Dit is een gastbijdrage van Mark Thiessen: historicus en auteur van het boek "An Island of Stability" over de Islamitische revolutie van 1979. Voor het eerst sinds de stichting van de Islamitische republiek komt het Iraanse volk massaal in opstand tegen haar leiders. Het leverde de afgelopen dagen beelden op die sterk deden denken aan de revolutie van 1979, die uiteindelijk de geestelijkheid aan de macht hielp. De meest radicale machten in de Islamitische republiek willen de protesten desnoods met geweld neerslaan. Helaas is het regime sterk genoeg om de druk tot hervorming voorlopig te weerstaan. Alleen al de plekken waar de grote demonstraties in Teheran plaatsvinden, hebben een symbolische link met de opstand van 1979. De betogers liepen over Valiasr, de grootste straat van de stad vernoemd naar de laatste Shiitische Imam, en kwamen bij elkaar op het plein van de Revolutie en het plein van de Vrijheid. Historische plekken waar de Iraniërs dertig jaar eerder om het vertrek van de Shah schreeuwden. Dit keer eisen miljoenen dat hun verloren stem alsnog gehoord wordt. Net als dertig jaar geleden klinkt het Allahu Akbar 's nachts van de daken van Teheran. Iraniërs laten wederom massaal hun onvrede blijken.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Hieronder een uitgebreid verslag van Basszje, welke we in de mail kregen. Een nog uitgebreider verslag vind je op zijn weblog.
Moesten vorige week pacifisten in Den Haag al het recht opeisen d.m.v. een illegale demonstratie tegen de Afghanistan-top en voor het einde van de oorlog in dat land, maakte de CRS (Compagnies Républicaines de Sécurité – oproerpolitie) het nog vele malen bonter. Het is wellicht een goede uiting van de boodschap van de NAVO. Straatsburg zat muur- en muurvast. Iedereen die op straat wilde vertoeven of protesteren zou te maken krijgen met een ongekende repressie. Bewoners waren verplicht om vredesvlaggen binnen te laten. Grondrechten en vrijheden werden opgeschort. Duizenden demonstranten werden uit de stad verdreven terwijl de wereldpers liever keek naar een kleine groep relschoppers. Een verslag van een roerige dag.
Om vier uur vertrekt een delegatie van zo’n 1500 mensen vanuit het Anti-NAVO kamp om in alle vroegte te proberen het centrum te bereiken voor een tegendemonstratie en wellicht blokkades van de NAVO-delegatie. De geruchten over massale politie-inzet zijn niet van de lucht, de sfeer is gespannen. Zonder enige vorm van waarschuwing vliegt bij de eerste aanblik traangas alle kanten op. Het bleek exemplarisch te zijn voor de rest van de dag.
[i]GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we -uiteraard met toestemming- overnemen van andere weblogs, of die via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Brechtje Paardekooper[/i].
De weg-met-de-weg-weg, dat is de A27 door Amelisweerd. In 1982 werd de weg aangelegd, ondanks de felle protesten van bewoners. Ik herinner me dat de toenmalige Commissaris van de Koningin de bomen liet kappen, precies tijdens de behandeling van de rechtszaak daartegen, toen net veel actievoerders in de rechtszaal zaten. Die truuk, voortijdig kappen, werd later herhaald bij Onderbanken. Ook daar werd bos vast omgehakt terwijl de procedures nog liepen. Later oordeelde de Raad van State dat dat onrechtmatig was geweest. Maar ja, gekapt is gekapt. Om een beetje actie-moe van te worden – maar er zijn nu weer plannen die maken dat ik nu toch maar weer in de pen klim (en misschien in de boom).
Een deel van het bos is nu helaas al lelijk afgesneden van de rest door die A27. En omdat dat nu toch al gedaan is, moeten de tekentafelterroristen gedacht hebben, plannen we er nóg maar een weg doorheen. Het plan maakt deel uit van een grote ring rond Utrecht (we hèbben al een ring maar we moeten er dus nóg één), die ook dwars door Leidsche Rijn moet. Daar is ook al een actie opgezet (zie de website vanAnaarBelachelijk.nl). De plannen zijn nog in een verkennend stadium, maar juist daarom is het belangrijk om protest te mobiliseren.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Sinds Seattle is het een stuk makkelijker om aandacht te krijgen voor je protest tegen globalisering en zo. De journalist-tot-actievoerder ratio leek wel 1:1.
Zie de hele, wederom fraaie, serie van Boston Globe. En let vooral op de foto’s 11, 12, 19, 20 en 24.
“‘Vanuit Nederland hebben we het staatkundige proces (van de ontmanteling van de Nederlandse Antillen) nooit gezien als middel om de Nederlandse invloed in dit deel van het Koninkrijk te vergroten. Dat wil Nederland ook niet.’” (Volkskrant)
Staatssecretaris Ank Bijleveld van Koninkrijksrelaties reageert op de kritiek van de demonstranten in Willemstad die beweren dat het plan om de 1,7 miljard euro schuld van Curaçao te saneren neerkomt op nieuwe slavernij. Het akkoord over de ontmanteling van de Nederlandse Antillen werd omlijst door politiek incorrecte curiosa zoals davidsterren als protestmiddel en een bommelding waardoor de premier moest uitwijken naar een marinebasis.