De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Alacran was een kortstondig samenwerkingsproject van vijf muzikanten, die de elektronische tango wilde verkennen, zoals Bajofondo en Gotan Project. Alacran klinkt iets traditioneler, met name door de akoestische gitaar.
Victor Axelrod, zich bij tijd en wijle noemende Ticklah, is een gelauwerde producer uit Brooklyn, die onder andere met Amy Winehouse en Robbie Williams werkte. Als Ticklah maakt hij reggae en dub, hierboven in een elektronische loungevariant.
Daphne Oram (1925-2003) was een pionier in elektronische muziek. Ze ontwikkelde haar eigen techniek om elektronische geluiden te produceren, Oramics. De machine die ze daarvoor bouwde – een soort synthesizer waarmee ze getekende patronen kon omzetten in geluiden – wordt als cruciaal gezien voor de verdere ontwikkeling van elektronische muziek. Nadat ze bij de BBC de eerste vrouwelijke oprichter en directeur van een elektronische muziekstudio was geworden, zette ze, ook als eerste vrouw, in 1959 haar eigen Oramics Studios for Electronic Composition op zodat haar producties meer konden worden dan achtergrondmuziek. Naast stukken voor tv, bioscoopreclame, theater en concerten maakte Oram experimentele nummers zoals ‘Four Aspects’ (1960).
Nog een keer elektronische hiphop uit Frankrijk, deze keer van La Cantina. Met een vleugje Kurosawa.
Keizan is een producer uit Lyon, die hierboven vintage jazz en hiphop door elkaar mixt.
Nee, geen Jethro Tull vanavond, maar een eenmansband uit Steady Brook, Newfoundland, die melancholieke country maakt naar aloud recept:
Steeped in tradition, and raised on a healthy diet of “the old country”, The Heavy Horses are naturally drawn to writing in the same style of music, and make no excuses for it. Although they have never raised a pistol to a man, fled to Mexico, murdered out of love, anger, or murdered “just to watch him die” as Johnny Cash once put it, these themes are abundant in the writing.
Soms zijn titels misleidend. Wanneer u “Closing Time | Yeah! Yeah! Die! Die!” ziet staan, met “Death Metal Symphony in Deep C” op het plaatje, denkt u wellicht dat ik u weer kom lastigvallen met een enorme berg teringherrie. Op uw vrije zondagmiddag. Niets is minder waar! Want… eh… nou ja. Vooruit. Het is óók een hele berg teringherrie. Maar ook (vooral) veel klassiek. En wat rap. En nog veel meer.
Mehmet Aslan draait lekkere dansnummers in elkaar geïnspireerd op Turkse folklore.
Een basklarinet en een modulaire synthesizer vormen de basis van de meditatieve free jazz van het duo Golden Retriever.
Ook dit jaar is de wens van Bob Fosko en consorten voor sneeuw weer uitgekomen.
“People always wanna know
The reason for what they consider senseless violence in the hood
I’ma break it down for you”*
Een voorrecht van onderzoek doen naar effecten van andere regels met de bijstand, is dat ik uitgebreid de tijd heb om de wetenschappelijke literatuur in te duiken.
Afgelopen week las ik een artikel over ‘reciprocity’, of in goed Nederlands: wederkerigheid. Het artikel “The Economics of Reciprocity”, van de economen Ernst Fehr en Simon Gächter, gaat over gedrag van mensen. Zij beschrijven dat er in de economische theorie veelal van uit wordt gegaan dat mensen handelen uit eigenbelang. En dat wanneer eigenbelang en ethische waarden conflicteren, het gedrag bepaald wordt door dat eigenbelang. Fehr en Gächter stellen hier echter een ander concept tegenover, namelijk dat van wederkerigheid.
Het is niet bepaald easy listening, het album U Feel Anything? van Ziúr. Door de snel wisselende beats en snijdende hoge tonen klinkt het met regelmaat alsof ze je om je oren wil slaan. Het zal wel een retorische vraag zijn.