De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Jam & Spoon was een Duits producersduo dat aan het begin van de jaren negentig standaard eurodance fabriekte. Dat Right in the Night niettemin beter blijft hangen dan andere heeft allicht te maken met het feit dat de melodie gejat is van Asturias.
Apache kent u allicht van The Shadows, maar deze versie uit 1977 van de Tommy Seebach Band mag er ook zijn.
Het bijzondere aan het album We Go Home van Adam Cohen (ja, de zoon van) is dat hij de nummers heeft opgenomen in de huizen waarin hij is opgegroeid.
Onlangs bracht de Australische premier Tony Abbott enige tijd door in Arnhem land, een actie die door voorstanders van aboriginalrechten als een farce werd neergezet. Abbott is namelijk niet van plan een verdrag met de aboriginals te sluiten waarin hun rechten op het land hersteld worden. Dat verdrag is het onderwerp van deze song van Yothu Yindi, die er hun grootste hit mee scoorden.
The Locust uit San Diego, Californië geldt als een van de grondleggers van de elektronische grindcore. Dan weet u alvast dat de geluidsorkaan in bovenstaand clipje ook een naam heeft.
Nico & Vinz komen uit Oslo, maar hun roots liggen in Ivoorkust en Ghana. Bovenstaand, gruwelijk overgeproduceerd nummer was de grootste Noorse hit in de VS sinds Take on Me van A-ha. De Afrikaanse Noren haalden ook in Nederland de nr 1 positie, al is u dat allicht ontgaan.
De Blind Boys of Alabama treden op sinds 1944. Het oudste lid is inmiddels in de tachtig, maar dat mag de pret niet drukken.
Eerder hadden we al de a capella versie van Adele’s Rolling in the Deep door Straight nog Chaser. Ter gelegenheid van het uitbrengen van haar nieuwe album Sings the Great Diva Classics zong Aretha Franklin Rolling in the Deep van Adele bij David Letterman. Ze mixt dit nummer vervolgens moeiteloos met Ain’t No Mountain High Enough.
Net als Sesick Steve eerder deze week liet zien: die ouwetjes kunnen nog best wat. Voor wie liever het origineel van Adele hoort, hier haar optreden bij Giel Beelen:
Meie Mees is heel groot in Estland. Daarbuiten niet. Na het bekijken van bovenstaand clipje snapt u waarom ze in Nederland ook niet veel verder zullen komen dan de vrijdagavond op Sargasso.
Jaren tachtig synth en bijbehorende clipjes worden nog steeds gemaakt, getuige dit fijne werkje van Glass Candy uit Portland, Oregon. Mocht u nou denken ‘meer meer meer’, dan moet u zijn bij het Italians do it Better label.
Gewoon omdat-ie nog nooit op Sargasso geweest is: Seasick Steve speelt een potje blues.
Toen ik deze zomer station Berlin Alexanderplatz wilde verlaten, waren bovenstaande mannen bezig met hun voorbereidingen. Ik wilde snel doorlopen, want accordeon is niet helemaal mijn ding. Tot ze ineens een stuk uit de Vier Jaargetijden eruit gooiden alsof ze met een heel orkest waren. Ik gaf ze twee euro en liep met een brede grijns de druilerige stad in.