Gisteren overleed Ramses Shaffy. Dat was een prachtige vent met prachtige muziek. De mediahype die vervolgens losbarstte was echter tenenkrommend. Net als bij zeg Martin Bril werd de man op TV en radio bijkans heilig verklaard. Van Boulevard tot Pauw en Witteman, sterker nog, tot aan élk actualiteitenprogramma toe werd de dood van Ramses Shaffy beweend. Goede kans dat dat nog even aanhoudt, tot de volgende dode BN-er althans. Mensen mogen niet meer gewoon rustig doodgaan. Bij Ramses Shaffy is het best begrijpelijk. Een aimabele drinker, held voor de babyboomers die hoofdredacteur zijn van de diverse actualiteitenprogramma's in Nederland. Hij schreef enkele grote Nederlandse klassiekers als 'Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder' en 'Het is stil in Amsterdam', wat daadwerkelijk prachtige nummers zijn. Maar geen man met een uitgebreid oeuvre. Althans, dat had hij wel, maar het is moeilijk mensen te vinden die meer dan vijf nummers van hem kennen. Daarnaast was een flink deel van zijn bekendheid ook nog te danken aan running mate Liesbeth List, die ook de afgelopen jaren toen Shaffy al helemaal niets nieuws op de planken bracht, nog overal mocht komen opdraven om te vertellen over Shaffy (en heel soms over zichzelf).
(Meer op Adriaan’s eigen webstek, volg hem ook op twitter!)
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
De Kamer,
gehoord de beraadslaging,
overwegende dat het kabinet terecht aandacht wil schenken aan gevoelens van vervreemding en onbehagen onder veel autochtone Nederlanders;
overwegende dat ook wettelijk toegestane activiteiten zoals het plaatsen van
opvallende schotelantennes, het laten horen van islamitische gebedsoproepen en het bouwen van grote
moskeeën en minaretten kunnen bijdragen aan die gevoelens van vervreemding en van aantasting van de historische Nederlandse identiteit;verzoekt de regering, in overleg met migrantenorganisaties en gemeentebesturen hiervoor uitdrukkelijk aandacht te vragen, en te bevorderen dat wijze terughoudendheid in acht wordt genomen ten aanzien van dergelijke uitingen.
Was getekend, Van der Staaij, kamerlid voor de SGP.
GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor gastloggers. Dit stuk is van Dimitri Tokmetzis, een journalist die op zijn weblog over privacy, controle en toezicht in Nederland en daarbuiten schrijft.
Hij prijkte al een tijdje op mijn desktop en zojuist eindelijk eens tijd gehad om de laatste Verwey Jonker lezing (.pdf) over de maakbare samenleving door te spitten. Dat was geen straf. Interessant betoog van Marojolein van Asselt. Tijdens het lezen moest ik denken aan die ijzersterke observatie van Rene Boomkens in zijn boek De Nieuwe Wanorde: Globalisering en het einde van de maakbare samenleving. Hieronder zijn citaat, dan een filmpje en daarna enkele fragmenten uit de lezing. Goed om tijdens een frisse najaarswandeling eens verder op te kauwen.
“Al decennialang is de overheid aan het ‘liberaliseren’, ‘privatiseren’ en ‘dereguleren’, maar geconfronteerd met de verontrustende toename van onveiligheidsgevoelens onder de bevolking en met de groter wordende onrust rond integratie, moslimfundamentalisme en criminaliteit onder tweedegeneratie migrantenjongeren ontpoppen de overheid en de politiek zich plotseling als kampioenen van de maakbare samenleving. Dat is echter geen maakbaarheid die, zoals in de jaren zestig en zeventig, in het teken staat van emancipatie, vooruitgang en solidariteit, maar een die in het teken staat van surveillance, controle, misdaad- en terreurpreventie, bewaking, zero tolerance, spreidingsbeleid, inperking van privacy, kortweg: van het herstel van een autoritaire, gesloten samenleving.”
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
(Meer op Adriaan’s eigen webstek, volg hem ook op twitter!)
Elke week maakt GeenCommentaar ruimte voor een artikel van de satirische website de Speld! Nieuws zonder de ‘feitish’ van de reguliere media.
De introductie van de site belmeniet.nl is een doorslaand succes. Miljoenen Nederlanders hebben zich al aangemeld om gevrijwaard te blijven van al de marktonderzoeken en opiniepeilingen. De afname van belbare Nederlanders heeft echter een donkere keerzijde. Slechts een paar maanden na de introductie van deze maatregel is een onverwacht rampscenario werkelijkheid geworden. Voor het peilen van de stemming in Nederland zijn marketingbureaus en opinieonderzoekers voortaan aangewezen op de opinie van één man: Steven de Jong (38) uit Eindhoven.
De Jong, werkzaam bij een overslagkantoor in Heerhugowaard, had nooit zo’n last van telefonische verkopers. “Die mensen doen ook gewoon hun werk. Bovendien vond ik het wel gezellig. Ik zit tussen zes en zeven nooit te eten, dus storen ze me zelden. Ik vind dat belmeniet register onzin. Mij mogen ze altijd bellen.” Het was deze positieve feedback van De Jong die ervoor zorgde dat hij in vrijwel alle databases werd opgenomen. “Ik zeg altijd ja. Natuurlijk mogen ze me bellen, over mensenrechten, of shampoo, of grasmaaiers.” Inmiddels is De Jong de allerlaatste Nederlander die gebeld mag worden, en dat gebeurt gemiddeld 32 keer per dag.
“Dat gevoel van macht, ik vind het moeilijk om daar mee om te gaan. Als ik mijn dag niet heb kan ik zo een hele branche wegvagen. Vorige week bijvoorbeeld; toen heb ik gezegd dat ik borrelnootjes niet zo lekker vind. Nu blijkt dat Unilever de gehele tak heeft afgestoten. Dan voel ik me toch schuldig; het is lastig om een oordeel te geven als je weet dat er zoveel van afhangt. Maar borrelnootjes zijn nu eenmaal smerig, daar kan ik toch niet over liegen?”
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
“Dat is werkelijk van de knotsen.”
De Nederlandse politiebond is zeer verontwaardigd over het onderzoek van RTL4 waaruit blijkt dat politiecommissarissen excessief declareren.
Ook de CDA en de SP hebben inmiddels blijk gegeven van hun verbazing en afkeuring over deze gang van zaken.
“Ik hoop en verwacht dat het positief is.”
Voormalig minister van financiën Zalm heeft er alle vertrouwen in dat het onderzoek naar zijn functioneren als bestuurder van DSB voor hem niet negatief zal uitvallen.
Als het rapport onverhoopt toch niet al te positief uitvallen, dan zal Zalm opstappen als baas van ABN-AMRO.
“Of Truus van drie hoog achter ons vijfduizend euro wil schenken, gaat u geen bal aan.”
Hero Brinkman legt uit waarom de PVV niet wil dat haar donaties bekend worden. Minister Guusje ter Horst wil dat partijkassen transparanter worden. Naast de PVV en TON ligt ook Leefbaar Rotterdam onder vuur wegens onheldere herkomst van partijgelden.
“Hoe harder ze op elkaar schelden, hoe groter ze worden.”
Wouter Bos ziet met lede ogen toe hoe schreeuwers Pechtold en Wilders garen spinnen bij hun potje verplassen over integratie. “Maar ideeën hoe het wel moet, hebben ze niet.”
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.