Onlangs verscheen het eerste nummer van 'Goedele', een ook in Nederland niet onbekende madame die een secondmillenium feminisme produceert. En ze doet dat goed, zowel blad als zichzelf. Op de voorpagina staat 'Het laatste gesprek met MARIE BUCQUOY voor haar zelfmoord'. Ik kende Marie niet, met haar vader kruiste ik van verre wel eens de paden. Goedele's voorblad had een scoop, en sommigen werden wat misselijker dan anderen. Maar bon, de redactie had Jan's toestemming, zo shut the fuck up. Beklemming troef bij het lezen van het artikel op pagina 74. Ze was 33 en laat, zoals dat heet, een dochter van 7 na, Lou. En een vader die deze stelling poneert: Eigenlijk zouden mensen een soort ouderschapspas moeten krijgen. Een toelating om vader of moeder te worden. Van een brug in Ukkel gesprongen, minitieus in touw gezet. Hier leest u een droef blogger, hier het introverte krantebericht, en ... ik dacht meteen aan deze mogelijkheid toen ik voor het eerst begon met bloggen, Marie Bucquoy's eigen blog, verstild als een miniatuurapocalyptische nachtmerrie.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
“Zeer eigenaardig: het eerste wat wij wisten was een newsflash op een tvscherm in de taxfree-zone op Madrid-luchthaven. Madrilenen met bleke neuzen die naar het scherm hollen. Eén type kon veel meer vertellen wat er aan de hand was – lokale radio? Inside kennis? Wij dienden met z’n allen aan de grond te blijven, de crash was kennelijk net voor onze ‘boarding’ gebeurd.
Men zei ons niets officieels, terwijl je met z’n allen op een tvscherm een rookwolk ziet met “PLANECRASH MADRID” staat te kijken… Zeer surreëel: ik zag een piloot met kaken opeen geklemd naar het tv-scherm komen kijken”.
De donderdagquote van Crachàt zou ik overnemen i.v.m. zijn reis naar Madrid. Niet wetende dat hij die quote zelf zou leveren in een nachtelijke mail nadat we overdag al even paniekerig heen-en-weer ge-sms-t hadden. Crachàt, huiskunstenaar en de ziel van Sargasso zou na die fatale Spanair vlucht opstijgen.
De kansberekening spaarde hem, we vervolgen zijn mailquote:
“Vervolgens boarden, maar 1u1/2 wachten. Dit om alle brandweerwagens terug te krijgen en de parelketting opstijgers van veiligheid te voorzien. Het was in dat vliegtuig dat ik geruchten opving van ‘veel doden’ en wie sms je anders dan Carlos? :-) Ik bedoel, je wil wel iemand met eerlijkheid, feiten en online-igkeid”.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Welk aspect van uw huidige leven zou u graag helemaal veranderd zien over zeven jaar?
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Tot welke belangrijke inzichten bent u gekomen tijdens de relatieve rust van de vakantietijd?
“Eerst moet je tot je 67e doorwerken en als je dan op je 70e omvalt laten ze je gewoon liggen, zei iemand. Maar je kunt toch ook niet volhouden dat je alle mensen boven de zeventig niet meer reanimeert, tenzij…”
Aldus een teamleidster van een zorgcentrum. De discussie die afgelopen weekend begon na de melding dat een zorgcentrum mensen boven de 70 niet meer reanimeert omdat de kwaliteit van leven daarna toch te slecht zou zijn, is nog lang niet ten einde ook al heeft het bewuste tehuis de maatregel ingetrokken.
Gaat het over geld, kwaliteit van leven of gewoon onderbezetting?
En? Waarom blijft u toch nog maar even leven?
U gaat eindelijk zelf eens een boek schrijven.
Wat is dan de openingszin?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
