Gelegenheid tot dansen

Waarin de auteur mijmert over de louterende werking van verliezen, zijn waardering voor Ronaldo uitspreekt en een voorzichtige voorspelling doet. Het beloofde heel even een bloedstollend spannende 90 minuten te worden, maar toen Portugal na dat eerste Nederlandse doelpunt kans na kans creëerde waarvan Ronaldo er één benutte, wist ik vrij snel: we kunnen ons boeltje bij mekaar gaan rapen. Voor de vorm veerde ik bij elk Nederlands kansje nog wel even op, maar dat was niet meer dan een oppervlakkige reflex, een vastgeroeste gewoonte. Diep in mij had zich reeds een aangename rust genesteld.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Joan (cc)

Kunst op Zondag | Sportzomer

Het lijkt wel of de zomer uit louter sport bestaat. Tot 1 juli het EK voetbal, gevolgd door het tennis op Wimbledon (25 juni – 8 juli), de Tour de France (30 juni – 22 juli), de Nijmeegse Vierdaagse (17 – 20 juli) en de moeder aller sporten, de Olympische Spelen, van  27 juli tot 12 augustus. Na onze editie over voetbal en kunst, nu wat andere sporten en kunst.

De tennistoernooien op Roland Garros en Wimbledon leveren elke keer weer discussies over gras en gravel. Op welke ondergrond wordt het mooiste tennis gespeeld? Laurent Perbos biedt meer mogelijkheden.


Om hier te tennissen moet je die sport met roeien of zwemmen combineren.

Fietsen en kunst. Al eens de Tour de France-sculptuur gezien bij Pau, een van de roemruchte etappefinishplaatsen van de Tour?


Leuk idee om de Tourrenners eens te laten finishen onder deze, van fietsen gemaakte triomfboog van Mark Grieve en Ilana Spector?

Op de afbeelding boven dit artikel zie je de Olympische fiets van de Chinees Meng Jie. Hij wilde er het land mee door rijden ter ere van de Olympische Spelen in 2008. De BBC had er een filmpje over.
De komende Olympische Spelen gaan gepaard met veel kunst. In Art in the Park, kunst op het Olympische terrein,  kun je o.a. deze sculptuur van Monica Bonvicini zien. Zo ziet Run er bij nacht en bij dag uit. De BBC toont meer kunstwerken.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Kijkcijfers: Champions League-finale van minuut tot minuut

DATA - Jaap Meijers (@tjaap) is freelance journalist en gelegenheidsvoetbalkijker. Hij vroeg de gedetailleerde kijkcijfers op van de voetbalfinale en maakte een korte analyse.

Zelfs minder grote voetbalfans willen nog wel kijken naar een pot die ergens om gaat. Naar de Champions League-finale tussen Bayern München en Chelsea keken afgelopen zaterdag maar liefst 2,5 miljoen Nederlanders.

Maar dat aantal is een gemiddelde over de hele wedstrijd. Hoe verloopt het kijkcijfer gedurende de wedstrijd? Zappen mensen weg bij gemiste schoten op doel? Of houden ze het voor gezien als een van beide teams aan de winnende hand is?

De Stichting Kijkonderzoek (SKO) houdt van minuut tot minuut bij hoeveel mensen naar een bepaald tv-programma kijken. Zoals je ziet in de grafiek was het verloop tijdens deze finale vrij voorspelbaar: het aantal kijkers neemt toe in de loop van de wedstrijd. Tijdens de rust gaat een half miljoen mensen zappen, maar zij komen terug als de tweede helft begint. Aan het eind van de wedstrijd -Chelsea wint na strafschoppen- zitten ruim 3,4 miljoen mensen te kijken.


Het verloop van de wedstrijd kunnen we teruglezen op de site van de UEFA en op het liveblog van het NRC.

Het is natte-vinger-werk, maar zo te zien kunnen sommige schommelingen wel verklaard worden uit het spelverloop.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Onder gelijken

Karin Spaink vraagt zich af of het wel zo oneerlijk is als een gehandicapte atleet met hulpmiddelen het opneemt tegen niet-gehandicapten. Het stuk is ook te lezen op haar website en verschenen in het Parool.

Oscar Pistorius mag alsnog deelnemen aan de wereldkampioenschappen atletiek die eind augustus in Zuid-Korea beginnen. Zijn tijd was het probleem niet: Pistorius kwalificeerde zich door de 400 meter in 45,07 seconde af te leggen. Wie onder de 45,55 seconde blijft, behoort automatisch tot de Olympische selectie.

Waarom iemand met zo’n opzienbarende tijd van deelname uitsluiten? Waarom was er een beroepsprocedure nodig om Pistorius zijn startrecht te verlenen? Het antwoord is simpel en verrassend. Pistorius is gehandicapt. Hij sprint met aerodynamisch gestroomlijnde, verende onderbenen. Zijn bijnaam: Blade Runner.

Zolang Pistorius meedeed aan de wereldspelen voor gehandicapten en de Paralympics, vond iedereen hem helemaal fantastisch. Knappe tijd, en dat met zo’n handicap! Een geweldig voorbeeld voor zielige mensen. Daar konden andere gehandicapten nog wat van leren!

Toen Pistorius een nieuw speelveld koos en het wou opnemen tegen niet-gehandicapte sprinters, was het huis ineens te klein. Nou ja! Die man had nota bene protheses! Dat was toch niet sportief? Hij maakte misbruik van een technologisch voordeel dat gezonde sprinters nooit konden navolgen. Laten we wel zijn: sport gaat over fysiek vermogen, over extreme inspanning. Wie zichzelf een slim kunstbeen aangordt, speelt vals.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Tour de France beïnvloedt koersverloop met aardverschuivingen

Over een week start weer één van de grootste jaarlijkse sportspektakels: de Tour de France. Drie weken vol met wielerheroïek. Ontsnappingen die het net niet of net wel tot de finish halen. Pech. Beoogde favorieten die door het ijs zakken. Het duel Contador – Schleck.

Genoeg spektakel te verwachten dus. Maar het is nog niet genoeg vindt ASO, de organisator van de Tour de France. Vooral de wielrenners die dachten dat ze met de tijdrit in de Dauphiné Libéré een goede voorbereiding hadden voor de individuele tijdrit in de Tour de France (identiek aan de tijdrit in de Dauphiné Libéré) hebben pech. Met behulp van aardverschuivingen wordt de zwaarte van het parcours flink aangepast.

Ongeloofwaardig? Geenszins, de organisatie levert zelf het bewijs. Vergelijk onderstaande profielen maar eens:

Profiel tijdrit Dauphiné Libéré

Profiel tijdrit Dauphiné Libéré op 8 juni (bron: Amaury Sport Organisation)


Profiel tijdrit Tour de France

Profiel tijdrit Tour de France op 23 juli (bron: Amaury Sport Organisation)

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Eerherstel voor Luis Suarez

Vandaag is de laatste ronde van Eredivisie voetbal seizoen 2010/2011. In een rechtstreeks duel zullen Ajax en Twente strijden om de landstitel. Dat is een unicum.
Toch zal voor mij het vooral het seizoen blijven waarin ik iets niet snapte wat volgens iedereen die ik hier op aansprak volkomen logisch was. Alleen waarom het logisch was, konden ze me dan weer niet helder uitleggen.

Het gaat over iets wat er gebeurde op 20 november 2010. Ajax speelde toen tegen PSV. De Amsterdamse club beschikte toen nog over zijn later aan Liverpool verkochte sterspeler, ‘Loco’ Luis Suarez. Deze Uruguayaan beschikte over heel eigen, volstrekt onnavolgbare denkpatronen, wat hem soms bracht tot volstrekt onnavolgbare kunststukjes op het veld. De negatieve kant was dat zijn schwalbes en andere overtredingen ook onnavolgbaar waren. Aan zijn uiterlijk kon je niet afleiden of hij zijn Jekyll of Hyde zou laten zien; Suarez’ beschikte slechts over één gezichtsuitdrukking, die een diepe, alles doordringende melancholie leek te verraden.

Die bewuste Ajax – PSV eindige met een opstootje, met het gebruikelijke duw- en trekwerk. PSV-speler Otman Bakkal ging daarbij op de voet van Suarez staan. Suarez toonde weer eens zijn ongekende originaliteit door Bakkal daarop te bijten. Niet eens hard, zoals Mike Tyson, die ooit een oor af beet van een tegenstander. Meer een soort love bite. Bakkal zelf kon er ook wel om lachen:

Vorige Volgende