De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Het album Stateless van het kwintet Tangents is het product van jamsessies die in stukken zijn gehakt en vervolgens op de computer zijn bewerkt en gemixt.
Soms knap je af op een artiest als je leest welke betekenis ze aan hun muziek geven. Dat de muziek bedoeld is om “te helen”, bijvoorbeeld. Maar goed, vergeet het direct weer, want je hoort het er niet aan af: de muziek van Deradoorian is psychedelisch maar nergens zweverig, en haar stem(men) helder en zoet maar niet zalvend. En toegegeven, je zou je er beter door kunnen gaan voelen.
Op zijn eerste net uitgebrachte album Eternal Something combineert Daniel Brandt moderne klassieke muziek met elektronische muziek met een belangrijke rol voor percussie. Klinkt als het Brandt Brauer Frick ensemble – Brandt is de percussionist van het naamgevende trio – maar dan beter: meer gevarieerd, gelaagd, meeslepend en soms hypnotiserend.
Krachtige hedendaagse hipsterflamenco met Rosalía Vila en Raül Refree.
In de jaren tachtig zetten de Stray Cats in hun eentje de rockabilly terug op de popkaart, met een klassieke line-up: klein drumstel, bas en gitaar. Hierboven een uitje van frontman Brian Setzer naar de (elektrische!) banjo, waardoor je mooi de verwantschap kunt horen tussen rock en bluegrass.
De Syrisch-Amerikaanse rapster Mona Haydar haalt uit naar geile sheiks die met haar willen cammen. En hier naar moslimvrezers die haar op haar hoofddoek aanspreken. Het loont de ondertiteling erbij aan te zetten. In een interview met Glamour legt de activiste uit hoe ze muziek inzet als emancipatie-instrument.
Destiny Nicole Frasqueri, beter bekend onder haar artiestennaam Princess Nokia, is een Portoricaanse die opgroeide in Spanish Harlem. Ze mag zich rekenen tot de alternatieve hiphopscene, waar (zwart en feministisch) politiek bewustzijn, muziek en poëzie samenkomen. De clip hierboven begint met drie minuten spoken word, gevolgd door een rapuitbarsting.
The Mouse Outfit is een achtmansformatie uit Manchester, die zich op de grenzen van hiphop en jazz beweegt. Hierboven in gezelschap van hun stadgenoot rapster IAMDDB.
In 2009 bracht Flat Earth Society, het anarchistische dollemansorkest uit Belgie, Answer Songs uit, de langverwachte antwoorden op vragen die in bekende nummers uit de muziekwereld gesteld worden. De answer song was een veelgebruikt concept in b.v. blues en country ergens halverwege de vorige eeuw.
Iedereen kent natuurlijk het originele stuk waar onderstaande het antwoord op is. Ze beginnen ingetogen, maar het eindigt allemaal in een voor dit orkest zo typerende spetterende uitbarsting van doldwaze hoempa, big-band, swing en nog een heleboel meer.
Het optreden van Nicolas Jaar op Lowlands dit jaar was er eentje om te onthouden. Uiteraard was de redacteur van dienst aanwezig, anders zou hij dit natuurlijk niet in jullie gezicht durven wrijven. De muziek is duidelijk geïnspireerd op techno, maar gewoonweg te downtempo om echt dansbaar te zijn en er worden teveel andere genres en instrumenten bijgesleept om een hokje te kunnen proppen. En dan geldt de regel dat je het post-iets moet noemen. Post-techno ofzo, maar dat laat ik graag over aan de mensen die er wel verstand van claimen te hebben.
Het combineren van noise en ambient kan uiteraard best boeiende muziek opleveren, maar ik dacht niet dat het goed of mooi zou kunnen klinken, tot ik de EP In Summer van Jefre Cantu-Ledesma hoorde. Klinkt als: idyllische chaos, of een chaotische idylle.
Norma Tanega is een Californische singer/songwriter, die haar hoogtepunt zo’n vijftig jaar geleden kende. Ze had in 1966 een hit met Walking my cat named dog, maar bovenstaand nummer heeft de tand des tijds beter doorstaan.