Dankzij het af en toe stompzinnige buitenlandse beleid van de vorige Amerikaanse regering heeft de karakterisering van schurkenstaten als Iran, Noord-Korea en Syrië (en destijds Afghanistan en Irak) als 'de as van het kwaad' aanzienlijk aan waarde verloren. Zo zeer zelfs dat de Venezolaanse dictator Hugo Chávez eerder deze maand de term gekscherend gebruikte om zijn toenaderingspogingen tot landen als Iran, Libië en Syrië te omschrijven. Enkele van deze minst geliefde staten der Aarde, zoals Venezuela en Iran, worden vandaag de dag geplaagd door groeiende binnenlandse onvrede, daar heeft de regering Bush echter weinig mee te maken gehad. Dat de zogenaamde as nog altijd bestaat is tegelijkertijd onmiskenbaar, maar geenszins een blijvende zekerheid. Zo bleek vorige maand dat Noord-Korea wapens smokkelt richting Iran: hetzelfde land dat deze zomer een raket testte die ooit Noord-Amerika met kernwapens moet kunnen bestoken; iets dat gezien het falen van die pathetische poging nog even op zich zal laten wachten. Het stalinistische schrikbewind van Kim Jong-Il beschikt echter ook over een aanzienlijke voorraad chemische wapens waarmee het toch, met name voor haar zuiderbuur, redelijk beangstigend blijft. In Iran, waar president Ahmadinejad slechts dankzij een coup aan de macht heeft kunnen blijven, wordt ondertussen rustig doorgebouwd aan middellangeafstands-raketten en niet één maar zeker twee kernreactoren. Ondanks internationale veroordeling en een waarschuwing van Israël dat het geen nucleair Iran zal kunnen accepteren, zet het land de atoomambities gestaag voort waardoor omringende landen als Egypte, Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten ook kernwapens willen. Dat Iran zowel in het Midden-Oosten als in het Westen wordt gevreesd mag weinig verwonderlijk heten: het breidt de marine uit en steunt terrorisme dat vooral Israë raakt maar bovendien de gematigdere Arabische staten nerveus maakt.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Jordanië wacht niet langer op Israël, de Palestijnse Autoriteit noch de Wereldbank en begint zelfstandig aan het Rode-Dode Zee Project (AFP). De bevolking van Jordanië schreeuwt om drinkwater en daarom zal er in de toekomst jaarlijks 2,5 miljard kubieke meter zeewater uit Golf van Aqaba worden gepompt om te verwerken in een nog te bouwen nucleair aangedreven ontziltingsinstallatie. Het nieuwe drinkwater zal eerst de dorst lessen in havenstad Aqaba maar later ook een paar honder kilometer noordwaarts in de hoofdstad Amman. Het zeer zoute residu (pekelwater) wordt in de Dode Zee gepompt om daar verdere daling van het waterpeil te stoppen. Lees meer in deze gedetailleerde beschrijving en een kaartje.
De stervende Dode Zee is ten dode opgeschreven. Als Israël en Syrië zoetwater blijven onttrekken aan de rivier de Jordaan dan is deze (reli-medi)toeristische trekpleister in 2050 verdwenen. Maar niet alleen de toerisme sector wordt getroffen door het opdrogen van de Dode Zee: nu al zorgen duizenden sinkholes [video, artikel] rondom het meer voor evacuaties en verdwijnen drinkwaterbronnen door het wegvallen van de druk van het zoute grondwater. Deze problemen kunnen worden voorkomen als de buurlanden van Jordanië minder water uit de Jordaan halen. Dat gaat echter niet gebeuren moeten ze gedacht hebben in Amman: we vullen de Dode zee zelf wel aan.
Premier Benjamin Netanyahu van Israël toonde zich buitengewoon moedig en kordaat in zijn toespraak voor de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties vandaag. Hij greep de gelegenheid aan om het Iran en President Mahmoud Ahmadinejad kwalijk te nemen dat het zowel de Holocaust als het bestaansrecht van Israël ontkent en terrorisme tegen Israël ondersteunt—en hij deed dit met krachtige taal.
Netanyahu verweet het de landen die de redevoering van Ahmadinejad aanhoorden geen schaamte en waardigheid te kennen en riep het zwart-witdenken van de vorige Amerikaanse president Bush in herinnering door te eisen dat de wereld kiest voor Israël dan wel voor “de terroristen.” Aangezien hij Iran min of meer gelijkstelde aan terrorisme en stelde dat Israël geen nucleair bewapend Iran kan tolereren leek hij te impliceren dat die keuze iets breder is dan dat.
De premier rekende het de Verenigde Naties verder aan dat de mensenrechtenwaakhond van de organisatie Israël van oorlogsmisdaden betichtte omwille van haar optreden in de Gazastrook vorig jaar. “In plaats van terrorisme te veroordelen, veroordeelt de V.N. de slachtoffers ervan,” aldus Netanyahu. Hij bracht in herinnering dat het Israëlische leger zich meer dan enige krijgsmacht in het verleden inspande om burgerslachtoffers te voorkomen en dat de werkelijke agressor Hamas was wat gedurende jaren Israëlische steden en burgers bestookte met raketaanvallen.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
President Obama zijn toespraak voor de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van gisteren bevatte weinig meer dan een herhaling van eerder uitgesproken doelstellingen: een multilaterale beslechting van conflicten; nucleaire ontwapening; het tegengaan van klimaatverandering; en het opheffen van handelsbelemmeringen om alle landen gelijke kansen te bieden op een globaliserende wereldmarkt. Dat alles aanvoering van de Verenigde Staten dat vooralsnog liever leidt door het goede voorbeeld te geven in plaats van deze vier pilaren van haar nieuwe buitenlandse beleid daadwerkelijk kracht bij te zetten.
In zijn speech ging de president echter wel degelijk expliciet in op tenminste één opvallend aspect van zijn kijk op de wereld: hij benadrukte dat het conflict in het Midden-Oosten alleen opgelost kan worden wanneer een levensvatbare Palestijnse staat wordt opgericht. “De Verenigde Staten bewijzen Israël geen gunst wanneer wij er niet in slagen om een onwrikbare toewijding aan haar veiligheid te combineren met een aandrang op erkenning van de legitieme aanspraken en rechten van het Palestijnse volk.” Wellicht dat deze woorden nog in het hoofd van Kolonel Gaddafi nagalmden toen hij Obama liefkozend “onze zoon” noemde alvorens hij de Verenigde Naties en zichzelf geheel belachelijk maakte door de regels van de Veiligheidsraad met een “dictatuur” te vergelijken.
“Nederland, en Den Haag in het bijzonder, tooit zich met de titel ‘hoeder van de internationale rechtsorde’. Nou, houdt daar maar mee op. De regering doet er vrijwel niets aan. Ik schaam mij daarvoor.”
Oud-premier Dries van Agt, die een boek over de Palestijnse kwestie heeft geschreven, hekelt de houding die Nederland inneemt tegenover Israel. Vooral minister Verhagen, toch een partijgenoot, krijgt de wind van voren:
“Maxime, mijn cher ami, gaat nogal selectief te werk. Hij gaat naar zorgvuldig uitgekozen plaatsen en conferenties die niet veel meer zijn dan elkaar in het vooroordeel verstevigende clubjes van: samsam tegen het Arabische tuig. Maxime is nooit in Gaza geweest. Hij had er de hel kunnen zien, want Gaza, dat is de hel.”
Van Agt ontpopt zich nu, na tijdens zijn politieke loopbaan uitgesproken pro- Israel geweest te zijn, als Palestina-activist. CDA-kamerlid Ger Koopmans verbaast zich dan ook over Van Agts bekering:
“[Het is]verrassend dat bepaalde katholieke politici naarmate ze dichterbij de hemelpoort komen steeds linksere taal gaan uitslaan.”
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
“Wat hij zegt moet gebeuren. Het baasje kan van iemand anders niets verdragen. Ik vind hem af en toe enorm asociaal en egoïstisch en ik ben niet de enige. Het Israëlische meisje op onze kamer vraagt me wel eens waarom ik bepaalde dingen van hem neem. Hij is je vader niet, zegt ze. Ik antwoord haar dan dat ik dit alleen doe om herrie te voorkomen.” (Erik Wetjens, de ex-vriend van Geert Wilders, in Vrij Nederland)
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.