Deze week kon u op energie.vpro.nl lezen dat Shell voornemens is om haar halve dochteronderneming Shell Canada weer helemaal te besturen. Niet in de laatste plaats vanwege de enorme hoeveelheden Canadese teerzanden. Teerzanden die zoveel olie zouden bevatten dat we nog decennialang met 12 miljard mensen in suv's kunnen blijven rijden (vrije interpretatie van bovengetekende). Om olie uit teerzanden te winnen moet je eerst het gehele landschap afgraven en vervolgens d.m.v. verhitting de olie eruit pesten. Maar in het geval van de Canadese teerzanden ben je er dan nog niet. Die bevinden zich immers in Alberta (kaart) een stuk landinwaarts. Er moet dus een 1200 kilometer lange pijpleiding komen, helemaal naar de Westkust, naar het plaatsje Kitimat (kaart) om precies te zijn. Vervolgens zullen olietankers door een fjord naar binnen varen om de olie op te halen in een nog te bouwen terminal. In Kitimat en langs het geplande tracé van de pijpleiding zijn ze not amused.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
“[H]et feit dat mensen puur op basis van hun geboorteplaats of nationaliteit een totaal verschillend levenslot treft[, valt] moreel niet te rechtvaardigen. Dit geldt natuurlijk nog sterker voor kinderen, die nog geen verantwoordelijkheid voor hun eigen lot of hun samenleving dragen. Er is geen morele rechtvaardiging voor mondiale verschillen. Daarom mogen wij mensen die proberen deelgenoot te worden van onze welvaart, niet zien als immoreel of misdadig. Wij mogen onze belangen verdedigen, maar dienen zulke asielzoekers een zorgvuldige, snelle en veilige behandeling te bieden – inmiddels weten we dat de overheid daar vaak niet aan voldoet.”
Machiel Keestra (filosoof) haalt vandaag het nieuws met een opiniestuk in Trouw waarin hij stelt dat de behandeling van afgewezen asielzoekers vergelijkbaar is met het lot van de Joden in WOII. Alhoewel er van uitroeiing geen sprake is, is de opmars van moreel verwerpelijke maatregelen volgens Keestra alarmerend. Alras zwakt Keestra zijn ‘vergelijking’ verder af tot de constatering dat “er wel degelijk lessen getrokken moeten worden uit het verleden”. Met minder dan een Godwin haal je tegenwoordig als netjes afgestudeerd filosoof blijkbaar het nieuws niet eens. Keestra’s bezwaren zijn echter de moeite van het bediscuzeuren waard. Alleen de afsluitende waarschuwing voor een “sluipende ’illegalisering’ of uitsluiting van groepen binnen onze samenleving”, komt een beetje als vasten na de ramadan. We hebben bijvoorbeeld al lang democratisch vastgesteld dat wij als nazaten van de kloeke Batavieren een eerste recht hebben op ons regionale welvaartssurplus.
Op Sargasso geven wij ruimte aan gastloggers. Vandaag kunt u een bijdrage lezen van Chinaman die woon en werkzaam is in de snelst groeiende grootmacht op aarde.
Alles is geld en geld is alles in China. Breng je producten naar waar de klant ze nodig heeft, geef ze service. Dat kennen we natuurlijk in Nederland met het obligate bloemenstalletje naast de begraafplaats, maar in China pakken ze dat toch weer wat grootster aan. Neem bijvoorbeeld Shamian Island [/url] in Guangzhou.
Toegewezen aan de Europese handelaren in de 19de eeuw, ademt het eilandje een heerlijke rust uit in het normaal gesproken zeer drukke Guangzhou. Rijk aan parkjes en met veel groen tussen de veelal oude koloniale gebouwen kan men heerlijk een uurtje slenteren en vergeten dat men in het midden van een stad met 16 miljoen mensen staat. China kent weinig openbare en gratis parken, maar dit eilandje komt er dicht bij in de buurt. Aan de westkant van het eilandje valt de argeloze wandelaar misschien spontaan iets op. Opeens lijken alle winkels kinderwagens te verkopen. Vreemd? Ja, in China worden wel veel kinderwagens gemaakt, maar niet gebruikt. Moeders (en ja, zo af een toe een vader) slepen kleine kinderen nog steeds het liefst op de rug mee. Iets verderop staan allerlei militairen bij een zware wegversperring. Wat is hier aan de hand?
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Eén week voor de Amerikaanse verkiezingen komt de New York Times met een uitgebreid fotoverslag van militaire begrafenissen van soldaten die vielen in Irak en Afghanistan. Het taboe op het afbeelden van lijkkisten lijkt hiermee definitief doorbroken. Terwijl de zeggingskracht van de kindergezichtjes misschien nog wel harder aankomt? A Most Violent Month, and Many Final Farewells (NYT). Is this a political system flip in progress?
Nog geen twee weken geleden schreef ik een stuk over de onderdrukkende bureaucratische dictatuur hier in Nederland en alsof de duvel ermee speelt werden we via de media binnen tien dagen tijd tot twee keer toe getrakteerd op een sterk staaltje represaille. Niet dat het iets met elkaar te maken heeft, maar toch, ik ben blijkbaar niet de enige die zich ergert aan de hautaine, zogenaamd professionele en gestandaardiseerde (lees: onmenselijke) manier waarop instanties en bedrijven tegenwoordig werken. Je kan het je zo gek niet bedenken of het is wel geprofessionaliseerd. Niemand kan meer iets zelf. Niemand denkt meer voor zichzelf. Alles hangt vast aan regeltjes en procedures. Het is om moe van te worden. Of boos. Niet dat ik wil goedpraten dat iemand door middel van een gewelddadige steekpartij zijn frustraties over dit systeem botviert, ik zou niet durven, maar laten we voor het gemak even naar de emoties erachter kijken. Zonder al te diep in te gaan op de wel zeer bizarre uitvoering ervan. En naar het systeem zelf, want eerlijk gezegd vind ik het hoog tijd dat dáár iets aan verandert.
Zo zou ik eens willen beginnen de absurde voorzorgsmaatregelen, die getroffen moeten worden om mensen in publieke functies te beschermen tegen agressie van burgerheethoofden, op de korrel te nemen. De gangbare verklaring is dat agressie in de maatschappij toeneemt. Bescherming is dus noodzakelijk. Maar laten we het eens omdraaien. Regeltjes worden strakker. De mens achter de medewerker verdwijnt. Er is niemand die rekenschap kan of wil geven. Er komen steeds meer regels waar medewerkers zich achter kunnen verschuilen. Er zijn steeds meer instructies die medewerkers leren vooral geen haarbreed toe te geven. En medewerkers worden steeds akeliger in hun houding naar klanten of burgers toe. Er is niemand die verantwoordelijk gehouden kan worden voor fouten. Tien tegen één dat het automatiseringssysteem het gewoon weer eens fout heeft gedaan. En als dat niet zo is, dan is er alsnog geen enkele medewerker die van de hoed en de rand weet. Ergens op een ver hoofdkantoor zit een anonieme kantoorklerk die al die fouten maakt. En deze persoon krijgt de klant of burger niet te spreken natuurlijk. En het erge is nog dat niemand zich afvraagt of die regeltjes allemaal wel zo terecht zijn. Medewerkers schijnen zich niet te realiseren dat ze met echte mensen te maken krijgen. En bedrijven en instanties schijnen zich niet te realiseren dat die regeltjes voor de instelling zelf dan weliswaar reuze handig en tijdsbesparend mogen werken, maar dat de gemiddelde mens nu eenmaal niet standaard is. En dat uitzonderingen die regeltjes altijd bevestigen.
Binnen vakorganisatie CNV is commotie ontstaan over het voorstel om de vakantiedag op Tweede Pinksterdag om te ruilen voor een vrije islamitische feestdag, zo meldt de Volkskrant.
Niet alleen binnen het CNV is daar commotie over, want al jaren verzetten mensen zich tegen de suggestie dat zoiets wel eens mogelijk zou kunnen zijn, maar de juiste koers is natuurlijk gewoon een extra vakantiedag erbij. Niet ten koste van een christelijke dag maar gewoon eens samen feestvieren in plaats van zeiken over terreur en integratie. Het lijkt mij een prima idee, zo’n door het jaar naar voren wandelende feestdag. Hebt u wel eens gekeken hoeveel feestdagen er in de zomer en het najaar vallen?
Juist ja. En als u niets met de islam hebt? Nou dan hebt u in elk geval nog altijd een gratis vrije dag, dat kan het bezwaar niet zijn. En de hindoes? Hebben die niet ook nog een leuk feest?
(Het CNV heeft het voorstel overigens net ingetrokken)
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.