Welfare Queens 2.0

During the campaign for the last French presidential election, the theme (happily promoted by the media) was “the – mostly young – brown people are ruining the country”. This has gotten a bit old (and besides, we’re supposed to support the Arab Spring, after all). So, this time around, we got our marching orders for the upcoming election: let’s hate the poor! And so, it is apparently open season on benefit recipients. Not recipients of universal benefits (like health care or family allowances), mind you, because everyone gets those. No, the stigmatization applies only to the recipients of means-tested benefits, mainly the working poor. And here again, the conservative media will find it easy to push straw men and stereotypes while the conservative parliamentary majority steps up with indentured servitude bills of one kind or another… and while the opposition is out to lunch. See for instance, this blog post by sociologist Camille Peugny where he notes that the latest iteration of this idea is the conservative bill proposal stating that recipients of the RSA benefit (a very modest income support for the lowest income classes) should sign a “social utility contract” whereby, in order to receive benefits, recipients would have to work a few hours a week for public institutions or other structures of “reinsertion”, whatever that means. The popular, and yet false, idea behind this is that the poor are idle, lazy, shiftless, have no work ethic and therefore are in need of some tough love to teach them the right values and force them into work.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Rijken rijker? Reprise

, door

Afgelopen woensdag plaatste ik een stuk over de inkomensverdeling in de VS en Nederland. Daar werd met name naar de hoge inkomens gekeken. Mijn conclusie was toen dat de situatie voor Nederland er wel netjes uit zag. Echter, met een slag om de arm. De gegevens gingen maar tot 1999.
Laat dat nou net een van de laatste jaren zijn waar het “netjes” bleef. Met dank aan reaguurder Jasper bleek uit een stuk van het CPB dat rond 2000 er een beweging ontstond waarin de rijken weer grotere stukken van de inkomenstaart verkregen.
Nu zijn de cijfers niet helemaal vergelijkbaar vanwege een andere definitie van inkomen. Maar dat heeft verder geen grote invloed op de trend.
Hier dus eerst een plaat op basis van de CPB cijfers op gelijke manier als in de vorige post weergegeven.


Maar het CPB verhaal heeft ook cijfers van de bovenste 0,5 en 0,1% van de inkomens, zeg maar de echte grootverdieners. En daar is de trend nog steviger. Bovendien begon het daar al eerder (vanaf 1993). De bovenste 0,1% zag in 10 jaar tijd haar inkomen relatief gezien verdubbelen. Waarschijnlijk een combinatie van loonmatiging bij de massa en doorgaande stijging bij de top.

Het zou interessant zijn als we nog verder zouden kunnen inzoomen. Maar cijfers zijn in Nederland nu eenmaal lastig te vinden op dit vlak.

Quote du Jour

Quote du Jour | Het grote ongelijk

, door

Goeiemorgen, vandaag een beeldquote: hij toont voornamelijk het inkomen van de happy 0,01%-few in het Land Van De Vrijen. Onder de plaat zitten nog smulgrafieken, maar let op: kans dat u misselijk bent op het eind van de post is groot. Tenzij u één van die 0,01% bent natuurlijk, dan bent u wel iets gewend. De grafiek hierboven doet overigens nogal denken aan die van ex-achterlijke landen met stoute rijke dictators, maar dit geheel terzijde.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Rijken rijker?

, door

DATA - Op de datablogsite van The Guardian stond eergisteren een stuk met data over de topinkomens. Hoe staat dat ervoor in de verschillende landen? Leuk onderwerp, zeker nu met die discussies over bonussen bijvoorbeeld.
Reflexmatig bekeek ik als eerste de animatie van de Verenigde Staten. Dat verloop is reden genoeg voor een revolutie zou ik zeggen. Nadat zo’n zeventig jaar lang de bovenste 1 en 10% een minder groot deel van het inkomen opslokten, draaide de trend plots om en zijn ze nu bijna weer terug bij waar ze in 1917 ook stonden. Ik heb de data zelf even in onderstaande grafiek samengevat (vanaf 1946 om het overzichtelijk te houden):

Best heftig dus. Maar hoe zit het dan met Nederland?

Helaas loopt de beschikbare data voor Nederland slechts tot 1999. Maar met een half oog kijkend naar vergelijkbare cijfers van het CBS, verwacht ik niet dat het de afgelopen 10 jaar erg anders is geworden.
In Nederland eet de bovenlaag van de inkomensgroepen eigenlijk sinds de jaren tachtig ongeveer hetzelfde deel van de taart op. De diverse kleuren kabinet hebben hier weinig aan veranderd.

Ik heb met opzet de schaal hetzelfde gemaakt als die van de VS. Goed voor het contrast.

En eerlijk is eerlijk, de uitkomst verbaasde me een beetje. Ik had niet een trend verwacht zoals in de VS. Maar ik had wel vanaf jaren tachtig een lichte verschuiving verwacht richting relatief meer inkomen voor de bovenlaag. Ik moet mijn beeld op dit punt dus aanpassen.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Mededeling

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Doneer!

Mededeling

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Vorige