Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Een gewoon WK
Dit is een tweede gastbijdrage van Arne Doornebal over het WK.
Voetbal. Daar gaat het om dezer dagen in Zuid-Afrika. Verrassend? Nee, want bij een voetbalwereldkampioenschap hoort het over voetbal te gaan. Maar het eerste WK op Afrikaanse bodem, dat kon toch nooit goed gaan? Afrika is toch immers het continent van dictators, hongerlijders en bootvluchtelingen?
Weken, maanden, zelfs jaren van tevoren werd het Europese publiek al bangemaakt voor wat er komen zou. Verhalen over stadions die niet op tijd af zouden zijn voedden speculatie dat FIFA het WK wel eens naar een ander land zou kunnen verplaatsen. Toen die dreiging eenmaal weggenomen was, werd een stortvloed aan horrorverhalen over de voetballiefhebbers uitgestort.
Het in groepsverband verkrachten van blonde jongedames zou de nationale sport zijn in het Afrikaanse land. Bendes zouden zich opwarmen voor de instroom van duizenden potentiële slachtoffers. Roversbendes idem dito. In het land, waar de blanke bevolkingsgroep tientallen jaren een schrikbewind voerde tegen de zwarte meerderheid, zouden milities klaar staan om een rassenoorlog te ontketenen tijdens het WK. Veertigduizend seropositieve hoertjes waren van plan om de duizenden buitenlandse mannen van seks –en Hiv- te voorzien. En als klap op de vuurpijl was daar Al Qaida. Het zou de Afrikanen immers nooit lukken om deze gruwelijke terreurgroep te belemmeren om het Nederlands elftal aan te vallen.
Soweto, Shabeens en Soccer
Op Sargasso is volop ruimte voor gastbijdragen. Hieronder volgt een bijdrage van Arne Doornebal.
Drie uur voor de kick-off van Nederland-Denemarken staat Malebo op de stoep. De 39-jarige weduwnaar heeft beloofd me naar het stadion te brengen. Ik ken Malebo niet, maar ik verblijf bij zijn zus en haar man in Soweto, Johannesburg’s roemruchte SOuth WEstern TOwnship. In Afrika is een vriend van een vriend ook jouw vriend.
Drie uur tevoren is veel te vroeg, want het Soccer City stadion is vlakbij. ,,Maar we gaan nu vast, want ik heb nog dingen te doen,” verzekert Malebo me. We rijden honderd meter in zijn oude Nissan en stoppen voor een kleine woning. ,,Koud drankje voor de wedstrijd?” Het is tien uur ’s ochtends. We bellen aan. De woning blijkt een illegaal café, in Soweto bekend als Shabeen. ,,Drank is hier veel goedkoper dan in een echte kroeg,” legt de eigenaar me uit.
Malebo trekt zijn eerste fles van ruim een halve liter open. De rest doet enthousiast mee. Hij is docent, maar tijdens het WK zijn alle scholen dicht. Zijn buurman is alcoholist, suggereert zijn verlopen kop waarop een muts in de kleuren van Zuid-Afrika prijkt. De TV toont hoogtepunten van de wedstrijd van gisteravond. De mannen in de Shabeen zijn trots op hun WK, en bespreken de beste manier om me naar het stadion te krijgen.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Quote du Jour | Bavaria Babes
“Ik ben hier met mijn zusje. Ons werden een gratis kaartje en gratis bier beloofd. We gaan hierna nog lekker feesten. Op het dansje hebben we een paar dagen geoefend. We werken voor dit merk.” (DePers)
Goedemorgen deze morgen …hier uw gemarginaliseerde margeblogger Drs Boobelino de Soto! Op het wereldkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika zijn de roemruchte Bavaria Babes gisteravond opgepakt en ‘urenlang’ in hun dunne jurkjes in de vrieskou ondervraagd. Eerder die dag hadden ze vermomd als Deense supporters een stunt uitgehaald op de tribune. Internationale persfotografen waren al langer in hun nopjes met deze stereotype blondines. De FIFA en de KNVB zijn echter not amused met de impliciete aandacht voor het Brabantse biermerk van shag rokend Nederland. De officiële biersponsor van het WK is immers het Amerikaans-Belgische Buttwijzer. Om de verwarring rondom deze viriele viral nog groter te maken vertrouwden de loslippige dronken vrouwen aan de toegesnelde journalisten allerlei private motivaties toe. De ozo spontane Bavaria Babes blijken zelf gehaaide zakenvrouwen te zijn uit de reclame, communicatie en confectiewereld die met deze actie vooral hun eigen toko vooruit willen helpen. Zo vertelt een van de BB-’s dat ze straks de overgebleven jurkjes in haar outlet in Amsterdam gaat verkopen. De Bavaria seksbom ontploft in eigen gezicht, of is dit nu precies hoe seks en kapitalisme werken: spreading & multiplying?
Fotograaf Jasper Groen heeft jouw hulp nodig bij het maken van ¡eXisto! (“Ik besta!”). Voor dit project fotografeerde hij gedurende meerdere jaren Colombiaanse trans mannen en non-binaire personen. Deze twee groepen zijn veel minder zichtbaar dan trans vrouwen. Met dit boek wil hij hun bestaan onderstrepen.
De ruim dertig jongeren in ¡eXisto! kijken afwisselend trots, onzeker of strak in de camera. Het zijn indringende portretten die ook ontroeren. Naast de foto’s komen bovendien persoonlijke en vaak emotionele verhalen te staan, die door de jongeren zelf geschreven zijn. Zo wordt dit geen boek óver, maar mét en voor een belangrijk deel dóór trans personen.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.