Closing Time | The Regrettes
The Regrettes, gewoon een leuk indiepopbandje uit Los Angeles.
De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
The Regrettes, gewoon een leuk indiepopbandje uit Los Angeles.
Morgen zijn in Duitsland de verkiezingen en dat schreeuwt om een Schlusszeit over het Duitse politieke leven. Dus waarom niet de “Steuer Song” uit het satirische programma Die Gerd Show, waarin stem-imitator Elmar Brandt jarenlang de Duitse bondskanselier Gerhard Schröder op de hak nam?
Schröder had de belastingen verhoogd. De “Ketchup Song” was een dijk van een hit geweest. Het team van Die Gerd Show hoefde de bal maar in te schieten. Er werden meer dan een miljoen singles verkocht en het liedje stond in Duitsland wekenlang op één.
Vrijdagavond gekkigheid met G-Dragon, een van de grootheden van de K-Pop. Mocht u nou denken ‘meer meer’, dan treft dat, want u kunt hem dinsdag live gaan zien in de Ziggo Dome.
Londenaar Benjamin Clementine is nog geen dertig en al overladen met lof. Als je zijn stem hoort, weet je waarom.
Reggae uit Nigeria, met Nneka. Of nou ja, eigenlijk uit Duitsland, waar ze haar muzikale basis heeft.
Latin American rhythms, digital sounds, claps, flutes, harps, tweets, hoots and leaves! Dat is wat El Búho kwijt wil over zichzelf. Verder geen woord, alleen muziek.
Jacob Banks komt uit Birmingham en scoorde afgelopen zomer een stevige hit met bovenstaand nummer, dat op een prachtige (en knappe) wijze meandert van close harmony naar blues en r&b. Met nog een indrukwekkend eenvoudige clip erbij ook.
Animatiefilmpjes zijn kennelijk een veilig medium om onderwerpen zoals de rafelranden van de seks te verkennen. In deze aflevering: de ennui van jezelf omhoog neuken op het werk. De ontknoping is echter net even anders dan je verwacht.
Ze is daarmee ook een stuk minder subversief, want aan het einde van het liedje wordt de burgerlijke moraal gewoon netjes bevestigd.Het deed me ergens denken aan Fight Club. Mannen laten zich door mannen op hun bek slaan om zich te verwezenlijken, vrouwen laten zich dan blijkbaar neuken. En aan het einde blaas je het systeem op.
Concorde (niet te verwarren met Le Concorde) is een Franse electropopband, die in de verte doet denken aan Air, zij het dan met catchy beats.
Ik weet verder ook het fijne niet van ze, maar de band en hun producers moeten zonder meer een geraffineerde smaak hebben, getuige bovenstaand filmpje, waarin pijnlijk wordt blootgelegd hoe onzekerheid en overcompensatie de mens gevangen houdt in een spiraal van isolement.
Verder zul je mij niet horen klagen over de tieten, al zijn die getekend. Het is niet alsof het primitieve genotscentrum in mijn brein verfijnd genoeg is om het verschil te onderkennen tenslotte.
Kaitlyn Aurelia Smith componeert warme soundscapes die allesbehalve slaapverwekkend zijn. De klanken op haar laatste album EARS (waar dit nummer niet op staat maar wel bij hoort) komen van een zeldzame Buchla synthesizer, een handvol andere synthesizers, klassieke instrumenten en haar stem.
Gronograph maakt zijn nummers met samples en field recordings. Zo verwerkte hij in het nummer ‘The Tomorrow People’ geluiden van NASA. Het levert fijne muziek op: vrolijke en dromerige melodieën op lekkere en afwisselende ritmes, vaak met een wat nostalgische of magische sfeer die wordt ondersteund door de video’s.
Dat alternatieve gitaarrock nog niet dood is, bewijst Andrew Rineheart wel in dit nummer.
Oké, qua zangmelodieën is het allemaal niet zo spannend, en van dat ijle stemgeluid ben ik ook niet noodzakelijk fan, maar die elektrische gitaren jagen de rillingen over mijn lijf; en dan op een goede manier.
Minder dan drieduizend oogbollen. Je gelooft het niet.