De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Grensplaats Tijuana is de geboortegrond van het Nortec Collective, dat in wisselende samenstellingen muziek maakt die een combinatie is van norteño en elektronica. Deze keer met een lekkere scheut ska.
De muziek van de Altai, waar de Turkse en Chinese tradities elkaar ontmoeten, kwam al eerder voorbij in Closing Time. Bovenstaand een verzameling door onbekende artiesten uit een aantal verschillende deeltradities. Luister in elk geval tot rond 2,5 minuten de mondharp binnen komt vallen.
Lukas Nelson is de zoon van Willie, en de appel valt niet ver van de boom. Dat ruige uiterlijk, die stem en natuurlijk het muziekgenre liggen verdomd dicht bij dat van paps. Ze doen ook wel eens wat samen. Met zijn band Promise of the Real gooit hij hoge ogen in de States. Als begeleidingsband van Neil Young, maar ook zonder deze held boeren ze behoorlijk goed. Dat kan ook niet anders, als Neil je vraagt hem te begeleiden dan zit je gebakken.
Bij een eerdere Closing Time kreeg ik in de reacties een aantal verwijten, die erop neerkomen dat ik niet origineel genoeg ben. Allemaal mainstream, dertien in een dozijn, en ik moest er maar eens dieper induiken, of zoiets.
De grap (voor mij) is dat ik bij het andere blog waar ik voor schrijf, waar ik ook een muziekrubriek heb geïntroduceerd, gezien wordt als degene die nieuwigheidjes inbreng. Kwestie van perceptie dus. Blijkbaar zijn de lezers van Sargasso allemaal heel erg into muzikale niches. Dat had ik trouwens al eerder opgemerkt, toen ik een serie deed over mijn muzikale ontwikkeling. Het verhaal over mijn keuze deed er niet toe, nee, die keuze was “een afgelikte boterham”.
Ik ben geen hiphop-fan, al heb ik geen bezwaar tegen een goed getimede rap op zijn tijd. Maar De La Soul zou ik vast niet snel vinden in de suggesties op YouTube. Dus ik nam aan dat Tom Misch meer in mijn straatje ligt, al kende ik die ook helemaal niet. Een snelle scan van een paar van zijn nummers, leert me dat ik hem toch wat eentonig vind.
Caterina Barbieri gebruikt muziek om tijd en ruimte te vervormen, specifiek de perceptie van tijd van de luisteraar. Op haar nieuwste album Ecstatic Computation creëert ze muzikale patronen die het gevoel moeten geven dat de tijd zowel in beweging is als stilstaat.
De muziek van Patten beukt en bliept en schuurt, soms richting bass, dan weer donkere ambient. ‘Amulet’ staat op zijn meest recente EP Requiem.
Nihiloxica is een live drumensemble dat de Boegandese drumtraditie uit Oeganda samenbrengt met hedendaagse techno.
Saoedi-Arabië gaat twee kerncentrales bouwen. Goede aanleiding om deze ijzersterke Kraftwerk-cover maar eens onder de aandacht te brengen.
Bijna niemand kent Ima Robot, maar bijna iedereen kent dit nummer Greenback Boogie. Nou ja, iedereen die de geweldige serie Suits volgt (inmiddels is het 9e seizoen bezig, dus dan weet je wel hoe succesvol het is), want in een iets andere versie is dit hun titelsong.
Het origineel kende ik eerlijk gezegd ook niet, ik stuitte er toevallig op toen ik het nummer opzocht. Maar wat een ontdekking. De clip is echt waanzinnig! Zowel in de zin van compleet gestoord, als heel erg gaaf gemaakt. Blijf vooral ook helemaal tot het eind kijken, als het nummer zelf is afgelopen. Verrassing!
Roland the Headless Thompson Gunner is een protestlied van David Lindell en Warren Zevon uit 1978. Hier in een cover van Lauren O’Connell, met beelden uit een Italiaanse documentaire over huurlingen in Afrika.
Ik kreeg ooit van iemand de filmmuziek van Dumb & Dumber. Daar zaten best aardige nummers tussen, zoals ‘Hurdy Gurdy Man’ van de Butthole Surfers. U zoekt ze zelf maar op als u interesse heeft. In 1996 scoorden ze dit hitje.