastbijdragen. Vandaag wederom een bijdrage van Dimitri Tokmetzis, freelance journalist te New York. Het artikel is ook op zijn eigen blog te lezen.

Terwijl de discussie over het rekeningrijden volop woedt, blijft een andere – haast even ingrijpende – vorm van vervoerstoezicht onbelicht. Rekeningrijden heeft namelijk nog een onbekend broertje: Automated Number Plate Recognition, oftewel ANPR. En dat gaat veel verder dan de meeste mensen beseffen.

Een eerste introductie stond in de reactie van het kabinet op het privacyrapport van de Commissie Brouwer-Korf. Het begeleidende persbericht vermeldt het volgende:

,,Een goed voorbeeld van het nut van het koppelen van bestanden is de Automatic Number Plate Recognition (ANPR) waarbij camera’s op de openbare weg de kentekens van auto’s registreren en deze automatisch vergelijken met bestanden van bijv. openstaande boetes of belastingen. Samenwerking tussen politie en andere overheidsdiensten bij ANPR verloopt aldus veel efficiënter en levert veel meer geld op. ANPR biedt verder de politie belangrijke informatie ten behoeve van opsporingsonderzoeken, bijvoorbeeld als men op zoek is naar een vluchtende verdachte. De politie kan bij de opsporing betere resultaten boeken als men ook enige tijd “terug kan kijken”. Het is de ambitie van het kabinet om de verdere ontwikkeling van ANPR mogelijk te maken binnen duidelijke regels. Daarvoor wordt aanvullende wetgeving voorbereid. Tot die tijd voldoet een vast te stellen beleidskader.”

Besef dat dit geen toekomstmuziek is. In Amsterdam en Rotterdam is al een aantal vaste cameraopstellingen. Het KLPD maakt er veelvuldig gebruik van, bijvoorbeeld op de A50/A28 bij Zwolle. Vrijwel alle politiekorpsen werken met vaste en mobiele opstellingen. En, minstens even belangrijk, alle grensovergangen worden, of zijn al uitgerust met een vergelijkbaar systeem dat @migo heet. U dacht dat Schengen een einde had gemaakt aan de binnengrenscontroles? Nee hoor: 100 procent van de voertuigen wordt nu gecontroleerd. Je hoeft er alleen niet meer voor te stoppen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Kooien in Kopenhagen

Dit is een gastbijdrage van Marjolein van de Water, samen met vier andere jonge mediamakers blogt ze momenteel vanuit Kopenhagen.

“We werden in kooien gestopt en terwijl we opgesloten waren, spoot de politie van alle kanten pepperspray naar binnen.” Marieke van Dam is een van de demonstranten die gisteren in Kopenhagen is opgepakt bij een demonstratie.

cage01Twee weken voor aanvang van de klimaattop, is in Denemarken een nieuwe wet aangenomen die het mogelijk maakt mensen op te pakken nog voordat ze enig strafbaar feit hebben begaan. Iedereen kan sindsdien worden opgepakt op verdenking van het vormen van een risico voor openbare ordeverstoring. Deze wet maakte het afgelopen zaterdag mogelijk om honderden mensen op te pakken, alleen omdat zij zich toevallig in het deel van de demonstratie bevonden dat door de politie was uitgekozen. Het feit dat er kinderen tussen deze mensen zaten, was voor de politie geen reden om te twijfelen aan de functionaliteit van deze strategie. Integendeel, zondag paste zij dezelfde tactiek toe.

Zondag zijn er bijna 300 mensen opgepakt. Het gebeurde tijdens een actie die bedoeld was om de aandacht te vestigen op het enorme vervuilende karakter van de scheepvaart. Daarnaast was het een actie waarmee men opnieuw, zoals in de demonstratie een dag eerder, het statement wilde maken dat als we daadwerkelijk een einde willen maken aan de klimaatsveranderingen, een radicale verandering nodig is in de manier waarop we ons economisch systeem georganiseerd hebben.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Systeemverandering, geen klimaatverandering

Dit is een gastbijdrage van Marjolein van de Water, samen met vier andere jonge mediamakers blogt ze momenteel vanuit Kopenhagen. Hieronder geeft ze een sfeerimpressie van de demonstratie van afgelopen zaterdag.

system changeOp twaalf december vindt in Kopenhagen een grote demonstratie plaats waar rond de 100.000 mensen aan meedoen. Een bonte stoet loopt van het centrum van Kopenhagen naar het Bella Center, de plaats waar ambtenaren, regeringsleiders en lobbyisten zich deze week verzameld hebben om een oplossing te bedenken voor het klimaatprobleem. Hare Krishna aanhangers, anarchisten, hippies, communisten, socialisten, nonnen, moeders met bakfietsen vol kinderen, boeren, vakbonden, bejaarden en natuurlijk de grote milieu en ontwikkelingsorganisaties. Ondanks de diversiteit van de aanwezigen is de boodschap van de demonstratie unaniem: “Systeem verandering, geen klimaatsverandering!” De leus klinkt de hele dag in verschillende talen en ritmes, hierin ondersteund door soundsystems en sambabands.

Sommige van de aanwezige groepen pleiten voor een totale afschaffing van het kapitalistische systeem, anderen zijn gematigder en hopen vooral dat de regeringsleiders besluiten het systeem van CO2 emissiehandel af te schaffen. Er heerst wel grote overeenstemming over de negatieve rol die multinationale bedrijven spelen. Enerzijds als veroorzaker van het klimaatprobleem en anderzijds als zijnde veel te invloedrijke lobbyisten. “De bedrijven moeten hun verantwoordelijkheid nemen en als ze dat niet doen, moeten ze hiertoe gedwongen worden door de regeringsleiders.”, zegt Henry Saragih uit Indonesië. “Op dit moment is het andersom, de bedrijven hebben een positie waarin ze de regeringsleiders kunnen vertellen wat te doen. Het neoliberale systeem heeft ervoor gezorgd dat er bijna geen controle mogelijk is op de activiteiten van multinationale bedrijven.”

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Kinderen aan een digitaal touwtje

GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor gastloggers. Dit stuk is van Dimitri Tokmetzis, een journalist die op zijn weblog over privacy, controle en toezicht in Nederland en daarbuiten schrijft.

Ach, wat een mooi en onschuldig oer-Hollands tafereel is dit toch. Roept het nostalgie op, of niet? Maar het is nep. Kitsch. Leuk voor reclames, liedjes en rechts-populistische politici die een traantje weg kunnen pinken bij het zien van zoveel Hollands glorie. Maar het is geen tafereel waar we ons eigen kroost in laten schitteren. Want wie laat tegenwoordig nog zijn kind zover alleen schaatsen? En dat zonder gps of telefoon. Dat moet wel een slechte ouder zijn. En die boer? Dat is vast een vieze vent met onsmakelijke bedoelingen. Daar mag het jongetje helemaal niet mee praten.

Dit klinkt misschien wat knorrig, maar zeg eens eerlijk: hoe vrij zijn uw kinderen? En hoe vrij was u vroeger zelf?

Ik moest aan deze vraag denken toen ik kort achter elkaar een paar berichten las over de leefwereld van Engelse kinderen. Onlangs verscheen daar een rapport over de actieradius waarin kinderen mogen spelen, dus de afstand die ze van huis mogen afleggen. Die is sinds de jaren zeventig met 90 procent (NEGENTIG PROCENT!!) gekrompen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

NRC verslaat Telegraaf

Met enige regelmaat biedt Sargasso ruimte voor gastredacteuren. Vandaag weer een stuk van filosoof en jurist Ron Ritzen.

Gaius RomeSlechts 1.25% van alle delicten wordt bestraft” en “Wie na geweld aangifte doet, wordt dubbel gepakt“: twee vette koppen die niet zouden misstaan in de Telegraaf, maar die regelrecht uit de krant komen die zichzelf regelmatig op de borst klopt vanwege haar onovertroffen kwaliteit. NRC dus.

De koppen kwamen uit de mond van Paul Andersson Toussaint, die acht jaar lang vaste freelancemedewerker van M, het magazine van het NRC, was. Zijn meest recente boodschap is ontluisterend, althans zo lijkt het.

De boodschap was helder. De werkelijkheid voor veel gewone Nederlanders is dat er nauwelijks iets met hun aangifte bij de politie wordt gedaan. Deze geeft niet thuis, behandelt het slachtoffer als de echte crimineel of hoort met zichtbare tegenzin de verhalen van belaagden aan. Andersson Toussaint hoorde er tientallen verhalen over in zijn omgeving. Verhalen over mensen die werden bedreigd, soms met een vuurwapen of een samoeraizwaard, of geterroriseerd door buren. “Sommigen lukte het om aangifte te doen, maar nooit werd door justitie ingegrepen.” Hij weet uit eigen journalistiek onderzoek “dat in bepaalde wijken in Amsterdam het vertrouwen in de politie en justitie volledig is verdwenen en vrijwel niemand meer aangifte doet van bedreiging, geweld of diefstal.”

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Van wie is de wind?

Dit is een gastbijdrage (artikel + video) van Pablo Eppelin over een windmolenpark in Mexico en de conflicten die dit oplevert met de lokale boeren, die door toedoen van de groene energie van hun land worden verdreven. Dit artikel staat ook op La Ruta.

Ik heb altijd gedacht dat Nederland het land was met de meeste wind van de wereld. Ik heb me vergist, en dat komt misschien omdat ik een trouwe volger van Erwin Kroll ben en hem zo vaak enthousiast de stormen in Nederland heb horen aankondigen. In zijn boek: “Het weer is onafwendbaar” schrijft Erwin dat in Nederland de wolken altijd met de wind mee drijven. Maar in Juchitán drijven niet alleen de wolken maar zo’n beetje alles eromheen met de wind mee.

wind1Juchitán is een kleine stad in de staat Oaxaca waar het het hele jaar door een hele harde wind waait, die de “norte” wordt genoemd. Die wind komt uit de Golf van Tehuantepec in het zuidoosten van Mexico en heeft zoveel kracht dat hij regelmatig vrachtwagens omblaast alsof ze van papier zijn. In Juchitán houdt het nooit op met waaien, en iedereen doet gel in z’n haar om z’n kapsel in model te houden. Petten en hoeden moeten stevig op het hoofd worden gezet. Wat wegwaait, gaat voor altijd verloren.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Transparante burger, ondoorzichtige overheid

GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor gastloggers. Dit stuk is van Dimitri Tokmetzis, een journalist die op zijn weblog over privacy, controle en toezicht in Nederland en daarbuiten schrijft.

Toen medische zorg nog eenvoudig geregeld was (Foto: US National Archives: 86-WWT-57(10))

Gisteren vond in de Eerste Kamer dan eindelijk de hoorzitting plaats over het Elektronisch Patiënten Dossier. Veel Nederlanders hebben hier naar uitgekeken. Op sommige momenten ben je blij dat er een wat suffig en stoffig instituut is dat nog eens goed kijkt naar de derrie die de Tweede Kamer heeft uitgebraakt. Maar och ironie, ironie. Het is weer eens zover. Het valt me op dat privacygevoelige projecten geregeld in het halfduister tot stand komen en aan een normale democratische controle worden onttrokken. Dat is gek. Het zijn projecten die het doen en laten van de burger transparant maken. Maar de wederzijdse transparantie is ver te zoeken.

De Eerste Kamer-commissie heeft het in haar wijsheid besloten om de hoorzitting achter gesloten deuren te houden. Dit is op verzoek van het Rathenau-instituut gebeurd. Dat wil deskundigen de mogelijkheid geven om vrijuit te spreken. Waarom dat niet in een openbare zitting kan, begrijp ik niet. Er komt een verslag, dat wel. Maar staat daar dan minder in? Zo nee, waarom dan niet openbaar? Daarnaast zit het ook juridisch niet lekker. Het Reglement van Orde schrijft voor dat hoorzittingen in principe openbaar zijn. Dat lijkt me ook niet meer dan normaal. We hebben het hier toch niet over een pausverkiezing, maar over een gewone democratische procedure.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Europa: het moet wel spannend wezen

Dit is de eerste gastbijdrage van Jochem Meijer.

eu lightNa de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon, vorige week, is de korte Europa-storm in de media gaan liggen. Het Nederlandse ‘nee’ in 2005 moest leiden tot een Europa dat dichterbij de bevolking stond. ‘Europa’ kan dit niet alleen: het gebeurt in wisselwerking met media en politiek. Daarom de vraag: hoe is de aandacht voor Europa in de media, tussen voorzitterschap en inwerkingtreding Lissabon, te karakteriseren?

De korte Europa-storm in de media begon met berichtgeving over de vacature van president van de Unie. De EU was opzoek naar iemand die Europa kon vertegenwoordigen en kon binden. In Nederland echter werd het gezien als een strijd om meer macht in EU binnenslepen. En Balkenende was onze man. Dat Balkenende in het buitenland slechts als marginale outsider gold, weerhield de Nederlandse media en politici er niet van te speculeren over wat er moest gebeuren als hij er niet meer was. En plots was het zelfs voor eurosceptici een eer dat onze Balkenende mocht vertrekken naar het instituut dat in 2005 niet eens voldoende draagvlak had om wat nieuwe regeltjes door te voeren.

Toen het uiteindelijk Van Rompuy werd, voelden we ons toch enigszins gepasseerd: een Belg! De aandacht werd verlegd naar de verdeling van de plaatsen binnen de Europese Commissie. De Europese Commissie belichaamt het algemeen belang van de Europese Unie. Bij de verdeling van de posten was de teneur in Nederlandse media echter: wat krijgen wij? En niet: wat betekenen deze nieuwe posten voor de Europese Unie? Of: wat is de verhouding socialisten / liberalen? Nee, Nederland kreeg niets en de Belgen hadden ons wederom verslagen. Die kregen naast het voorzitterschap immers ook nog eens de oude post van onze Neelie! Neelie Kroes, die grote monsters als Microsoft voor het Europees Hof sleepte, werd gedegradeerd tot Commissaris ICT. Ter info: verdeling van de nieuwe commissie naar land en politieke kleur.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Liberalisme en het klimaat

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit stuk van Bart Akkermans, VVD-lid te Goes, verscheen eerder op VVDnext. Hij schreef het in reactie op twee andere artikelen op VVDnext, hier en hier te vinden.

Past het voeren van een klimaatagenda in een liberale wereldvisie?

Ondergaande zon op windmolenpark (Foto: Flickr/mrWerner)

De liberale visie op mens en maatschappij is gefundeerd op het recht tot zelfbeschikking. Graag wil ik de woorden van John Stuart Mill aanhalen: “De vrijheid van het individu houdt op waar die een ander schade berokkent” (1). Laten we eens met die woorden in gedachten naar de klimaatproblematiek kijken.

Ik ben van mening dat geen enkel individu alleen in staat is het klimaat direct te beïnvloeden. Aangezien er bij mijn weten niemand is die het tegendeel beweert, kunnen we veilig stellen dat klimaatproblematiek het individu ontstijgt. Hieruit volgt dat als we, ongeacht de mogelijkheden, het klimaat zouden willen beïnvloeden dat dit dan in groepsverband door de hele of toch in ieder geval de grote meerderheid van de mensheid moet gebeuren. Als we de hypothese aannemen dat de mensheid in staat is het klimaat te beïnvloeden, moeten we dit dan trachten te doen? Alle klimaatmodellen die tot nog toe wetenschappelijk accuraat (2)(3)(4) zijn gebleken, laten zien dat grote bevolkte delen van de aarde zeer nadelige gevolgen zouden ervaren als de temperatuur op aarde zelfs maar met enkele graden stijgt.

We hebben reeds vastgesteld dat als we het klimaat zouden willen veranderen, dit in ieder geval gedaan moet worden met medewerking van (bijna) de gehele mensheid, en dat niets doen zeer waarschijnlijk leidt tot grote schade aan anderen. Met Mills woorden nog in gedachten valt niks doen dus in ieder geval niet te rijmen met het liberale gedachtegoed.

Vorige Volgende