Kunst op Zondag | Wiepke Poldervaart

Ook kunstenaars maken carrière. Het liefst van van klein naar groot, maar het kan ook anders. Wiepke Poldervaart ruilde zestien jaar geleden het wereldtoneel in voor het eigen atelier.

Ze was van 1984 tot 1997 artistiek leidster van Trajekt Theater. Een mengvorm van beeldende kunst en theater. De voostellingen bedacht ze zelf en kwamen tot stand dankzij medewerking van dansers, acteurs, musici, theatermakers en een legertje technici, decorbouwers en vrijwilligers. Tot op vandaag zie je op hun cv’s het Trajekt Theater prijken.

Sommige recensenten beschreven Trajekt als schatplichtig aan Hinderik de Groot  en als de ingetogen, introverte tegenhanger van soortgelijke locatietheaterprojecten als de Dogtroep, die in 2008 ter ziele ging.
In dertien jaar tijd groeide Trajekt uit tot één van de Nederlandse culturele producten die internationaal faam verwierven. Tot Trajekt in 1997 van het toneel verdween.

Nu maakt Wiepke Poldervaart schilderijen en objecten, veel kleiner van formaat dan de beelden in Trajekt. Vanaf 2 maart tot en met Pasen wijdt kunstcentrum De Kolk, te Spaarnwoude een expositie aan haar werk.

© Wiepke Poldervaart object36

Nieuwsgierig naar zo’n enorme carrièreswitch besloot Kunst op Zondag haar aan een email-interview te onderwerpen. (KoZ = Kunst op Zondag, WP = Wiepke Poldervaart).

KoZ: Waarom ben je destijds overgestapt van een “groot” naar een “klein podium”? Mis je het grote werk niet?

WP: “Trajekt ben ik gestopt omdat ik uitgewoond was. Wel vreemd dat de voorstelling na ‘Gaten in de polder’ (de laatste) zich af zou spelen op bootjes. Maar helder kreeg ik het niet echt. Dat was vreemd omdat ik het altijd helder had. Nee, ik mis het niet. Achteraf gezien was Trajekt klaar. Klein of groot, de intentie is hetzelfde”.

© Wiepke Poldervaart pier

KoZ: Ik zie overeenkomsten tussen Trajekt en je objecten. Het boek Pier lijkt daarbuiten te vallen.

WP: “Pier schrijven was per ongeluk. Ik was aan het schilderen en er ontrolde zich een verhaal, voor mij hetzelfde als een voorstelling voor je zien maar dan met letters. En ik had 100 hele kleine acteurs tot mijn bechikking,die ik uit de lucht kon laten vallen. Pier speelt zich af in een klooster. Met de spelers van Trajekt waren monikken/wezens en kloosterritme al een stille basis. In een kloosteromgeving heb ik mezelf weer op de been gekregen, kleine beentjes maar misschien groeien ze nog!”
© Wiepke Poldervaart object3

KoZ: In je laatste Trajektvoorstellingen speelden weckflessen en jampotten gevuld met bijvoorbeeld “premature groenten” of kleine schepseltjes, een rol. Bijvoorbeeld in “Walls with Premature Vegetables Jamjars and Quails” (1996, in het Kielder Forest, UK). “Hotel Krupp” (1996, Duitsland) en “Gaten in de polder” (1997, Almere). We zien ze terug in je huidige werk.
© Wiepke Poldervaart Vogels

KoZ: Wat heb je met die flessen? Waar staan ze voor?

WP: “De weckpotten kwamen gewoon uit de kelder van mijn oma. Die had een enorme kelder onder haar huis waar je in kon lopen met deuren die je door kon naar de volgende ruimte. Lang geleden had ze ingemaakt en op planken stonden die lege potten in rijen. Nu gebruik ik glas omdat het een kader geeft. Het isoleert en toch kun je er doorheen kijken. Een wereld in een wereld”.
© Wiepke Poldervaart object38

KoZ:  Trajekt was woordeloos. Je lijkt nog steeds iemand van weinig woorden. Weinig tekst op je website en je schilderijen en objecten hebben geen titel. Mag ik jouw reactie op de KoZ-stelling “In geouwehoer huist geen kunst?”

WP: “Kunst tilt  op. Of ‘t nu mooie muziek, een fijn schilderij, een grappig beeld langs de snelweg is, of een knutsel van een buurmeisje”.

KoZ: Bedankt.
© Wiepke Poldervaart Object 24

In kunstcentrum De Kolk, zijn, naast nieuw werk van Wiepke Poldervaart, ook een aantal korte films te zien van Trajekt Theater.

  1. 1

    Prachtig.

    Trajekt ben ik gestopt omdat ik uitgewoond was.
    Dat lijkt me een trieste ervaring na 13 jaar inspanning.
    Mooi vervolg met: Nu gebruik ik glas omdat het een kader geeft. Het isoleert en toch kun je er doorheen kijken. Een wereld in een wereld.

    NB: Nooit gerealiseerd dat een email interview zo informatief, kort en bijna emotioneel aan kan geven hoe iemand zich ontwikkelt. Dat vereist wat integriteit en vertrouwen aan beide kanten.
    Dank daarvoor.

  2. 2

    @1: Jij ook bedankt. Mooie reactie. Ik moet zeggen dat het mijn enigzois verbaast dat zulke virtuele ontmoetingen tot nu toe uitstekend verlopen. Er gaan wel wat mailtjes heen en weer, voor het tot publicatie komt, maar dat geeft gelegenheid het wederzijdse vertrouwen op te bouwen.

    Ik ben ook blij dat er nu een vorm is gevonden om de publicatie korter te houden, dan het eerste email-interview in KoZ. Hoewel ik me kan voorstellen dat de lengte sterk afhankelijk zal zijn van het onderwerp, de gestelde vragen en de antwoorden van de geïnterviewde.

    Er komen er meer en ik zal mijn best blijven doen ze zo kort mogelijk te houden, zonder informatieverlies.

    Over jouw reactie mailde Wieke Poldervaart mij trouwens vandaag: “Fijn omschreven is wel waar, ik vond dat je heel integer mailde. Wat mooi hè, dat iemand dat proeft!”

  3. 3

    @2: ja, zo blijkt maar : kijken, lezen en reageren is ook een vak :))

    Toch prettig dat in een weblog energie zo over en weer kan gaan. Dat krijgen we toch niet vaak mee.