De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Hildur Guðnadóttir is een IJslandse celliste. Naast verscheidene samenwerkingsprojecten (Mum, Pan Sonic, The Knife, Throbbing Gristle) bracht ze ook een aantal soloplaten uit.
Van Without sinking uit 2009 dit Opaque.
Badmarsh & Shri uit London haakte in op de triphop-hype van rond de eeuwisseling, maar wisten dat op een originele manier te combineren met reggea- en bhangra-invloeden. Hun hoogtepunt was het album signs, uit 2001.
Daarvan het nummer Get up.
Afro Celt Sound System brengt moderne westerse, Ierse en West-Afrikaanse muziek samen. Het is een band met leden van overal op de wereld, en ook het instrumentarium weerspiegelt dat: talking drum, de Afrikaanse drum waarbij de toonhoogte met de klem van de bovenarm wordt gevarieerd; dhol, een grote trommel die van twee zijden bespeeld wordt; kora, de 21-snarige afrikaanse luit; Ierse doedelzakken en fluiten, en natuurlijk de moderne westerse instrumenten.
Kent u dat? In een internetdiscussie verzucht plotseling iemand “Zuerst kommt das Fressen, dann kommt die Moral”. Die mens, weten we dan, heeft in ieder geval niet het juiste citaat te pakken, en weet dan ook waarschijnlijk niet waar het vandaan komt. Jammer, want hoewel dit cynische citaat veelvuldig toe te passen is, heeft het een specifieke revolutionaire herkomst.
Het eigenlijke citaat luidt kortweg “Erst kommt das Fressen, dann kommt die Moral”, en komt uit de Dreigroschenoper van de socialistische schrijver Bertolt Brecht. Brecht vermaakte in 1928 een opera uit de 18e eeuw tot een toneelstuk/musical ‘voor arme mensen’: de Driestuiveropera, die vol staat met sociale kritiek. En we zien hier dat het citaat niet zozeer een cynisch onderuit halen van iedere moraal beoogt, maar eerder een waarschuwing aan de gegoede burgerij voor de misdaad als wraak voor standenverschillen. De duistere kant van marktwerking, die het liberalisme niet ziet.
Na 22 jaar alsnog een nummer één hit voor Die Ärzte met Schrei nach Liebe, met dank aan Aktion Arschloch!
Vooruit, nog één keer Brazilië: kijk hoe MC Mayara dankzij pussy power afrekent met macho’s, racisten en homohaters (afhankelijk van uw werkplek mogelijk nsfw).
MV Bill komt uit Ciudade de Deus, een favella in Rio de Janeiro. Zijn muziek klinkt als gangstarap, maar beoogt het tegenovergestelde. Bill (echte naam: Alex Pereira Barbosa), die ook films geregisseerd heeft en boeken geschreven, heeft zich met zijn NGO juist ten doel gesteld jongeren uit handen van de drugsbendes te houden. Oncontroversieel is hij niet: hij zou nog teveel de agressieve sfeer van de favella’s in zijn muziek/films/boeken leggen. Ook zou hij geld hebben aangenomen van oliemaatschappij Petrobras (maar wie niet?).
Op de Avenida Paulista in Sao Paulo kun je de GINI-coëfficiënt van Brazilië bijna aanraken. Er zijn sjieke winkelcentra en hoofdkantoren van multinationals, maar er wonen ook mensen op straat. Tussen de rijken en de ontheemden liep ik tegen een straatzangeres aan. Langer dan een minuut houden die mijn aandacht meestal niet vast, maar deze dame had zo’n zuivere stem dat ik een half uur bleef hangen. Ik was niet de enige.
Gisteren hadden we Socalled die hiphop en klezmer combineerde. Josh Dolgin van Socalled ontmoette klezmer/jazz-muzikant David Krakauer, en samen besloten ze de band Abraham inc te vormen. We horen duidelijk de invloed van Socalled, maar de muziek gaat veel meer in de richting van de swingende jazz. En natuurlijk zit er weer een stevige klezmer-invloed bij.
Josh Dolgin uit Canada – met Russische, Oekrainse en Roemeense wortels en naar eigen zeggen een Jewish Cowbow – is enerzijds rapper/hiphop-artiest, en anderszijds speelt hij als klezmer-muzikant piano en accordeon . Die stijlen gooit hij vrolijk door elkaar onder de artiestennaam Socalled. Het levert een bizarre mix op met zeer gevulde muziek waar van alles gebeurt: rap/hiphop, klezmeresque instrumentaties zijn nooit ver weg, textfragmenten in spoken word in minstens drie talen, samples die er tussendoor schieten, en ondertussen lopen er tot soms drie of vier melodieen doorheen.
Je hebt net je target platgebombardeerd, bent op de terugweg naar je basis, en dan… De bespiegelingen die er door je hoofd schieten op een mooie meidag, terwijl je staartveren akelig schroeien en die Arabische zandzee beneden met angstaanjagende snelheid steeds dichter bij komt…
Sweet Bird of Truth van Matt Johnson alias The The gaat over een Amerikaans piloot die neergeschoten wordt boven een of ander Arabisch land. In 1985 schreef hij het lied; in 86 zou het als single verschijnen, maar Amerika begon toen net met het bombarderen van Libië, dus de platenmaatschappij wilde niet. Uiteindelijk werd het toch uitgebracht, maar op dezelfde dag weer ingetrokken. Johnson bracht een verklaring uit naar de pers, maar die wilden dat weer niet publiceren. Een jaar later werd de single opnieuw uitgebracht, toen de storm inmiddels geluwd was.
Rupert Hine is vooral bekend als succesvol producent van vele jaren 80 bands; hij verzorgde de productie van meer dan 100 verschillende platen uit die tijd en later, onder meer van Howard Jones, Stevie Nicks, Suzanne Vega, Rush en Tina Turner. Hij geldt als belangrijk exponent van het synthpopgeluid van die tijd.
Daarnaast bracht hij zelf als muzikant een stuk of 10 platen uit, hetzij onder z’n eigen naam, hetzij als nepgroep Thinkman. Hoewel z’n solowerk meestal nog relatief makkelijk in het gehoor ligt was hij te eigenzinnig om ook als soloartiest commercieel heel succesvol te zijn.