Vanmiddag schreef ik een stuk over de documentaire ‘Raving Iran’. De hoofdpersonen Anoosh Rakizade en Arash Shadram vroegen en kregen uiteindelijk asiel in Zwitserland. Ze zijn een gek soort politiek vluchteling. Geen grote woorden over vrijheid of revolutie, geen romantisering van hun positie. Ze willen muziek maken, draaien, een publiek bereiken.
Juist die alledaagsheid maakt hun verhaal politiek. Hun keuzes zijn praktisch, hun frustraties concreet, hun ambities herkenbaar. Wat voor hen een carrièrepad zou moeten zijn, werd in Iran een risicoanalyse. Niet omdat ze expliciet het systeem uitdagen, maar omdat ze er simpelweg in willen bestaan.
Ook buiten Iran blijkt de ruimte beperkt. Toen ze na de film werden uitgenodigd om in Londen te draaien, strandde dat op een visumweigering. De Engelse overheid was er niet van overtuigd dat ze weer zouden vertrekken na het optreden.
Hier een volledige set van de twee op het Reeperbahn Festival 2017.