In Iran heeft een blogger onder dwang een postje over president Ahmadinejad verwijderd. Onder druk van buitenaf postjes verwijderen, dat is een fenomeen dat we in Nederland ook kennen. Alleen gaat de Iraanse overheid hier nét iets verder in dan het Nederlandse bureautje Cossmozz. Reza Valizadeh (32) iraans journalist en blogger schreef een postje over de honden van Ahmadinejad en werd de gevangenis ingegooid. In een cel vol met drugsverslaafden kwam Reza al snel tot inkeer, verwijderde vanuit de gevangenis het oude postje en plaatste een nieuwe postje over hetzelfde onderwerp maar met een nét iets andere toon... Maar waar ging nu alle ophef eigenlijk over? Reza had onthuld dat het bewakingspersoneel van de president voor 150.000 luizige dollars vier honden in Duitsland had gekocht. Dat is 37.500 dollar voor iedere Commissaris Rex. Dat is duur, maar opmerkelijker is het feit dat de Iraanse overheid op religieuze gronden onlangs is overgegaan tot het confisceren van honden. Terwijl gewone Iraanse burgers hun onreine huisdieren moeten opgeven koopt Ahmadinejad zelf vier Schnautzi's? Deze verbazing deelde blogger Reza met zijn lezers, maar na een paar nachtjes bezinning in de cel blogde hij: I think that using these dogs in presidential security teams is not a point of weakness but on the contrary, it shows the country moving towards technology and progress. Some religious leaders (Ulama) consider dogs can be used for security reasons. (Global Voices)
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Als oorlogsverslaggever heb ik het vak van de toekomst gekozen. De Midden-Oostenconferentie in Annapolis (had er nog nooit van gehoord maar die stad ligt in de staat Maryland aan de oostkust) versterkt mijn overtuiging. De Amerikaanse president George W. Bush wil daar de komende dagen een aanzet geven tot een langdurig vredesakkoord tussen Israëliërs en Palestijnen. Ik geloof er niks van; niet in de vredeswens van Bush noch in de vrede tussen twee volkeren die elkaar liever vandaag dan morgen de zee indrijven.
Nee, beste lezers, de ‘vredesconferentie’ is de prelude voor een aanval op Iran. En wat geeft bij mij de doorslag? Een bericht in de NRC van 19 november! Daarin staat dat Iran bereid is uranium buiten het land te laten verrijken. Een opmerkelijke stap voor een land dat zo gehecht is aan zijn soevereiniteit. De reden? Teheran weet van de aanvalsplannen op dat land, een serie zware bombardementen op zo’n zestien belangrijke nucleaire installaties. In een laatste poging probeert president Mahmoud Ahmadinejad de reden voor een aanval– het maken van een Sji’itische atoombom- te ontkrachten. Op zijn beurt wil de VS in Annapolis vlug nog wat vriendjes winnen en vijanden een dikke worst voorhouden. Waarna de count down begint.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.