De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Concha Buika is een Spaanse zangeres met roots in Equatoriaal Guinea. Ze won al de nodige prijzen met haar muziek, die zich beweegt tussen jazz en flamenco.
Johanna Knutsson draait techno en house in clubs, maar ze kan ook dromerige maar toch intrigerende downtempo muziek maken. Dit jaar bracht ze Tollarp Transmissions uit, waarvan ‘Vramsam’ het openingsnummer is. Het album is een verzameling herinneringen aan haar jeugd in een Zweeds dorpje, waar een schaduwrijk bos voorbij marcheert, sterren haar toezingen en takken ritmisch tegen het keukenraam slaan.
Katharina Ernst noemt zichzelf een ‘multidisciplinary drummer’ – naast haar drumset gebruikt ze drumsynthesizers, gongs, tamtams en andere kleine percussie-instrumenten, en een kalimba (duimpiano). De muziek is veel interessanter dan je (misschien) zou verwachten met enkel percussie. Of misschien komt dat doordat “polyrhythms are an interesting political issue”, zoals ze zelf zegt. Dit nummer opent haar debuutalbum Extrametric.
Carla dal Forno’s stem klinkt wat verveeld, haar muziek kabbelt sloom voort en misschien was ze beroemder geweest als ze in de jaren ’80 had kunnen optreden. Goed te pruimen voor wie zich in een prettig-melancholische gemoedstoestand bevindt, niet aanbevolen voor wie zich lamlendig voelt. Het nummer ‘Took a long time’ is de eerste single van het binnenkort te verschijnen tweede album Look Up Sharp.
Jankende gitaren en legendarische gitaarsolo’s, allemaal goed en wel, maar “Oh, it breaks my heart to see those stars / Smashing a perfectly good guitar / I don’t know who they think they are / Smashing a perfectly good guitar.”
Net zoals de opening van dit liedje, kan een enorme hoevelheid gitaarwerk schatplichtig aan Jimi Hendrix worden genoemd. Dat geldt voor het beroeren van de snaren én de behandeling van het instrument. Lees nog even verder…
Saxofonist Bendik Giske maakt freejazz, waarbij hij elektronische effecten en soms zang toevoegt aan het blaasinstrument. Het nummer ‘Adjust’ komt van zijn nieuwste album Surrender dat gaat over het Berlijnse nachtleven.
Aïsha Devi zingt tegenwoordig veel in haar muziek, maar maakte tot voor kort ook techno (ook onder de naam Kate Wax) dat tegen hardcore aan leunt. Dat laatste hoor je eigenlijk nog wel doorklinken in haar zang en de melodieën, waardoor de muziek soms klinkt als een experimentele remix van jaren-90-gabber.
In ons redactielokaal is de zomervakantie merkbaar en sluiten we tot eind augustus doordeweeks vroeger dan normaal. De reactievelden en het SG-café blijven open.
Voor de kijkers rechts achter Tom Petty ziet u Dhani Harrison, die samen met nog wat grootheden de ‘huilende gitaar’ van zijn vader uitvoeren. Maar het gaat uiteindelijk om de jankende gitaar die op 3 min. 30” loos gaat.
De kenners hadden bij een vorige Closing Time natuurlijk door dat de daar genoemde gitaaruitvoering van het Amerikaanse volkslied op Woodstock een van de meest legendarische gitaarsolo’s is, gespeeld door de even legendarische Jimi Hendrix.
In Sargasso’s redactielokaal is de zomervakantie merkbaar. Daarom sluiten we tot eind augustus doordeweeks wat vroeger dan normaal De reactievelden en het SG-café blijven gewoon open.
Je verwacht ’t niet als je ‘m hoort zingen, maar George Ezra is nog maar een broekie. In de commentaren onder dit clipje zegt iemand treffend: “Ian McKellen matches George’s voice more than George”. En hier is ie zelfs nog maar 21 jaar. En als je Sir Ian McKellen weet te strikken voor een videoclip (een erg lollige trouwens), dan heb je ’t best wel gemaakt. Dus. Listen to the Man.
In Sargasso’s redactielokaal is de zomervakantie merkbaar. Daarom sluiten we tot eind augustus doordeweeks wat vroeger dan normaal De reactievelden en het SG-café blijven gewoon open.
We hebben wat regen gehad maar geen grote problemen. Het heeft nog wat gespetterd maar al snel scheen de zon. Iedereen is blij en heeft zich kranig geweerd in de nattigheid.
Alzo sprak Lowlands-directeur Eric van Eerdenburg, tegen RTL Nieuws.
De 27-jarige Lowlands viel samen met het 50-jarige Woodstockfestival (de verjaardag ging niet door). En het lijkt overdreven, maar zonder Woodstock zou er misschien nooit een Lowlands zijn gekomen.
De zondag sluiten we af met Barry White met Let the Music Play. The long version. Gewoon, omdat ik in the mood ben.
No you pervert, it’s not about sex. Ik ben in een romantische bui. Terwijl ik dit schrijf moet ik nog even wachten op mijn geliefde, zoals dat soms gaat. En dat je dan hevige voorpret kan hebben, om de muziek die nog komen gaat. Je hart dat alvast zachtjes neuriet, vol verwachting van de apotheose die straks gaat plaatsvinden, als je je lief daadwerkelijk in je armen sluit. Ja, ik heb dat nog steeds na 4,5 jaar, dat is ’t voordeel van een latrelatie. En als ik ‘m zat ben schop ik ‘m gewoon de deur weer uit, of als ik bij hem ben neem ik zelf de kuierlatten. Daar doen we heel niet moeilijk over. We voelen vrij precies aan wanneer het genoeg is geweest. We zijn Parttime lovers (tututerude, ook best een aardig nummer trouwens) en dat bevalt prima. We maken onze eigen muziek, en we maken samen muziek. Let the music play on.
Een vaak vergeten nummer van mijn held George Michael, en een van mijn favorieten. De emotie druipt ervan af. Wanhoop, melancholie, verdriet en liefde en de hunkering naar even, gewoon éven rust in de tent. En ooh die melodie, die stem, ik krijg er kippenvel van. Deze zaterdag sluiten we af met het geweldige Tonight. Ook als je geen liefdesperikelen hebt, een nummer om op je playlist voor een romantische avond met je lief te zetten. Prachtig.