Smet

OPINIE - Waarin de auteur voorstelt slachtoffers van zedendelicten de kans te geven te herstellen, door als maatschappij minder hysterisch te doen over verkrachting.

De bevindingen rond Savile in Groot Brittanië doen me denken aan onze eigen Roberts M. De advocaat van de slachtoffers van deze gestoorde zei naar aanleiding van de publicatie van zijn boek “Recht van Spreken” dat de levens van zowel kinderen als ouders verwoest waren.

Hij is niet de enige. Zodra het onderwerp verkrachting en in het bijzonder kindermisbruik aangesneden wordt, is dat meestal de teneur van de reacties. Ik vind dat je dat niet moet doen. Advocaat Korver moet het wel zeggen, anders peutert hij geen cent smartengeld los van de rechtbank, maar het publiek zou verstandiger moeten zijn. Na alle verschrikkingen die het slachtoffer van een zedendelict heeft ondergaan krijgt het door zulke kreten een vies etiket door de maatschappij opgeplakt. Dat verwoest pas levens.

We doen hysterisch over verkrachting. Ja, verkrachting is afgrijselijk, zeker als het kleine kinderen betreft, maar als het leven van het slachtoffer meer verknald wordt door het oog van de maatschappij dan door het gebeuren zelf, dan is het misschien niet zo gek om daar wat aan te doen. We gaan immers veel minder spastisch om met ander groot leed. Als een kind geschept wordt door een auto en dat overleeft, is dat in de kern van de zaak minder traumatisch? De dood van een naaste, kanker ondergaan, we moeten daar maar tegen kunnen. Liefdesverdriet, daar maalt al helemaal niemand om. ‘Tijd heelt alle wonden’ wordt er vrolijk van alle kanten geroepen, al crepeert een boomsterke kerel een halfjaar van de pijn.

Als de verkrachting is begaan door een bekende, een familielid zelfs, dan heeft dat verregaande consequenties voor het gevoel van vertrouwen van dat kind. Maar van een auto-ongeluk krijgt je vertrouwen ook een knauw: je moet immers al een grenzeloos vertrouwen hebben in het verkeer (een bewezen moordenaar) om je erin te durven storten. We gaan er van uit dat dát vertrouwen terug komt. Geldt voor alle gevallen van verlies van vertrouwen. Sterker nog: we werken er naar toe. Het slachtoffer krijgt hulp, er wordt verwacht dat het geneest. Het slachtoffer móet genezen, in het belang van de economie. Geen sprake van dat verkeersslachtoffers uit angst voor auto’s voor de rest van hun levens weg in een hoekje zouden gaan zitten kniezen. Na een tijd behoort het trauma tot het verleden, het slachtoffer ‘groeit eroverheen’ zoals dat heet. En als het dat niet doet dan wordt het erop aangesproken, want we zijn geen mietjes niet waar? Van ons Nederlanders wordt geëist dat we bikkels zijn. Het slachtoffer krijgt geen vies etiket opgeplakt voor de rest van zijn leven. Het krijgt de kans te genezen.

Hoe anders met slachtoffers van zedenzaken. Zij hebben inderdaad levenslang. Maar dan niet omdat ze iets traumatiserends hebben meegemaakt, maar omdat het trauma te maken heeft met seks. Hoe geëmancipeerd we ook denken te zijn, we kunnen daar nog steeds niet mee omgaan. Zodra het om die twee gaatjes gaat schieten we in de kramp. Het zou bijna beter zijn voor, bijvoorbeeld, het meisje van Dutroux als die griezel, in plaats van zijn lul in haar kutje te stoppen, haar voet had afgehakt. Dan had zij kans gemaakt op geluk. Zij zou een traumatische ervaring  hebben gehad, maar ze zou niet tot in lengte van dagen achtervolgd geweest door het ieuw-gevoel van de maatschappij. Ze zou bewondering hebben geoogst. Ze zou een veteraan zijn geworden, iemand die iets verschrikkelijks heeft overleefd. Punt.

Now crucify me.

  1. 2

    Dit stuk zou sterker zijn als Oud Zeikwijf uit eigen ervaring zou spreken, maar uit de toon en argumentatie van het artikel krijg ik de indruk dat het allemaal puur theoretisch is.

    Now tell me I’m wrong…

  2. 3

    Let’s see, Prediker, ik schrijf net een stuk waarin ik poneer dat slachtoffers van zedendelicten levenslang hebben door de smet die ze van de maatschappij cadeau krijgen, en je denkt dat ik, mocht ik zelf slachtoffer zijn geweest van een zedendelict, dat van de daken zou schreeuwen? Hmmmmmm….

  3. 5

    Het maatschappelijke etiket ‘zedenslachtoffer’ kan in sommige gevallen traumatischer zijn dan het incident zelf. Helemaal mee eens, goed gezien.

  4. 6

    Daarom is een zo groot mogelijke anonimiteit van het slachtoffer misschien wel iets waar we in de wetgeving naar moeten streven. Iets zegt me dat dat in het deccenium van de Facebook = niet gaat lukken.

  5. 8

    Redenering klopt niet.
    Het enige dat met zekerheid gezegd kan worden is dat de ene persoon makkelijker met bepaalde met traumatische ervaringen kan omgaan (ze beter verwerkt) dan de andere.
    Dat geldt voor verkrachting, het zien verbranden van een dierbare, concentratiekamp- en andersoortige oorlogsslachtoffers en zelf voor mensen die aan wanen lijden.
    En………..
    Anonimiteit zal het slachtoffer zeker helpen.
    Maar dat wordt/is i.v.m. de huidige media een probleem dat menige therapiesessie extra zal vereisen.

  6. 9

    Heb jij concrete voorbeelden dan van mensen wiens leven verwoest is door de maatschappelijke hysterie? Of zuig je dat gewoon uit je duim? Ik kan me in elk geval niet voorstellen dat wij alle verkrachtingsslachtoffers een groter trauma aanpraten.

    Verder is de vergelijking met verkeer volkomen idioot. En heeft Dutroux 4 van de 6 meisjes vermoord.

    Maar ach, daar moeten we ook niet zo moeilijk over doen, zeker?

  7. 10

    Waar slaat die opmerking over prostitutie in #7 op? Waar was dat een reactie op? Niemand had het daar over.

    Overigens is de tag ‘roberts m.’ onbruikbaar. Het zal alleen maar verwijzen naar dit artikel. Je kunt daar beter ‘robert m.’ van maken, dan vind je tenminste nog 2 andere berichten.

  8. 11

    @9 Het gaat om het verwerken van wat je overkomen is. Ieder mens moet daartoe in staat worden gesteld. Of je nu nabestaande bent van een moord, oorlogsslachtoffer, verkeersslachtoffer of verkracht bent: het zou niet je hele leven hoeven moeten te verpesten (voor zover mogelijk). Ga jij op iemand in een rolstoel aflopen en zeggen: “O mijn god wat erg, dat je in een rolstoel zit! Jij hebt zeker een erg ongeluk gehad? Of een nare ziekte? O god o god wat erg voor je, ik leef zooooo met je mee, tjonge wat erg voor je. Je krijgt toch wel hulp hè? Je kijkt ook nog zo geschrokken, is het kort geleden gebeurd? O wat erg voor je zeg.”

  9. 12

    @3 – Nee, ik denk dat dit stuk dood slaat als een slecht getapt glas bier, omdat het in z’n vorm op een louter theoretiserende manier redeneert over wat slachtoffers van verkrachting wel zouden voelen.

    Dat maakt het tot een mening als zovele, die ook nog eens de schijn wekt losgezongen te zijn van de werkelijkheid.

    Het zou een stuk sterker zijn geweest als het stuk gestileerd zou zijn vanuit het perspectief van het slachtoffer, en vanuit rauwe emotie uithaalt naar alle goedbedoelende zedenmeesters die zich als beschermers opwerpen van verkrachtingslachtoffers, maar de boel alleen maar erger maken.

  10. 13

    @9: 1-Ik zeg dat al in het stuk: Korver (advocaat van slachtoffers van Roberts M.) zegt dat. Ik kan wel een lijst gaan aanmaken van zulke reacties als ik ze tegen kom, maar dat gaat dan wel erg op werken lijken. kun je zelf ook net zo makkelijk, als je je daarvoor interesseert.
    2-ik heb het hier over het meisje dat de hel overleefde en verder als ‘meisje van Dutroux’ moest doorleven.

    @10: och ja, bij gebrek aan een fabuleuze draad van reacties ging ik maar denkbeeldige gesprekken voeren met reaguurders. Ik kwam op dit. Ik dacht dat u de gedachtengang daar naar toe zelf wel kon invullen.

  11. 14

    De meisjes van Dutroux (twee hebben het overleefd; ik weet niet wie “het meisje” in dit geval zou moeten zijn), die hebben wel meer dan een verkrachting overleefd: Dardenne heeft 77 dagen opgesloten gezeten. Verkrachting is echter redelijk veel voorkomend, en er zijn dus behoorlijk veel slachtoffers. Je kunt niet over hun oordelen afgaand op deze ene uitzonderlijke situatie en de woorden van een advocaat. Die bepalen de houding van de maatschappij niet. En je hebt geen idee of het echt zo is en in welke gevallen het tot echte problemen leidt.

  12. 15

    I dunno, ik denk dat genoeg mensen het al bagatelliseren. Verkrachting in een relatie, hee, vriendje heeft zin en ik niet en dat betekent wij wel, nou ja, dat hoort er nu eenmaal bij. Hee, het is pas verkrachting als ze “nee” schreeuwt en schopt en trapt, als ze zich schaamt om nee te zeggen en niets durft terug te doen, dan is alles ok. Haha, oh nee, stoer zelfs!! Hahaha gaaf, alle vrouwen zijn hoeren. Plus, komt het trauma van verkrachting voornamelijk door seks, of door de onmacht, de vernedering?
    Maar goed, ik ken sommige mensen die stoïcijns door alles heen ploeteren, en anderen die 10 jaar overhoop liggen van het bestaan van zwarte piet, ofzo. Het is cool om een geluid te laten horen van “joh stel je niet aan” of juist “Ik begrijp het helemaal en oh wat kut voor je”, voor elk wat wils en nodigs, maar iedereen draagt toch zijn eigen rugzak met bagage hoe hij of zij dat wil. Denk ik dan.

  13. 16

    Als een slachtoffer van een verkrachting door de samenleving gestraft wordt, maakt dat de misdaad nog erger.

    Volgens mij is daarvan sprake als een slachtoffer geen abortus plegen mag, of als mannen alleen met een maagd willen trouwen.

    Ik denk echter niet dat een slachtoffer er slechter van wordt als de maatschappij verklaart dat levens verwoest zijn etc.
    (of die beweringen waar zijn, is best een discussie waard. Maar dat is een andere discussie).

  14. 17

    Ik denk echter niet dat een slachtoffer er slechter van wordt als de maatschappij verklaart dat levens verwoest zijn etc.

    Dat denk ik wel. Er is een reden dat mensen traumatische gebeurtenissen niet met anderen willen delen. Soms is dat niet te voorkomen en dan is dat gewoon kut. De hysterie wat betreft verkrachting en zeker wat betreft kindermisbruik is daar gewoon een exponent van.

  15. 18

    Ik kan uit deze bijdrage van OZ niets anders wringen dan een ingewikkelde, gemene manoevre om verkrachters van schuld te verlossen.

    In dit verband is c 2: ‘Dit stuk zou sterker zijn als Oud Zeikwijf uit eigen ervaring zou spreken,’ van buitengewone relevantie.

  16. 19

    @18 En jij moet proberen wat helderder dader en slachtoffer uit elkaar te houden. Nergens wordt de schuld van de dader ontkend of gebagatelliseerd. Wel wordt het leed van het slachtoffer wat anders beschreven. Wat is daar mis mee? Maar goed, Oud Zeikwijf kan zelf schrijven. Ik vind het vreemd en jammer dat je haar niet gewoon gelijk wil geven.

  17. 20

    Ik heb maar eens even een overzichtsartikel opgesnord, waarin de resultaten van een aantal wetenschappelijke studies op een rijtje worden gezet naar de korte- en langetermijneffecten van seksueel misbruik en verkrachting bij kinderen en volwassenen.

    Survivors of childhood sexual trauma are at high risk of posttraumatic stress disorder (PTSD). According to the American Psychiatric Association (1994), the diagnostic criteria for PTSD include exposure to a traumatic event that invokes intense fear, helplessness, or horror and a range of symptoms, such as reoccurring recollections or dreams of the event, persistent avoidance of all things associated with the trauma, numbing and lack of responsiveness, and increased alertness to perceived threats. In a recent study, women who reported childhood sexual abuse were five times more likely to be diagnosed with PTSD compared to nonvictims (Coid et al., 2003). Another study showed that the lifetime rate of a PTSD diagnosis was over three times greater among women who were raped in childhood compared to nonvictimized women (Saunders et al., 1999).

    Survivors are also more likely to suffer from depression, suicide, and other mental health problems. In one study, the rate of lifetime depression among childhood rape survivors was 52% compared to 27% among nonvictims (Saunders et al., 1999). A separate investigation showed that childhood sexual abuse was associated with an increased risk of a serious suicide even after accounting for the effects of previous psychological problems and a twin’s history of suicidal behaviors (Stratham et al., 1998). Survivors of childhood sexual abuse have also been shown to be at greater risk of problem alcohol use (Galaif, Stein, Newcomb, & Bernstein, 2001) and eating disorders (Wonderlich et al., 2001) later in life.

    Voor volwassenen ligt het iets anders, is de impact over het algemeen minder diepgaand. Maar het effect van verkrachting op een slachtoffer hangt mede af van de psychische constitutie (het karakter / brein) van het individu (naast allerlei andere zaken, als initiële opvang, therapeutisch behandeltraject, sociale omgeving, etc.)

    Dus een ervaring die voor de een kan resulteren in levenslange depressies, angsten en seksueel disfunctioneren, kan bij de ander een tijdelijk trauma zijn, dat mettertijd verwerkt en een afgesloten hoofdstuk vormt.

    Maar dat verkrachting negatieve sporen (en niet zelden: diepe sporen) trekt in het leven van slachtoffers en omgeving, daar kan geen misverstand over zijn. Dat moet je niet bagatelliseren.

  18. 22

    1 Je gaat over glad ijs, struikelt, breekt, en raakt voor je leven invalide: vreselijk, maar geen schande.

    2 Je wordt verkracht, later niets van te zien: verschrikkelijk + onuitwisbare schande.
    Die schande is een inwendige en een uitwendige. God zij dank is die ‘uitwendige’ bij ons aan het afnemen. In sommige culturen kun je er beter zelfmoord voor plegen. Laten wij daar aan denken bij onze roekeloze import van immigranten.

    Bij 2 voegt zich de morele orde die(n) OZ wil verzetten. Vragen wij in het kielzog van c 2 opnieuw: waarom hij dat wil, wat is zijn belang? En mag in dit verband in zijn afschuwelijke ‘nomme de plume’ geen ‘nomen = nomen’ worden gezien? Is hij niet wat hij is en wil hij (niet) gekruisigd worden?

    In c 19 wordt OZ met ‘haar’ aangesproken. Waarom?

  19. 26

    @15
    Dat is geen tegenargument maar juist deel van het probleem. We hebben de, om met Todd Akin te spreken, legitimate rape uit schaamte en sensatiezucht op een voetstuk geplaatst als dé ultieme misdaad waar het slachtoffer “levenslang” aan over houdt. Misschien wel ten koste van gevallen zoals jij die beschrijft, die buiten de definitie vallen.

    Degenen die “hang hem op aan zijn ballen” roepen zijn dezelfde mensen die “alle vrouwen zijn hoeren” roepen.

  20. 27

    @25 – Je pikt er nu tussen alle comments een larmoyant zwatelverhaal uit van iemand die noch erg snugger, noch erg psychisch evenwichtig overkomt. En dit zou dan representatief zijn voor de samenleving en hoe die aankijkt tegen verkrachting?

  21. 29

    Je oorspronkelijke verhaal blijft niet overeind, je zwakt alles af, je weerspreekt kritiek niet, en zelfs je laatste bewering “Als men zich niet zou schamen voor de verkrachting zou men vaker aangifte doen” komt zonder bewijs (immers, andersom is ook goed denkbaar: als je er makkelijker over gaat doen, wordt de houding eerder: ach, laat ook maar). En dan toch koppig volhouden?

  22. 31

    @30 Wie stelt, heeft de bewijslast Oud Zeikwijf. Het is *jouw* stelling dat verkrachtingsslachtoffers meer lijden onder het maatschappelijke ach-en-wee-geklaag over verkrachting dan onder het trauma van de verkrachting zelf.

    Toegegeven, het is een prikkelende stelling. Maar je verzuimt vervolgens om daar in je hele stuk ook maar één enkel bewijs voor te geven. ’t Is puur gebaseerd op jouw subjectieve indruk (die net zoveel waard is van willekeurig welke andere Nederlander, zeg: mr. Richard Korver).

    Bewijs dat verkrachting wel degelijk ingrijpende negatieve impact heeft op het welzijn van slachtoffers, heb ikzelf trouwens reeds gegeven in #20. Had je dat soms over het hoofd gezien?

  23. 32

    Wat jammer dat een oprechte poging om serieus te zijn over zedenzaken wordt opgevat als bagatellisering. De ‘hang de dader aan zijn ballen!’- en ‘het slachtoffer heeft ook levenslang!’-reflexen zijn minachtend naar het slachtoffer toe. Niet alle slachtoffers zijn hetzelfde. Niet alle trauma’s zijn levenslange diepe wonden. Sterker nog: de meeste trauma’s worden mettertijd verwerkt. Toegeven dat de meesten niet hun leven laten leiden door die ene verschrikkelijke gebeurtenis, is verre van bagatelliseren. Het geeft het slachtoffer de ruimte om verder te gaan met haar leven.

  24. 33

    ‘tuurlijk Kevin. Als jij of ik voor het slachtoffer gaan bepalen dat die daar heus niet z’n hele leven last van hoeft te hebben, dan geeft dat “de ruimte om verder te gaan met haar leven.”

    Hoezo ‘haar’ leven eigenlijk? Bestaan er geen mannelijke slachtoffers van seksueel misbruik en verkrachting?

  25. 34

    Als jij of ik voor het slachtoffer gaan bepalen dat die daar heus niet z’n hele leven last van hoeft te hebben.

    Dat zeg ik toch niet? Het hele idee is juist dat we helemaal geen ingeblikte standaardreactie kunnen gebruiken. Nu is het een over-the-top, clichématig, hysterisch gedoe, zonder dat er nagedacht wordt over het slachtoffer. Het is juist heel egoïstisch en egocentrisch gedrag: ‘kijk eens hoe meelevend ik ben’. Het is standaard. Het is nep. Het is oppervlakkig.

    Dat is niet altijd zo, maar kijk eens hier naar de heftige reacties op de gedachte dat mensen ook weleens verder willen met hun leven. De maatschappij doet net alsof dat niet zo is. Dat is simpelweg niet waar. Je kunt er niet mee blijven rondzeulen.

    Het probleem is éénzijdig de nadruk leggen op het trauma en niet op de verwerking. Er is een balans tussen verdriet en verwerking. Als het om de dood gaat, kent iedereen die balans. Je zegt niet ‘get over it’, maar je helpt iemand wel om verder te gaan. Je erkent het verdriet, maar je blijft er niet in hangen. Waarom is het bij zedenzaken zo éénzijdig?

    Hoezo ‘haar’ leven eigenlijk? Bestaan er geen mannelijke slachtoffers van seksueel misbruik en verkrachting?

    Jawel, maar zij zijn ver in de minderheid.

  26. 35

    Als het om de dood gaat, kent iedereen die balans. Je zegt niet ‘get over it’, maar je helpt iemand wel om verder te gaan. Je erkent het verdriet, maar je blijft er niet in hangen.

    Frappant dat je dat zegt, want ik heb juist begrepen dat mensen die rouwen om het verlies van een geliefde zich onbegrepen voelen, omdat de omgeving het na een paar maanden wel welletjes vindt, en van mening is dat het “tijd is om je leven bij elkaar te pakken en verder te gaan”, terwijl de persoon in kwestie nog altijd kampt met het gevoel van een gapende wond die is geslagen.

    Met rouw werkt het in de praktijk dus precies andersom als hoe jij het doet voorkomen: de omgeving heeft er geen begrip voor dat de rouwende “maar blijft hangen” in het verlies.

  27. 36

    @34 exact, de hysterie is het schild waarachter we ons eigen onvermogen verschuilen om het slachtoffer echt te helpen. Het onderwerp is namelijk vies (don’t visualise), verwarrend (wanneer mag lust wel/niet?), complex (gaat het om lust, macht of ziekte?), ongemakkelijk (hoe bespreek je als goedbedoeldende buurman zoiets met een buurmeisje die slachtoffer is geworden van een foute leraar?).
    Dan maar het drama absoluut maken, dan kun je met elkaar tevreden zijn over je eigen verontwaardiging. Maar daarmee help je alleen jezelf, niet het slachtoffer.

  28. 37

    @ 34

    1 ‘Het hele idee is juist dat we helemaal geen ingeblikte standaardreactie kunnen gebruiken.’

    Fout. Die kunnen we als slachtoffer juist heel goed gebruiken.
    Denk maar aan het instituut van klaagvrouwen.

    2. ‘Waarom is het bij zedenzaken zo éénzijdig?

    Omdat het zo is. Een zware steen naar je hoofd gegooid slaat er een gat in, en blad erop gedwarreld doet niets. ‘Dat is gewoon zo’.
    Alle bagatellisering van verkrachtingen e.d. zijn tekenen van schuldig, als van een dader, medeplichtige, niet-ingrijpende omstander.

  29. 38

    Klaagvrouwen, dat is iets uit bijbelse tijden, man. En die verderfelijke Arabische cultuur natuurlijk.

    Dus ik maakt uit @37 op dat je pleit voor de islamisering van de Nederlandse rouwcultuur, met professionele klaagkoren op begrafenissen, crematies en al uw rouwfeestjes thuis?

  30. 39

    @35

    Met rouw werkt het in de praktijk dus precies andersom als hoe jij het doet voorkomen: de omgeving heeft er geen begrip voor dat de rouwende “maar blijft hangen” in het verlies.

    Dat is niet mijn ervaring. In ieder geval weet men wel dat er een plaats is voor beide. Het precieze balanspunt is lastig te vinden, maar men weet volgens mij wel dat er twee kanten zijn aan rouwverwerking: verdriet en verwerking. Daar lijkt bij zedenmisdrijven in het geheel geen erkenning voor te zijn. Iemand die erop wijst dat er überhaupt zoiets bestáát als het verwerken van een zedenmisdrijf, wordt meteen de grond in getrapt als iemand die de boel ‘bagatelliseert’ en het leed van het slachtoffer niet serieus neemt. Niets is minder waar.

    @36 Inderdaad, dat is precies wat ik wil zeggen.

    @37 Dat je elke poging tot nuance wegzet als ‘bagatelliseren’ en hen zelfs medeplichtig durft te noemen, bewijst alleen maar het gelijk van Oud Zeikwijf: dit is geen oprecht medeleven, dit is hysterie.

  31. 40

    Ik heb me ook weleens afgevraagd hoe groot de invloed van de omgeving is op het overblijven van een trauma na verkrachting/sexueel misbruik. Maar zoals uit de reacties hiervoor blijkt mag je daar eigenlijk niet over na te denken.

  32. 41

    @ 38
    Ga toch eens ruimer = vergelijkend antropologisch denken. Het Instituut van Klaagvrouwen (IvK) vervult een functie die wij hier en nu structureel anders (kunnen, mogen, moeten) invullen.

    Het bestaan van het IvK in verschillende culturen wijst erop, of is minstens een hint, dat maatschappelijk-routine medelijden nodig is of kan zijn voor het verwerken van persoonlijke rouw.

    ‘Klaagvrouwen, dat is iets uit bijbelse tijden, man.’

    Deze zin komt mij voor als van minachting voor bijbelse tijden en daarmede voor de Bijbel getuigend.

    Als dit zo is, vind ik dat bekrompen en dommig.

  33. 42

    @41

    Het Instituut van Klaagvrouwen (IvK)

    Wat is dat toch voor tic om voor alles een afkorting te moeten verzinnen? Ik heb even gegooglet en volgens mij bestaat er helemaal geen Instituut van Klaagvrouwen.

  34. 43

    @31 Zeg, ga jij mij vertellen hoe ik stukjes moet schrijven? Als jij wetenschappelijke publicaties wilt lezen ben je bij mij aan het verkeerd adres. Ik schrijf om jullie te amuseren. En het is niet omdat Sargasso het in haar bol heeft gekregen om mij hier te vragen dat ik opeens taaie cijferlijstjes en opsommingen van links in mijn columns ga weven. Over mijn dead body.
    Voor dit stuk had ik bovendien zo vaak en zo veel voorbeelden gezien, gehoord en gelezen dat ik heb obvious vond. Ik nam aan dat jullie al die voorbeelden ook tegengekomen waren en zo niet dat vanaf nu wel zouden doen, omdat je daarop zou letten. Doe dat dan eens, en kom terug na een maand of 3.

    Over jouw @20: Heb je gaten geschoten in mijn stelling? Ik zie ze niet. Je kan de invloed van de maatschappij niet wegdenken, er is dus geen controlegroep denkbaar bij de onderzoeken.

    En dat doorhammeren over dat ik zoiets enkel zou mogen beweren als ik uit eigen ervaring zou spreken: MUHAHAHA.

  35. 44

    “Je kan de invloed van de maatschappij niet wegdenken”

    @43 En dus inmiddels ook de jouwe niet. Vele mensen die het moeilijk hebben zullen dankzij jouw wijze woorden in deze draad nu toch wel een stuk positiever in het leven staan, denk je ook niet?

    Kortom: Je begon al met een baggerstuk maar je reacties hier maken het allemaal nog eens een flink erger. Temeer daar jij de samenleving wel degelijk graag wilt vertellen hoe het zich te gedragen heeft…

  36. 45

    Als ik vanmorgen nog dacht: mijn god wat zijn ze saaaaai, trek ik het bij dezen terug. Ik verslik me inmiddels van het lachen. Wat een sublieme reactie is dit, hoe heet u… Stoethaspel.

  37. 47

    De verkrachting ontsmet ontsmet de verkrachting wattuwil u vraagt wij draaien. Savile en Gary Glitter als personificatie van de seksueel verknipte glam rock- generatie evenals het jonge grut geboren e/o getogen in de benepen jaren 50 toen seks nog niet bestond. En alles onder de ogen van de ouders he. Op tv knijpt Saville overduidelijk in een jong meisjeskutje…die 40 jaar later pas gaat klagen als het kalf verdronken is. Zoiets als Moskovic gisteren betoogde of de slachtoffers van Badr Ari, achteraf, maar wat wou ik eigenlijk zeggen…?

    O ja, dat u sprekend lijkt op Suzi Quatro Mevrouw Zeikwijf qua haar.

  38. 48

    Zeg, ga jij mij vertellen hoe ik stukjes moet schrijven?

    Iemand moet het doen. Anders leer je het nooit.

    Ik schrijf om jullie te amuseren.

    O, is het puur als entertainment bedoeld! Ik dacht even dat je een misstand aan wilde kaarten en hoopte mensen kritisch te laten kijken naar hun eigen attitudes.

    Pure projectie van mijn kant natuurlijk.

  39. 54

    The alchemy of forgiveness

    “Fifteen men beat us and raped us,” the young woman said. “I was 12. There was one man I knew. My uncle. That man I still see around — whenever I see him I feel afraid.”

    When she’s finished, a man steps reluctantly forward. “He is the man,” she says.

    He looks at her: “To begin,” he says, “I apologize. It was not my intention to do it. They hit me and said if I didn’t join them I’d be killed. I ask Esther to forgive me. From now on I will do anything she wants. Anything she asks of me I will do for her. Please forgive me.”

    He falls to his knees. “I forgive him,” she says. Someone asks if she really means it. She repeats: “Yes, I forgive him.”

    http://articles.chicagotribune.com/2012-04-05/news/sns-201204041600–tms–rkoehlerctnbk-a20120405apr05_1_sierra-leone-forgiveness-fire-blazes

  40. 55

    Zou de bijzondere houding tegenover slachtoffers van seksueel misbruik, voort kunnen komen uit de eigen -al dan niet uitgeleefde- verlangens en seksuele fantasieën? Wellicht meer bijzonder, dat het empathisch besef ieder slachtoffer een slachtoffer maakt van alle seksuele spielereien ‘gone bad’. Het grensgebied tussen genot en kwelling is tenslotte soms maar smal en het slachtoffer van seksueel misbruik doet daar aan herinneren. Dat is niet altijd even prettig en rationeel duidelijk vorm te geven, of te plaatsen. Ongemakkelijkheid is het gevolg en dat voelt het slachtoffer nog het meest, vrees ik, als niet-ervaringsdeskundige.