De politie presenteert “Camera in Beeld” als een onschuldig register. Een database waarin te zien is waar camera’s hangen, zodat agenten bij incidenten snel kunnen aankloppen voor beelden. Samen werken aan veiligheid, dat soort werk.
Deze database wordt gevuld door burgers die vrijwillig hun deurbelcamera’s registreren en daarmee de overheid helpen bij het oplossen van misdaden. Mooi toch? Maar bij nadere beschouwing blijkt dat eigenlijk alleen camera’s die de wet overtreden voor de politie waardevol zijn. Camera’s die zich aan de AVG houden, filmen beperkt. Ze maskeren de openbare ruimte. Ze registreren alleen eigen terrein. Ze bewaren kort. Hun bruikbaarheid voor opsporing blijft zo goed als nihil.
De camera’s die wél veel opleveren, doen precies het omgekeerde. Ze filmen stoepen, straten, portieken, buren en voorbijgangers. Ze missen waarschuwingsborden. Ze staan te ruim afgesteld. Ze registreren permanent. Juridisch gezien onrechtmatig, praktisch gezien uiterst bruikbaar.
Die beelden vormen de kern van het systeem.
De infrastructuur draait daarmee op overtredingen van burgers. Wie zich aan de regels houdt, levert nauwelijks materiaal. Wie de privacywet negeert, wordt leverancier. Het systeem selecteert impliciet op illegaliteit.
Wat er meestal ook niet bij wordt verteld: die beelden kunnen worden opgevraagd en gebruikt zonder voorafgaande rechterlijke toetsing. Geen onafhankelijke afweging. Geen proportionaliteitstoets door een rechter-commissaris. Een vordering op basis van het Wetboek van Strafvordering volstaat. Wie zo’n verzoek krijgt, moet meewerken. “Camera in Beeld” fungeert daarmee als infrastructuur waarmee de politie snel toegang krijgt tot particuliere surveillancedata, zonder voorafgaande rechterlijke toetsing.
Daarmee ontstaat een fundamentele spanning. Formeel behoort de politie burgers te beschermen tegen onrechtmatige privacyschendingen. In de praktijk profiteert zij van het voortbestaan ervan, en moedigt het met dit project zelfs actief aan. Hoe meer mensen te ruim filmen, hoe groter het netwerk. Hoe slechter de naleving, hoe rijker de databasis. En handhaving? Vergeet het maar. Privacyhandhaving wordt zo een strategisch nadeel. Streng optreden tegen illegale camera’s verkleint de eigen informatiepositie. Gedogen vergroot haar. Wegkijken wordt rationeel.
Een opsporingsdienst die een netwerk organiseert waarvan de meest waardevolle onderdelen juridisch ondeugdelijk zijn, en die dat netwerk zonder voorafgaande rechterlijke toetsing benut, plaatst zichzelf een grijs gebied waarin verantwoordelijkheden vervagen. In 2024 diende ik hierover een klacht in bij de Autoriteit Persoonsgegevens. Reactie bleef uit. Wel een ontvangstbevestiging, met een dossiernummer, maar verder: niets. Nooit een inhoudelijk oordeel. Blijkbaar brandt ook de AP zich liever niet aan deze kwestie.
“Camera in Beeld” is zo uitgegroeid tot een parallel opsporingsnetwerk, gebouwd op een illegale infrastructuur, zonder structurele rechterlijke controle, met blijkbaar stilzwijgende instemming van toezichthouders.
En ondertussen ontvangen burgers folders over het belang van gegevens- en privacybescherming.
Reacties (2)
’zij’ ? De politie werkt niet voor zichzelf, maar voor onze veiligheid. Dus de zin is in principe ‘in de praktijk profiteren wij van het voortbestaan ervan’. Dat is belangrijk, want dan wordt het niet een goed/fout verhaal, maar een afweging, een balans. Hoe weegt privacy op tegen veiligheid? Het recht op privacy is niet bedoeld om verantwoording voor misdaden te ontlopen lijkt mij.
Wij hebben er allen belang bij dat verkeersovertredingen worden bestraft, gestolen auto’s opgespoord en geweldplegers worden geïdentificeerd. Dat hierbij ook waarborgen nodig zijn voor de verdachte en andere betrokkenen is duidelijk. Die zijn echter niet absoluut, dat is hopelijk ook duidelijk.
Daar heeft de politie belang bij ja, niet ‘we’. Niet ten koste van onze privacy. Het kan niet zo zijn dat de politie tegelijkertijd moet handhaven op dit soort overtredingen én er belang bij heeft dat ze dat niet doet. Dat moet dan worden vastgelegd in de wet.
Ik vind dit een vrij perverse politiecampagne.
Praktijkvoorbeeld: Camera’s van buur kijken huiskamer binnen, en staan ook op voordeur gericht. In de praktijk kan de buur 24/7 zien wie er langs komt en meekijken in het dagelijkse leven. Buur weigert camera’s weg te halen of af te stellen (wat vrij onmogelijk is). Wijkagent heeft al aangegeven niet in gesprek te willen. Dus de hele dag een gordijn dicht aan een kant van het huis.
En dat alles is het waard omdat de mogelijkheid bestaat dat er ooit een misdrijf wordt gepleegd die dan toevallig op die camera staat?