Tata Steel dacht met Donald Pols een mooie groene laklaag binnen te halen: ex-Milieudefensie, en meteen directeur duurzaamheid én communicatie, zodat de giftige rookpluim voortaan netjes in een persbericht kon worden weggepoetst. Zijn eigen milieuclub nam per direct afstand van hem toen hij bij een van de grootste vervuilers van Nederland aanschoof, maar die groene geloofwaardigheid was natuurlijk het hele verkoopargument. De laklaag bladderde dus al vóór dag één. Een milieuactivist inhuren als luchtverfrisser voor de hoogovens, dat kan bijna niet goed gaan.
En goed ging het inderdaad niet, maar wel op een compleet andere manier: Pols blijkt na één dag alweer weg bij Tata Steel, wegens verzwegen informatie over zijn extreemrechtse verleden. Volgens NRC was hij in zijn studententijd voorman van een extreemrechtse studentenbeweging die voor, ja voor, apartheid streed; Tata zegt dat die informatie nooit met het bedrijf is gedeeld.
En zo werd de man die Tata van binnenuit moest vergroenen, of eh greenwashen, vooral een lesje achtergrondonderzoek, voor Tata zelf. Binnengehaald als groen boegbeeld, weer afgevoerd voordat de koffieautomaat zijn naam kende. Mooi circulair, dat wel. En ‘schadenfreude’ heeft er met ‘Donald Pols’ een nieuw synoniem bij.
Reacties (2)
Het is leuk voor Milieudefensie dat hij al weg was vóór dit bekend werd.
Dat scheelt een ontslagvergoeding.
Heeft Milieudefensie dan ook slecht achtergrondachterzoek uitgevoerd?
Of was deze “jeugdzonde” te goed verstopt gebleven?
Hoe dan ook vind ik dat Milieudefensie een te hoog salaris bood.
Toch treurig hoe de milieubeweging naar een bedrijf als Tata-steel kijkt. Staal is een product dat we op allerlei manieren nodig hebben. De productie daarvan is helaas (zeer) vervuilend, dat is in IJmuiden niet anders dan elders op de wereld. Het lijkt me dat de milieubeweging er alles aan gelegen zou moeten zijn om af te dwingen dat staalproductie met minder vervuiling gepaard gaat. Tata Steel is daarbij niet de vijand, maar een partij waarmee je tot samenwerking wil komen, zij het een waarbij de belangen niet synchroon lopen. Je zou blij moeten zijn dat Tata Steel mensen in dienst neemt die een idee hebben van wat er nodig is om dat voor elkaar te krijgen, en die je kan bellen omdat je ze kent.
Over de inzet van Pols voor milieudefensie lees ik voornamelijk goede zaken. Het is een opmerkelijke overstap, zeker, maar laten we niet doen alsof je alleen als activist (of als directeur van activisten) een betekenisvolle bijdrage kan leveren aan een schonere omgeving, dat kan ook (juist!) in allerlei functies bij een vervuilend bedrijf.
Wat betreft zijn extreem-rechtse verleden, in het interview is hij daar open over en ik zie de relevantie voor zijn huidige werk niet. Mensen veranderen nu eenmaal, zeker rond hun studententijd.