Disappointing news for all those 30-something people who grew up with the phenomenal Veronica Praatwaaier and learned that linguistic diversity can actually be fun: but many languages are becoming extinct. Maybe not all of them but the smaller ones don't stand a chance in our globalized future. This linguistic extinction is happening faster than the extinction of flora and fauna. The first to go are the indigenous languages: while the 80 major languages such as English, Russian and Mandarin are spoken by about 80 per cent of the global population, the 3,500 linguistic minnows have just 0.2 per cent of the world keeping them alive (Independent). Most of these very small languages are also very complicated and illogical. For instance the Nivkh people of eastern Siberia have twenty-six different ways of counting, depending on the things they are counting: skis or boats or batches of dried fish. That's not going to win you the war, as we say in Holland. So should we be sad to lose at least 40% of all languages? History teaches us that languages come and go (figure). And there is one big advantage in reducing the amount of languages: it increases the chance that people can communicate in a reciprocal understandable language. And that will contribute to the higher goal of the Veronica Praatwaaier: love, peace and understanding! However without the fun of hopeless imitations of each other sexually tainted folkloristic cursing and swearing. Luckily we still have The Alternative Dictionaries. Chau you Azerbaijani ganjykh!
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Afgelopen donderdag was er weer een aflevering van Jansen en Janssen. Dit maal over de handel en wandel rondom het begrip “Klimaatneutraal“. Eigenlijk verraste de uitzending me inhoudelijk niet. Dat commercie misbruik maakt van de hype rondom klimaatverandering en de wens van mensen om een steentje bij te dragen, is voorspelbaar. Dat goede initiatieven gaan lijden onder de slechte is ook te voorzien. En dat het klimaat er uiteindelijk weinig mee opschiet, ach.
Maar toch knaagde er iets na die uitzending. Het duurde echter twee dagen voor ik het kon verwoorden. De sleutel zit in het volgende fragment met iemand van de Nuon. De sleutelzin is “We proberen eerlijk te zijn“:
Hier sprak de directeur duurzaamheid van de Nuon. Dé persoon binnen een bedrijf dus om echt werk te maken van maatregelen tegen de klimaatverandering. Aan alle kanten blijkt dat Nuon echter nauwelijks echt zijn best doet, maar vooral de Schone Schijn wil ophouden omdat het commercieel noodzakelijk is.
Maar zou je nou aan de directie van dat bedrijf, en vooral de geïnterviewde, vragen of zij denken daadwerkelijk goed bezig te zijn, zal je als antwoord zeer waarschijnlijk een duidelijk “ja” te horen krijgen. En het zou me ook niet verbazen als deze mensen in hun eigen antwoord geloven.
Volgens mij is hier sprake van een soort groepsdenken waarmee veel bedrijven, in Nederland, behept zijn. Natuurlijk vinden ze dat ze er wat aan moeten doen, maar je moet dan wel rekening houden met de aandeelhouders. En je moet vooral niet veel meer doen dan je concurrent. En het is helemaal niet erg om er mee te koop te lopen en daar toch weer een slaatje uit te slaan. En zolang je het er maar niet erger op maakt, heeft je geweten ook nergens last van. En ’s avonds kan je dan rustig weer gaan slapen.
Vooral niet dieper in de materie gaan zitten en de lef hebben om echte maatregelen te treffen zoals slechts een enkele ondernemer durft.
Maar wat voor een verhaal gaat zo’n directeur duurzaamheid nou over 20 jaar aan zijn inmiddels opgegroeide kinderen vertellen. De ellende is dan niet meer te overzien. Aan jou als vader wordt gevraagd wat jij precies gedaan hebt juist bij een bedrijf dat een hele grote rol speelde in de CO2 problematiek. Mompel je dan iets als “Ja maar, als ik aangedrongen had op hardere maatregelen dan was ik waarschijnlijk ontslagen en had ik helemaal niets ten goede kunnen veranderen.” Een typisch zwak argument dat in een maatschappij vol watjes goed vol te houden is. Maar een held wordt je er niet mee. En het respect van je kinderen verdien je er ook niet mee.
“Ook buiten de populaire cultuur overheerst een infantiel ethos: in politiek en religie verdringt een dogmatisch zwart-witdenken de genuanceerde complexiteit van een volwassen moraal, terwijl de merktekenen van eeuwige kinderlijkheid worden ingebrand bij volwassen, die zich overgegeven aan kinderachtigheid zonder voldoening en lusteloosheid zonder argeloosheid.
Kortom, een nieuwe hang bij consumenten naar leeftijd zonder waardigheid, kleding zonder vormelijkheid, seks zonder voortplanting, werk zonder discipline, spel zonder spontaniteit, aankopen zonder nut, zekerheid zonder twijfels, leven zonder verantwoordelijkheid, en narcisme tot op hoge leeftijd, tot de laatste snik, zonder spoor van wijsheid of nederigheid. In het tijdperk waarin wij nu leven is beschrijving niet een ideaal of streven, het is een videogame.” (*)
Aldus de bevlogen Benjamin Barber in stevige uithaal naar de kwalijke gevolgen van het consumentisme op de democratie, vandaag in het NRC.
Dit naar aanleiding van de volgende week te verschijnen Nederlandse vertaling van zijn boek “Consumed, How Markets Corrupt Children, Infantilize Adults, and Swallow Citizens Whole“
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Hallo… goedevrijdagmiddag, hier is uw gemarginaliseerde margelogger drs Boobelino de Soto met een korte boodschap. U kent mij als kamikaze koorddanser tussen de zij-hij tegenstellingen, maar vandaag wil ik het hebben over een andere tegenstelling: jong-oud. Generatiekloven: daar stappen we hier op Sargasso onbevooroordeeld overheen, of toch niet? Het opvallende www.ihateyoungpeople.com laat de generaties aan het woord en het moet gezegd worden de oudjes komen er beter vanaf dan de jongeren. Jonge mensen zijn: dom, achterlijk, arrogant, onwetend en dragen baggy pants alsof ze big cojones hebben maar die hebben ze nu juist niet?! En oja wie tegenwoordig afstudeert gaat niet reizen maar neemt een paar plastic borsten, op dit punt is uw eigenste drs sowieso al with the old ones. Verbeten gehakketak en emotionele verzoeningen kunt u kwijt in de comments, een goedemiddag dank u wel!
Nieuws over The People Who Don’t Have Maps. Diep verscholen in de heuvels van het rurale West Virginia zijn Frankie (v?), Bobby (m), Karen (m?) en Alisha (v) gruwelijk tekeer gegaan op een zwarte jonge vrouw. Minstens een week lang hielden ze haar vast in hun trailer en pasten de Normen & Waarden van terroristen toe op de vrouw. Ze werd geslagen en gestoken, gedwongen hondenpoep te eten en seksueel misbruikt. Terwijl de situatie in Irak licht verbeterde, hadden thuis de terroristen toch even gewonnen. Uiteindelijk werd het slachtoffer na een anonieme tip bevrijd door de politie. The People Who Don’t Have Maps zitten inmiddels vast en zal hate crime ten laste worden gelegd. Het gerucht gaat dat The People Who Don’t Have Maps het slachtoffer via de internets naar hun trailer hadden gelokt maar de moeder van het slachtoffer ontkent dit: “This wasn’t from the Internet”. En met God’s hulp hoopt ze dat haar dochter er weer bovenop komt: “I know the Lord can do anything”, waarvan akte. (Bron)
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
The events of 9-11 were devastating. They were beyond devastating. I don’t want to say especially for these people, or especially for these people, but especially for me, because it happened to be the same exact day that I found out that the soy chai latte was, like, nine hundred calories. I had been drinking them every day. You hear soy, you think healthy. And it’s a lie.”
De Amerikaanse comédienne Sarah Silverman kan er grappen over maken. Het getuigt natuurlijk van een zekere volwassenheid om over taboeëske zaken niet al te gretig te grollen. Maar het getuigt van een zeer onzekere volwassenheid als dat soort grappen op voorhand al not-done worden verklaard.
Het Comité van ex-moslims heeft ervoor gekozen om juist vandaag, precies 398 jaar nadat Henry Hudson Manhattan ontdekte, precies 114 jaar nadat het Parlement voor Wereldreligies haar eerste formele bijeenkomst had en exact 36 jaar na de introductie van de Ford Pinto, zichzelve te lanceren met een steunverklaring voor de mogelijkheid van moslims van hun geloof af te vallen.
Inmiddels zijn er tegengeluiden die onder aanvoering van oud Groen Links-kamerlid Mohammed Rabbae ervoor pleiten de steun aan geloofsafval te scheiden: het recht is er wel, maar kan niet worden gebruikt om moslims te beledigen en stigmatiseren.
De 15-jarige La Doncella werd 500 jaar geleden in het Andes gebergte geofferd ter ere van het jaarlijkse oogstfeest. Dronken gevoerd met maïswijn en achtergelaten op een hoogte van meer dan 6000 meter om te sterven in de kou. In 1999 werd ze gevonden samen met nog twee andere geofferde kinderen. Vanaf deze week is ze -ondanks protesten van groepen indianen- te zien in een museum in de Argentijnse stad Salta, in een transparante vrieskist. Meer foto’s: AP News, videobeelden: NOS.
Vrouwen hebben twee grote problemen. Er is te weinig (betaalbare) kinderopvang en zij kunnen hun werktijden moeilijk zelf indelen. Met een paar kinderen hangt je leven aan elkaar van schooltijden, kinderopvang, muziekles en voetbalclub. Bedrijven zijn niet ingesteld op jonge vrouwen met kinderen, die in een bepaalde periode van hun leven inspraak willen over werktijden. Vrouwen krijgen vaak de uren die in het rooster overschieten. (AD.nl)
Agnes Jongerius, voorzitter van de vakcentrale FNV maakt zich zorgen of minister Donner van Sociale Zaken en Werkgelegenheid zich wel aan zijn woord houdt om per 1 januari een “Task Force Deeltijd Plus” te starten. Deze taskforce zou meer vrouwen aan het werk moeten krijgen maar vooralsnog is er op de begroting geen euro voor deze taskforce uitgetrokken.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
