Amerikaanse feestdagen: eigen schuld dikke bult

COLUMN - Amerika is gewoon een geweldig land, meent de herintredende Sargassoblogger rc. In zijn nieuwe rubriek Notes from New Netherlands zal hij zijn liefde en ergenissen bezingen. Vandaag het tweede deel: waarom Nederland eigenlijk schuldig is aan het idiote consumptieve karakter van Amerikaanse feestdagen.

De herfst in New York begint met de kleurvolle herfstgebladerte waarin de bossen van rood, geel tot groen glooien onder een helsblauwe lucht. De herfst kondigt ook het seizoen aan van de Amerikaanse feestdagen, Halloween, Thanksgiving en Kerstmis, terwijl de Atlantische orkanen zoals Sandy ons doen beseffen dat het leven kort is en de dood deel is van de cyclus van het leven.

Het is het jaargetij waarin de angst voor de dood weer tot uitdrukking komt in allerlei vormen zoals in Halloween, en pas met de geboorte van Christus en Nieuwjaarsviering weer plaats maakt voor een gevoel van hoop en leven. Angst en hoop, dood en nieuw leven: Freud noemde het al de twee elementaire drijfveren van de menselijke psyche, en misschien heeft de herfst daarom ook iets literairs en innemends.

Ontlading

In de Amerikaanse cultuur draait doorgaans alles om vernieuwing en innovatie, stilstand is achteruitgang, ‘you snooze, you lose’ zeggen ze hier. Men kijkt altijd vooruit. Dat geeft een mens hoop en energie, want morgen wordt alles beter, en achter de wolken schijnt de zon weer. Het is dan ook geen wonder dat Amerika een christelijke staat is, want Christus is de belichaming van een nieuwe lente, van wederopstanding, en dat er leven na de dood is. Amerikanen geloven heilig in die wederopstanding, maar in dat geloof kan natuurlijk alleen maar volhard worden door het wegdrukken van de angst en realiteit van de dood. Maar een keer per jaar, net als de burgerlijke zottigheid tijdens Carnaval, is er die ontlading. Met Halloween hangen er in heel Amerika spoken aan de bomen, worden huizen ondergespoten met kunstmatig spinnenweb, en staan er oranje gekerfde pompoenen met helsverlichte ogen en tanden op de deurtrap en in het raam van elk huis.

Washington Irving is de schrijver van HET Halloween verhaal bij uitstek “The Legend of Sleepy Hollow”. De boonstaak Ichabod Crane komt naar het slaperige Sleepy Hollow. Op een herfstachtige avond thuis bij de welvarende ‘Dutchman’ Baltus van Tassel, tijdens een partijtje en na een paar glazen drank, luistert Crane naar de angstwekkende verhalen over spoken en geesten, zoals de Hessense soldaat zonder hoofd (“the headless horseman”), die op het oude Indiaanse kerkhof en in de bossen rondom Sleepy Hollow rondwaren. Op weg naar huis wordt Crane achtervolgd door een duister figuur op een paard met een hoofd als een pompoen bengelend aan diens zadel. In volle paniek slaat Crane op de vlucht. Van Crane wordt nooit meer wat vernomen, alleen zijn zadel wordt teruggevonden. “The Legend of Sleepy Hollow” is een komisch Halloweenverhaal over de bijgelovigheid van mensen, maar er zitten vermakelijke beschrijvingen van de Nederlandse cultuur in. Irving leefde lange tijd in Tarry Town, in het hart van de oude Nederlandse gemeenschap ten noorden van New York. En in een Amerika waarin alles voortdurend verandert, was Irving onder de indruk van de verhalen en tradities van de afstammelingen van Nederlandse kolonisten die rondom de Hudson rivier woonden.
Nederlandse invloeden

Als een van de meest populaire schrijvers van zijn tijd, kreeg Irving de naam als eerste echte schrijver van Amerika. Aan Irving hebben we de naam “Gotham” te danken, de term “the allmighty dollar”, en de New York Knicks, die hun naam hebben afgeleid van Irvings pseudoniem Diedrich Knickerbocker, waaronder hij de “Geschiedenis van New York” schreef. Dankzij Irving gaan New Yorkers voor een weekendje hiking niet naar de Blue Mountains, maar naar “the Catskills”, genoemd naar de oude Nederlandse naam (zogeheten ‘Knickerbocker toponym’). Dankzij Irving scheert Sint Nikolaas nu verkleed als Santa Claus over de boomtoppen in een arreslee, en beleefde Kerstmis ten tijde van Irving een enorme revival in Amerika. En dankzij Irving geloven Amerikanen tegenwoordig ten onrechte dat men ten tijde van Columbus in Europa dacht dat de aarde plat was.

De verhalen van Washington Irving zijn ook een mooi voorbeeld van de enorme invloed van de Nederlandse kolonisatie op de Amerikaanse cultuur . En als je dan toch niets te doen hebt tijdens deze donkere, lange avonden, en je geen zin hebt om je als de zoveelste gek te verkleden en mee te doen met weer een hysterisch Amerikaans feest, lees dan eens “The Legend of Sleepy Hollow” en besef dat deze consumptieve waanzin van Amerikaanse feestdagen eigenlijk allemaal onze eigen schuld is.

  1. 3

    Hmm, nu pas komt de aap uit de mouw tóch die Hollanders…verantwoordelijk voor de vercommercialisering van feestdagen en symptomatisch voor de veramerikanisering van de Amerikaanse maatschappij. Oke. Een mening is ook een mening.

    In de negende eeuw van de huidige tijdrekening steekt een Europees christelijk gebruik de zee over en vermengt zich met het Halloweenfeest. Op Allerzielen – 2 november – gingen in lompen gehulde christenen in de dorpen rond en bedelden zielencake…

  2. 4

    Als je altijd alleen maar vooruit kijkt, zie je de stront waar je zelf al jarenlang in zit niet meer. Je kan dat een voordeel noemen. Ik denk dat miljoenen arme Yankeedoodles er anders over denken. Maar die hebben toevallig niks in de melk te brokkelen in de US. Fantastisch land met fantastische systemen….