De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Ben Frost is een Australische IJslander. Sinds een dikke tien jaar vergast hij de wereld op zeer intense electronische muziek. Zijn album uit 2009 was dan ook toepasselijke getiteld By the Throat.
“This song just got me pregnant” luidt een van de commentaren op Youtube bij bovenstaand muziekje. En geef toe, alleen al de manier waarop Dr Lonnie Smith (die helegaar geen dokter is, overigens) met zijn tulband in de verte kijkt, doet bij u de behoefte opkomen om te klikken. Dr Lonnie is een meester op het Hammond orgel.
De man is van 1942 en staat al sinds zijn tienerjaren op het podium. Sterker nog, dat staat hij nog steeds, want hij heeft net een nieuw album uit. Op 10 februari kunt u hem zien in Bird (Rotterdam) en de dag erna in North Sea Jazz Club (Amsterdam).
Soha is een Franse zangeres met roots in Algerije en Sudan. Haar muziek is een mix van chanson en exotischer ritmes. Bovenstaand leunt tegen de hiphop aan, maar ze draait haar hand ook niet oom voor latin.
Na het overweldigende succes van supermarktketen Edeka met Friedrich Liechtenstein besloot het Berlijnse vervoerbedrijf BVG komiek Kazim Akboga in te huren om een videoclip mee op te nemen waarin het bedrijf een prominente rol heeft, maar de voorheen nagenoeg onbekende artiest de show steelt. Met bijna negen miljoen views is ook dit een klassieker aan het worden.
The Quaker City Night Hawks komen uit Fort Worth, Texas (al ligt Quaker City in Ohio). Stevige bluesrock die zo dicht mogelijk bij de conventies blijft.
In het licht van de vermoedelijk uit de duim gezogen, maar desalniettemin vermakelijke openbaringen over Donald Trumps escapades in een Moskous hotel, is dit nummer van Till Lindemann (Rammstein) wel toepasselijk.
French kisses flowing from your hips
And it seems like fairies flying
Moist and tender eyes and lips
And it feels like angels crying
Cunt!
MMT is het pseudoniem van de Zwitserse producer/dj Mehmet Aslan, die tegenwoordig furore maakt in de Berlijnse scene met zijn combinatie van dance en Turkse folk.
Sean en Dwight O’Reilly komen uit Gevelsberg, vlak onder Dortmund. Met hun band The Paddyhats brengen ze Ierse folk met een nogal stevig Duits accent, dat het geheel in al zijn clichés wel iets komisch geeft.
Gisteren moest ik ineens aan Rob Oudkerk en zijn kutmarokkanen denken. Rob zei ‘kut’ om de jongens die hij ermee aanduidde te onderscheiden van andere Marokkanen, maar als je wilde kon je die beperkende bepaling ook uitbreidend uitleggen. Dan zei Rob dat ‘kut’ een goede omschrijving van Marokkanen in het algemeen was.
Rob Oudkerk was van de PvdA. Dat maakte wel wat uit voor de framing van zijn woorden. De mate waarin links Nederland over de rooie ging, hing samen met de bereidheid om racisme te zoeken achter de uitspraak van een sociaal-democraat. In de ruis der verontwaardiging ging de bedoeling verloren.
The Salem Travelers, genoemd naar de Salem Church in Chicago waar hun carrière begon, brachten de boodschap van gospel naar de soul. Ze trokken er bomvolle kerken en concertzalen mee.
Het nummer hierboven, Wade in the Water, dateert van rond 1900, als het niet ouder is. Er zijn vele tientallen opnamen van, waaronder eentje van Bob Dylan.
Fred Yaddaden is een Franse producer met een rijk gevulde discografie. Hij is te vinden onder het label triphop, maar in bovenstaand nummer uit zich dat eigenlijk alleen in het lome ritme. Gitaar en Afrikaanse koortjes hoor je doorgaans niet in dat genre.
Pagan Folk noemt Omnia zijn eigen muziek, die in elk geval een potpourri is van diverse Keltische stijlen. De band vindt zijn oorsprong in Archeon, waarvoor leadzanger Steve Sic muziek uit de Romeinse tijd reconstrueerde. Zangeres Jenny heeft op diverse conservatoria Ierse muziek gestudeerd. Dat u niet denkt dat ze maar wat aanrommelen.