De recente aanslagen in Parijs hebben een onverwacht neveneffect: nadat Maryam Namazie van de Council of Ex-Muslims of Britain de hashtag #ExMuslimBecause lanceerde, begonnen afvallige moslims over de gehele wereld hun verhalen te vertellen; velen anoniem uit angst voor represailles van hun omgeving of familie.
Daar zitten soms hartverscheurende verhalen bij, van homo's en lesbiënnes in Golfstaten tot de dochter van een lid van de Britse Sjaria Raad, die verhaalde hoe haar vader haar voorhield dat volgens de islam verkrachting in het huwelijk een contradictio in terminis is, en zij dus bij haar misbruikpleger gehuwd moest blijven.
De hashtag krijgt echter niet alleen bijval: nogal wat moslims beschouwen het als nestbevuiling en een bijdrage aan anti-islamsentimenten. Bij de BBC, dat een radioreportage over de populaire hashtag had, vroeg de presentator zich af of de timing - zo snel na Parijs - niet wat al te opportunistisch was.
Uitgesproken ex-moslims als Namazie en Ali A. Rizvi nemen daar echter aanstoot aan.
Waarom, zo vragen ze, zou het hatelijk zijn om te vertellen waarom je een godsdienst hebt verlaten? Dat zeggen we toch ook niet van ex-christenen, of voormalige aanhangers van Scientology?
Ook snappen ze weinig van de houding van progressief- en radicaal links: dat beschikt wel over het onderscheidingvermogen om christenfundamentalisten in de VS fascistoïde beweging te doorzien; maar wanneer ex-Moslims stelling nemen tegen orthodoxe moslimbewegingen en deze als even fascistoïde aanmerken, dan geldt dat ineens als 'intolerant' en 'haatdragend'.
