Gisteren ontsnapte een zeer cynisch lachje aan mijn mond. Een mond die binnenkort stevig misbruikt wordt zonder dat ik daar iets aan mag doen, maar daarover later meer. Het cynische lachje kwam op na het lezen van deze zin in een stukje over privacy in het NRC Handelsblad: "Politici blijven hun aandacht richten op privacyschendingen door de overheid." Kennelijk leef ik in een ander universum dan de schrijvers van het stuk. De laatste jaren heb ik niets anders kunnen constateren dan dat het juist de politici zijn die zorgen voor steeds verder gaande privacyschendingen door de overheid. En dat werd deze week maar weer eens bevestigd. In een commissievergadering van de Tweede Kamer afgelopen dinsdag riepen het CDA en de VVD op om toch vooral van alle buurtbewoners het DNA af te nemen als er in de buurt een ernstig misdrijf heeft plaatsgevonden. Met de voorspelbare steun van de kleine christelijke partijen, PVV en groep Verdonk, heb je zo een nieuwe wet.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Terwijl de Tweede Kamer zich druk maakt over onbewezen 20 jaar oude steunverklaringen, is de volgende aantasting van uw privacy al in de maak.
Nederland kent al enige tijd een wet voor het melden van verdachte financiële transacties. Mede onder invloed van Europese eisen is die wet recent aangescherpt en samengevoegd met de wet op de meldingsplicht. Eentje in de lange rij wetten en maatregelen die onze privacy aantasten.
Aan de Rekenkamer is gevraagd de oude wet te toetsen op haar werking. Die heeft daar een uitgebreid rapport over geschreven. Kortste conclusie: Niet effectief want de informatie wordt niet goed gebruikt of de juiste informatie komt niet boven tafel.
We spreken hier over alle transacties van meer dan 15.000 euro. Dat wordt allemaal vastgelegd en nagelopen. Maar met name op het vlak van terrorismebestrijding is de conclusie dat er eigenlijk nauwelijks met dat soort bedragen gewerkt wordt.
Nou kan je denken, mooi schrap maar uit de wet want het heeft toch geen zin. Maar dan snapt u het huidige politieke klimaat niet goed. Dit wordt gewoon gebruikt om voor te sorteren op de volgende aantasting. Het zit hem in dit zinnetje:
“Bij het bestrijden van terrorismefinanciering ontbreken de aansprekende prestaties omdat de verwachting dat dit op dezelfde manier aangepakt zou kunnen worden als witwassen niet is uitgekomen. Er zijn tot dusver weinig grote financiële stromen geïdentificeerd die gerelateerd kunnen worden aan terrorisme. Volgens deskundigen gaat het bij terrorisme- financiering vaak om relatief kleine en onopvallende financiële stromen, die nauwelijks via de meldingsplicht ongebruikelijke transacties opgemerkt kunnen worden.”
De Rekenkamer laat zich gewillig spannen voor het karretje van de zoveelmogelijkinformatievergaringslobby. In de beantwoording van de vragen komt dat nog een keertje op een andere manier terug:
“9 Hoe zouden de relatief kleine en onopvallende financiële stromingen, waar het volgens deskundigen bij terrorismefinanciering vaak om gaat, in de toekomst beter opgemerkt kunnen worden? Het opmerken van terrorismefinanciering kan volgens ons verbeterd worden door intensieve samenwerking en het uitwisselen van kennis en informatie tussen private instellingen, FIU-Nederland en opsporings- instanties. Het onderzoek Financiering Terrorisme (FinTer-onderzoek) van het KLPD is hierin een belangrijke stap. In dit onderzoek werkt het KLPD samen met banken om profielen te ontwikkelen van financieel gedrag van personen die mogelijk bij terrorisme betrokken zijn. Op basis van deze profielen zouden banken beter in staat moeten zijn om ongebruikelijke transacties die te relateren zijn aan terrorismefinanciering op te merken. Naast dit soort onderzoeken en samenwerkingsverbanden is ook het inbedden van financieel rechercheren bij opsporingsdiensten van belang voor het bestrijden van terrorisme en terrorismefinanciering. ”
Gisteren schreef ik over de voorstellen van Europa om een bewakingsstaat op te zetten. Belangrijkste drijfveer daarbij lijkt te zijn de vergroting van de controle van de politiek. Hierbij maken ze gebruik van de, opgefokte, angst voor terrorisme. Dat biedt de mogelijkheid om van alles en nog wat van de burgers in de gaten te houden. De politiek lijkt hier de belangrijkste speler in te zijn. Maar is zij dat wel?
Vandaag las ik een magazine verspreid door het ministerie van Binnenlandse Zaken met als titel “Magazine nationale veiligheid en crisisbeheersing”. De inhoud is niet heel bijzonder (na oppervlakkige lezing) behalve dat onze Rembrandt weer eens als deskundige voorbij komt. Maar de omvang viel me op. En de volgende constatering was dat er een enorme hoeveelheid instellingen, bedrijven en overlegorganen genoemd worden. Hier een selectie:
Afdeling Veiligheid binnen Nederland Ondernemend Innovatieland, Veiligheidaward, hoogleraar Veiligheid en Rampenbestrijding (TU Delft), Vraaggestuurde Programma Maatschappelijke Veiligheid (TNO), TNO, TNO, TNO, multidisciplinaire Nederlandse Center for Advanced Gaming & Simulation (TNO, de Universiteit Utrecht en de Hogeschool voor de kunsten), NIFV, E-Semble, VSTEP, Thales, GATE, ISEE Research Centre, Movares, Ministerie van Economische Zaken, vbs2, esimgames, OTCOpn, HITT Traffic, Sagem, Instituut Clingendael, Denktank Nationale Veiligheid, NCTb (grappig dat juist die b een kleine letter is trouwens), Nationaal Adviescentrum Vitale Infrastructuur (NAVI), ROAZ, GHOR, etc….
En door die hoeveelheid betrokken partijen kon ik de associatie met het beruchte fenomeen “Militair Industrieel Complex” niet ontlopen. Het lijkt er sterk op dat rondom het thema veiligheid en crisisbeheersing inmiddels een hele grote bedrijfstak in combinatie met een stevige delegatie overheidsorgaantjes ontstaan is. En dit kan zijn eigen dynamiek krijgen. Bedrijven en organisaties in die branche hebben er immers belang bij dat het onderwerp “hot” blijft, of het nu feitelijk zo is of niet. En daarmee beïnvloed men, mogelijk onbewust, zowel de politiek als het publiek. Magazines, congressen, productbrochures, voorlichtingsfolders, etc… zorgen allemaal voor versterking van de aandacht voor het thema.
Ik heb dit dan ook maar even de werknaam “Veiligheid Facilitair Complex” genoemd. Binnenkort maar eens uitzoeken hoe groot dat complex is en welke belangen daar in meespelen.
Maar het moge duidelijk zijn dat niet alleen de politiek, in Nederland en Europa, verantwoordelijk is voor de terrorismebestrijdingshype.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.