serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


https://www.youtube.com/watch?v=AIVOC7pPGzI[/embed

Closing Time | Marianne Rosenberg

]

Uit principe luisteren wij natuurlijk sowieso geen muziek van het Schlagervolk naast ons,

zo schreef Prediker gisteren op deze plaats.

maar daarmee doen we de Duitsers en onszelf toch ernstig tekort.

en daarin heeft Prediker natuurlijk volkomen gelijk. Zo ben ik al jaren nieuwsgierig hoe Marianne Rosenberg in 1975 kon weten dat ook ik niet zo best zing.

Closing Time | Im Ascheregen

Uit principe luisteren wij natuurlijk sowieso geen muziek van het Schlagervolk naast ons, maar daarmee doen we de Duitsers en onszelf toch ernstig tekort, zo bewijst hiphop-artiest Casper.

Ik ben zelf geen fan van het genre, noch van de klank van de beschadigde stembanden van de voormalige hardcore punkzanger, maar zijn teksten zitten degelijk in elkaar, met sterke beeldtaal.

Voor wie het Duits niet machtig is, hier een impressie:

Closing Time | CCC Inc. – Midnight Special

In de Closing Time van gisteravond werd gerefereerd aan de vele muzikale talenten die de Rietveld Academie heeft voortgebracht. Ook CCC Inc. in ontsproten aan het brein van drie Rietveld-studenten.

Op de website:

CCC Inc. vindt zijn oorsprong op de Rietveld Academie in Amsterdam als de drie leerlingen Paul Kroese (wasbord), Bert Timmerman (gitaar) en Cor van Sliedregt (gitaar) samen met Joost Belinfante (gitaar/fiddle) een band oprichten. CCC staat voor Capital Canal City. Na enkele maanden voegen Huib Schreurs (harmonica/zang) en Jaap van Beusekom (zang/banjo/autoharp) zich bij de groep.

https://www.youtube.com/watch?v=q-uWnQZ3u8k[/embed

Closing Time | Fay Lovsky

]

Daar werd wat neerbuigend over gedaan, destijds in de jaren tachtig, over “Rietveldpop”. Je hoorde zo duidelijk, zeiden de dames en heren popjournalisten, dat het Nederlands was – en dat was dan meestal niet bedoeld als compliment. Anderen herkenden er juist de helderheid in van Saenredam, Mondriaan en Dick Bruna. Persoonlijk haak ik bij zulke parallellen altijd af, maar feit blijft dat er aan de Rietveldacademie bovengemiddeld veel muzikaal talent zat, waarvan De Nits vermoedelijk het bekendste zijn.

https://www.youtube.com/watch?v=kT3kCVFFLNg[/embed

Closing Time | Chuck Berry

] Die Beethoven met zijn klassieke muziek, zo oordeelde Chuck Berry in 1956, die moest eens plaats maken voor de nieuwe muziek, die hij nu eens aanduidt als rhythm & blues en dan weer als rock & roll. Citaten van Carl Perkins, Louis Jordan en Bo Diddley maken duidelijk dat Berry het nummer bedoelde als een soort volkslied voor de popmuziek.

Inmiddels is “Roll over Beethoven” zélf klassieke muziek. Het nummer is tientallen malen gecovered en staat op de Amerikaanse erfgoedlijst. Zestig jaar oud, maar het staat nog steeds als een huis.

Closing Time | Soul Stirrers

In de inmiddels negentig jaar van hun bestaan hebben de Soul Stirrers de nodige personeelswisselingen ondergaan. Op een gegeven moment waren er zelfs twee bands met deze naam. Er zijn vermoedelijk geen beelden uit de tijd dat Sam Cooke de leadzanger was, maar bovenstaande klinkt ook niet verkeerd, al was de groep na Cooke’s vertrek wel op zijn retour.

Closing Time | Weird Al Yankovic

Hoe schrijf je een parodie op de teksten van een zanger wiens teksten al knap surrealistisch zijn? Weird Al Yankovic koos voor een verzameling palindromen – wat met de naam  “Bob” natuurlijk niet zo vreemd is – en eigenlijk is het resultaat niet ontoegankelijker dan de Tombstone Blues van de grootmeester zelf.

Geestig gemaakt videoclipje trouwens. Had eigenlijk ook wel een Nobelprijs mogen krijgen.

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=K2QAMqTgPKI[/embed

Closing Time | Franky Goes to Hollywood

]

De verhoudingen tussen Rusland en de Verenigde Staten verslechteren en het is niet moeilijk weer aan de Koude Oorlog te denken. Het bovenstaande nummer van Franky Goes to Hollywood was een dijk van een hit in de nadagen van dat conflict, kort voordat Gorbatsjov aan de macht kwam en de dynamiek van de internationale diplomatie totaal op z’n kop zette.

Persoonlijke herinnering: opkomen voor militaire dienst en op mijn eerste dag in ’s konings wapenrok eindeloos wachten tot een vrachtwagen ons kwam ophalen voor vervoer naar een andere kazerne. Een lefgozer uit Rotterdam had een enorme ghettoblaster bij zich en speelde “Two Tribes”, in een versie die begon met het geluid van luchtarm. Mijn maten vonden dat heel, heel stoer en ik wist dat, als dit het niveau van de humor bleef, de komende veertien maanden nog heel, heel lang zouden duren.

Vorige Volgende