Zelfbedrog

Mijn toekomstige zelf is een held: ze is ontzettend goed met deadlines, vindt tussendoor tijd om hard te lopen en weerstaat glimlachend de dure koffie op het station. Mijn huidige zelf heeft met al die dingen weleens moeite. Datzelfde geldt natuurlijk voor meer mensen. Vijf onderzoekers vroegen zich af of dat komt doordat we gewoon erg goed zijn in het bedriegen van onze huidige zelf. De term die de onderzoekers gebruiken voor zelfbedrog is ‘strategische onwetendheid’ (zie ook deze twee ‘Kiezen en Delen’ -columns). Gaan we expres negatieve informatie over de toekomst uit de weg opdat we lekker ongezond kunnen dooreten en geld uitgeven? Om vast te stellen of mensen hun ogen dicht doen voor ongewenste informatie, lieten de onderzoekers 96 Denen kiezen of ze wilden horen hoeveel kilocalorieen hun maaltijd bevatte. De deelnemers mochten proeven van een Caesarsalade en van een maaltijd met biefstuk en quinoa. 53 anderen kregen na het proeven direct het aantal kcal zien; 52 anderen kregen helemaal geen informatie aangeboden. Daarna mocht iedereen een van de gerechten kiezen en zoveel eten als ze wilden. Na afloop werd het bord gewogen. Van degenen die de keus kregen, koos 46 procent ervoor om de envelop met informatie niet open te maken. Die mensen, de “strategisch onwetenden”, aten vervolgens significant meer dan wie überhaupt niets had gelezen over kilocalorieen. Wie zijn die zelfbedriegers? Zou jij zelf je ogen dichtdoen zodat je zonder schuldgevoel meer kunt eten? Nee, denk je – en dachten de deelnemers aan het experiment. De onderzoekers stelden precies deze vraag, wat zou je doen, naar de informatie kijken of niet, aan de mensen die geen informatie kregen. Slechts 19 % gaf toe dat ze de envelop dicht zouden laten (tegenover die 46 % die, toen ze echt voor de keuze stonden, besloten niet te kijken). De zelfbedrieger kent zichzelf dus niet goed. Los van die zelfkennis bleken twee dingen van invloed op strategische onwetendheid. Ten eerste sloten de mannen in het experiment vaker hun ogen voor negatieve informatie dan de vrouwen. Maar wat de doorslag gaf, was vooral of iemand, net als ik, liever morgen dan vandaag ging sporten en deadlines halen. Oftewel, zelfbedriegers laten hun toekomstige zelf de vuile klusjes opknappen.

Door: Foto: copyright ok. Gecheckt 09-02-2022
Foto: Photo Unit (cc)

Ook Diederik Samsom kletst maar wat over vluchtelingen

FACTCHECK - Na zijn partijgenoot Frans Timmermans beweert nu ook Diederik Samsom dat grote hoeveelheden asielzoekers richting Europa eigenlijk economische migranten zijn. Officiële cijfers tonen juist het tegendeel aan.

Diederik Samsom zei vorige week bij Jinek dat ongeveer de helft van de mensen die in Griekenland aankomt geen vluchteling is, maar een beter leven zoekt in Europa. De werkelijkheid laat wat anders zien. Diederik Samsom was op 18 februari te gast bij Jinek. Hij zei daar onder meer:

De getallen wisselen een beetje, maar ongeveer de helft van de mensen die in Griekenland aankomt is helemaal geen vluchteling, maar zoekt een beter leven in Europa.

De cijfers van de Internationale Organisatie voor Migratie over 2015 geven echter een heel ander beeld.

IOM baseert zich op de gegevens die de Italiaanse en Griekse autoriteiten aanleverden. Voor 2015 levert dat voor Griekenland het volgende beeld op:

migranten-griekenland-2015

Meer dan 96 procent van de migranten die in 2015 aankwamen in Griekenland, is afkomstig uit slechts 5 landen. Meer dan de helft komt uit het door oorlog verscheurde Syrië. Volgens de Griekse autoriteiten komen ook in 2016 de meeste immigranten uit die landen.

De cijfers van UNHCR over de migrantenstroom naar Europa in 2016 laten een vergelijkbaar beeld zien. Terecht stelt UNHCR dat 85 procent van de migranten afkomstig is uit de tien landen waar de meeste mensen op de vlucht zijn geslagen.

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

SG-café dinsdag 23-02-2016

Dit is het Sargasso-café van dinsdag 23-02-2016. Hier kan onder het genot van een virtueel drankje, nootje en/of kaasplankje alles besproken worden wat elders off topic is.

Foto: Martin Clavey (cc)

De nadelen van populariseren

COLUMN - Er zijn weinig onderzoekers die openlijk twijfelen aan het nut van populariseren. Ik ken ze wel: mensen die denken dat we vooral zoveel mogelijk onderzoek moeten doen, en hoogstens af en toe communiceren met wetenschappers in andere vakgebieden. Die vinden dat je wanneer je met het publiek praat altijd teveel moet versimpelen en dat dit de toch al fragiele aanzien van ons vak bij de échte wetenschappers nog verder doet afbrokkelen.

De meerderheid vormen ze niet. Het officiële beleid van veel instanties – NWO, de universiteiten – is om contact met het publiek aan te moedigen: het wordt doorgaans gezien als de belangrijkste manier waarop geesteswetenschappen voor de samenleving nuttig kunnen worden gemaakt, kunnen worden ‘gevaloriseerd’.

Productie

Je zou zeggen: alle reden om je als jonge onderzoeker op dit o zo belangrijke onderdeel van het wetenschappelijk bedrijf te storten. Maar daar kun je toch ook grote twijfels bij hebben: het is de vraag of het wel zo goed is voor je wetenschappelijke loopbaan.

Daarover verscheen afgelopen week een interessant artikel in The Journal of Neuroscience.

De onderzoekster Susana Martinez Conde schreef een artikel over het Carl Sagan-effect: die beroemde Amerikaanse popularisator werd in de vroege jaren niet toegelaten tot de Amerikaanse National Academy of Sciences omdat hij te vaak optrad in de publieke ruimte – ook al valt gemakkelijk vast te stellen dat zijn wetenschappelijke productie niet onderdeed voor die van mensen die wel lid waren (hij publiceerde een wetenschappelijk artikel per maand!)

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Wer sind das Volk?

Een bus met vluchtelingen wordt geblokkeerd door neonazi’s. De politie schiet te hulp. En nu mag jij raden wie ze te hulp schieten.

Dit is… teveel voor woorden.

Vorige week, 18-2-2016, Sachsen, Duitsland.
In een klein dorp, Clausnitz, arriveert een bus met vluchtelingen. Ze worden “verwelkomd” door een bende van zo’n honderd agressieve rechtsextremisten, die de bus tegenhouden terwijl ze “Wir sind das Volk!” schreeuwen.

Achteraf blijkt dat de eigenaar van het opvangcentrum, de man dus die de vluchtelingen een nieuw en veilig thuis moet bieden, nota bene een lokaal lid is van de extreemrechtse partij „Alternative für Deutschland“.
Hij wist dan ook precies wanneer de bus zou arriveren. Zijn broer organiseerde de blokkade.

Mocht je denken dat dat wel erg genoeg is…

De zeer angstige vluchtelingen, waaronder veel kinderen, worden vervolgens door politie met geweld uit de bus gesleept naar hun “veilige opvang”.
Daaronder dit doodsbange jongetje van 10 wat aan zijn keel de bus uit wordt gesleurd.

Dit is hoe men veiligheid biedt aan mensen die zijn gevlucht voor geweld.

Als je deze beelden ziet en de mob “Wir sind das Volk” hoort schreeuwen, kan je het alleen maar eens zijn met het spandoek wat een vrouw een tijdje geleden tijdens een antifascistisch protest met zich meedroeg:

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Closing Time | Filiamotsa

Filiamotsa is een franse band uit Nancy die bestaat rond de kern van een drummer en een violist. Ze bestaan sinds 2007. Kenmerkend zijn de wilde uitbarstingen afgewisseld met gecontroleerde, ingehouden passages.

En het gaat er ruig aan toe, zoals ook op hun Montroyal uit 2013.

Foto: Japanexperterna.se (cc)

Gepiel

COLUMN - De laatste tijd is het bon ton voor stoere binken om huilie huilie te doen vanwege de ’terreur van online feministen’. Amusant. Wat mij wel verbijstert, en laten we wel wezen ook ergert, is hoe die stoere binken de afgelopen 20 jaar onze producten hebben laten verworden tot speeltjes voor mietjes. Want als ik goed heb geteld zijn het toch nog steeds mannen die op de technische beroepen heersen. Of zijn mannen geen stoere binken meer doch allemaal verworden tot graatmagere nerds. In welk geval ik daarvan ook de schuld aan de terreur van de online feministen kan geven en dit stukkie achterwege kan blijven.

Ik, ongeduldig, potig wezen, huil om de teloorgang van de stevige apparaten waarop je kon rammen.

Voor de ‘millennials‘ onder ons (millennials zijn dus niet de mensen geboren kort na 2000 leert mij een rondgang op Google, maar geboren tussen 1980 en… whenever) zal dit een wtf-moment opleveren. Zij hebben immers niets anders meegemaakt dan pielerige gadgets gemaakt van flinterdun kunststof met microscopische, übersensitieve toetsen, if toetsen at all.

In mijn jeugd was dat wel anders. Van staal waren de dingen (Lubachse andersomliner om maar te plaatsen), met duidelijke knoppen die je fysiek in en uit kon drukken, u leest het goed: drukken. Waarbij je klik hoorde, en voelde, en wist dat het goed was. ‘De dingen’ waren ook niet perse kolossale bouwsels, maar ook best dunne walkmannetjes en zo. Maar niet zo klein dat je de vingers van een 8-jarige moest lenen om die te bedienen.

SG-café maandag 22-02-2016

Dit is het Sargasso-café van maandag 22-02-2016. Hier kan onder het genot van een virtueel drankje, nootje en/of kaasplankje alles besproken worden wat elders off topic is.

Closing Time | Fred Frith

Fred Frith draait al vanaf de jaren 60 mee als gitarist in het grensgebied tussen jazz en rock, en in die contreien vertoeft hij meestal aan de experimentele buitengrenzen die ook wel tot de avant-garde gerekend worden.

Hij heeft in een veelvoud aan bands gezeten, van z’n eigen clubjes als Henry Cow en Skeleton Crew, tot aan samenwerkingen met klinkende namen als speedjazz-bruut John Zorn (in het in deze rubriek al eens besproken extremistische Naked City), Bill Lasswell, Brian Eno en the Residents.

Vorige Volgende