Weet u nog wat er gebeurde toen in 2006 drie Brits-Pakistaanse knullen met een vloeistofbom een vliegtuig probeerden binnen te komen? Juist ja: het meenemen van vloeistoffen in de handbagage werd praktisch verboden. Gevolg: geklooi met kleine reisverpakkingen lenzenvloeistof of tandpasta en hartverscheurende taferelen aan de transitbalie waar men dure flessen whisky ondanks het plastic seal toch moet afstaan. Dit was een regelrechte Attack on the Tax Free World. Bin Laden: bedankt! Maar het vloeistoffenverbod (waarvan men hoopt dat het volgend jaar wordt opgeheven) was nog niks vergeleken met wat luchtvaartpassagiers in de nabije toekomst te wachten staat. Vorige maand blies een Al-Qaida zelfmoordterrorist zich op in het werkvertrek van een Saoedische prins. De terrorist was door alle beveiligingsbarrières heen gekomen. Hoe kon dit gebeuren vroeg men zich af? Welnu de terrorist had één pond aan explosieven plus een ontsteker verstopt in zijn ANUS. Terrorisme experts spreken van een opvallende wijziging in de tactiek van Al-Qaida: trojan bombing. Wij wachten in spanning en enigszins ongemakkelijk de volgende draconische anti-terreur maatregel voor internationale luchthavens af.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Het is al acht jaar geleden, maar het speelt nog steeds, de aanslagen in de Verenigde Staten op 11 september 2001.
Toen vielen er 2997 doden. In de jaren sindsdien zijn er daar aan “westerse” zijde onder de burgers nog eens 717 bij gekomen door diverse andere aanslagen. Dat maakt 3714 doden.
Met als motivatie het voorkomen van nieuwe aanslagen hebben we, de “coalitie”, nog eens het leven geofferd van 6035 militairen tot de dag van gisteren. Heel plat visueel krijg je dan dit:
Voor mij valt dat in de categorie onbegrijpelijk. Maar nemen we de burgerslachtoffers mee die zijn gevallen in de oorlogen in Afghanistan, Jemen en Irak, valt het allemaal ineens in de categorie waanzin
Ik kan op geen enkele wijze een rechtvaardiging vinden voor die hele grote rode schandvlek. En er is geen enkele garantie dat er geen aanslagen meer komen. Sterker nog, er is voldoende voedingsbodem gelegd voor weer een nieuwe generatie terroristen. Bovendien is in Afghanistan gebleken dat het een illusie is te denken dat wanneer je een land “verovert” er in dat land geen terroristen meer zullen zijn. En het is ook een illusie gebleken dat staten dan zomaar spontaan volwaardige, stabiele democratieën worden.
De discussie is al vaak gevoerd en mijn standpunt staat nog steeds vast, maar toch aan u de vraag of de slachtoffers van na 911 te rechtvaardigen zijn?
Dit zijn de bronnen voor de diverse getallen. Ik heb alleen aanslagen meegeteld die duidelijk door islamitische terroristen gepleegd waren op westerse doelen of landen van de coalitie. Aanslagen binnen Irak en Afghanistan vielen binnen de oorlogshandelingen. Voor de burgerslachtoffers ben ik op ongeveer eenderde van de hoogrekening (1,2 miljoen) gaan zitten.
“I say in the clearest possible terms, which I hope every person in every land will hear – all of this I have had to endure for something that I did not do,” (Abdel Basset al-Megrahi, Lockerbie-bomber)
De Libische geheim agent Abdel Basset al-Megrahi heeft het dus NIET gedaan, zegt hij nog steeds, ondanks dat Schotse rechters in Kamp Zeist in 2001 heel anders oordeelden, toen hij tot levenslang werd veroordeeld. Opvallend zijn de reacties op de vrijlating van de terminaal zieke al-Megrahi. De Schotse kerk is trots op de Schotten, want Schotland toont genade voor doodzieke bommenleggers. Nabestaanden van slachtoffers van de Lockerbie-ramp zijn echter geschokt. “I don’t understand how the Scots can show compassion. It’s an utter insult and utterly disgusting”, aldus een van hen. Barack Obama is trouwens ook verbijsterd. Gratie voor een soennitische bommenlegger met vergevorderde prostaatkanker? Schande!
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Toen de Amerikaanse marine besloot 55 zogenaamde Littoral Combat Ships te kopen voor operaties nabij de kust, koos het twee concurrerende ontwerpen: één van Lockheed Martin, wat nu de Freedom klasse heet, en één van General Dynamics, de Independence klasse. Met name dit laatste ontwerp is opmerkelijk omdat het gebruik maakt van een trimaran constructie. Het idee was om van beide klassen een schip te bouwen, te zien hoe zij werkten, en er één uit te kiezen voor productie tegen een prijs van niet meer dan 220 miljoen dollar per stuk. In plaats daarvan besluit de marine nu beide ontwerpen aan te schaffen, terwijl de kosten al zijn verdrievoudigd.
Deze nieuwe scheepsklassen passen uitstekend binnen het defensiebeleid van de regering Obama. Daags na zijn verkiezing kondigde de president aan de marine te willen uitrusten met “kleine, capabelere schepen,” terwijl sindsdien nog meer nadruk is komen te leggen op operaties in kustgebieden.
Hoe precies invulling gegeven moet worden aan deze doelstelling is nog niet geheel duidelijk echter Kapitein-Luitenant ter zee Henry J. Hendrix doet een intelligent voorstel: waar de Amerikaanse marine van vandaag de dag voornamelijk in zogenaamde Expeditionary and Carrier Strike Groups opereert—de eerste toegespitst op een aanval over land middels amfibievoertuigen; de tweede op een aanval vanuit de lucht—moet een derde verzameling schepen worden toegevoegd, georganiseerd in zogenaamde Influence Squadrons. Deze eskaders zouden bestaan uit een moederschip uit de San Antonio klasse ter beheer en logistieke ondersteuning; een jager ter verdediging; een Littoral Combat Ship; een patrouilleboot; en een zogenaamd Joint High-Speed Vessel tezamen met een M80 Stiletto om de troepen heen en weer te varen.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
