Volgens de exit polls kreeg het Forum van Thierry twee zeteltjes in onze geliefde hoofdstad. AT5 wurmde zich door de mensenmassa. ‘Thierry, Thierry!’, riep de verslaggeefster. Ze sprak het uit alsof hij een Amerikaans kersje was. Cherry. Cherry.
Thierry stond met zijn vuisten in de lucht te dansen. Een beetje als het dansende banaantje dat je stuurt als je ergens blij mee bent. ‘Cherry heeft alweer een microfoon in z’n handen’, zei de verslaggeefster. Alsof dit al de twaalfde keer was deze avond.
‘Cherry, mag ik even wat vragen’, vroeg de verslaggeefster.
‘We hebben twee zetels man!’, zei hij. De blik op pure waanzin. ‘Wat is dit een geweldige avond!’ Het leek erop dat de lavendelsnuiver definitief was doorgedraaid. Om hem heen stonden partijgenoten rustig te babbelen met een wijntje in de hand. Ze hadden op meer gehoopt, op veel meer, maar als je het van een afstandje bekijkt, was het al met al geen slecht debuut.
‘Je staat keihard te dansen’, zei de verslaggeefster van AT5, ‘moet ik je feliciteren?’
‘Ja natuurlijk!’, zei Baudet. ‘Duizenden Amsterdammers hebben gekozen voor verandering!’ Hij was door het dolle heen. Hij liet wel even zien hoe je dat doet, een historische overwinning vieren. De mensen om hem heen keken het gelaten aan. Lachten een beetje. Tegelijkertijd beschaamd en vertederd. Hij was hun grote held, maar ze hadden dit al iets te vaak gezien vanavond en wisten zich moeilijk een houding te geven, zo met een camera erbij.
