Sargasso’s zomer
Nu de lezers massaal met vakantie zijn, en ik dus eigenlijk voor de kat z’n kut schrijf, zijn hoogdravende en diepzinnige bijdragen niet op hun plaats. Daarom plaats ik hier voorlopig alleen wat lichte kost.
Het alleenrecht op eerlijk delen
Een schip op het strand is een baken in zee. Maar niet voor landrotten (de samenleving) en zeker niet voor de politiek. Want toen het gerommel op de oliemarkt begon had iedereen zwaar economisch weer kunnen voorzien. Immers: als de olie niest is de wereld verkouden. Omdat onze economie helemaal geschoeid is op twee principes: 1) olie is volop aanwezig 2) olie is relatief goedkoop. Nu niet meer aan deze voorwaarden is voldaan is het dominodag.
Om te beginnen stijgt de inflatie, want de energie wordt duurder en daardoor transport, productie en opslag van goederen. Eigenlijk wordt alles duurder. De marges voor bedrijven worden kleiner, er wordt gehakt en de spaanders vallen op de arbeidsmarkt. De beurzen die door de hypotheekcrisis (zo redeneert men althans, want eigenlijk is alles olie) al aan het zakken waren, zakken nog harder. De pensioenen worden minder waard, dus moeten we met z’n alleen meer premie ophoesten. En ga zo maar door, kortom: flink pijn in de portemonnee.
Op een iets lager en lachwekkender niveau maar appellerent aan dezelfde machtsstrijd speelt zich een rel af tussen Nissan en Saoedi-Arabië. Een Israëlische commercial voor een elektrische auto waarin een woedende olieprins figureert heeft de toorn van het regime in Ryad gewekt. Israël is al langer opzoek naar een grotere zelfvoorziening in haar energieproductie, elektrische auto’s in combinatie met kernenergie / zonne-energie zouden die wens een stuk dichterbij brengen. Een Saoedische regeringsfunctionaris heeft inmiddels al verklaart dat Nissan straf verdient voor deze ‘racistische’ commmercial. Afijn, kijkt uzelf maar: 




