De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Wat ouder clipje van 1stavemachine, die daarna suffe reclamepromo’s is gaan maken. Jammer, want van dit soort clipjes met alternatieve levensvormen had ik graag meer gezien.
Het is godverdomme treurig dat er aandacht voor gevraagd moet worden, anno 2019. Maar as we speak wordt in Amerika abortus in verschillende staten verboden, waarbij zelfs de doodstraf opgelegd kan worden voor het (laten) uitvoeren van een abortus. Waarbij de bizarre situatie ontstaat dat, in het geval van abortus na verkrachting of incest, de niet-moeder of de arts hogere straffen kunnen krijgen dan de verkrachter / incestpleger. Ook in Nederland staan tegenwoordig hufters vrouwen lastig te vallen bij abortusklinieken. En, het zal ook eens niet, Neerlands eigen radicaalrechts springt op de bandwagon en keert zich tegen abortus… en euthanasie, en werkende vrouwen in het algemeen. Nee, geen link, want al veel te veel aandacht.
Uptempo jazz uit Frankrijk, met La Caravane Passe, met medewerking van onder andere Stochelo Rosenberg. Voorzien van een behoorlijk uitbundig filmpje.
Child of Lov, pseudoniem van Martijn Teerlinck, overleed op 26-jarige leeftijd aan de complicaties van een operatie. Hij had toen één duizelingwekkend album op zijn naam staan. Zijn muziek laat zich moeilijk in een hokje stoppen, behalve dat ze zes jaar na dato nog volkomen bij de tijd is.
We swingen het weekend in met het Chileense gezelschap Newen Afrobeat, hier in gezelschap van Oghene Kologbo, die ooit gitarist van Fela Kuti was.
Eind mei in Paradiso, vanavond op Sargasso: Hooverphonic, het Belgische gezelschap dat er op de een of andere manier in slaagt om ambient melodielijnen te paren aan scheurende gitaren.
Alles loopt een beetje anders dan anders, na ruim een dag down zijn en dus ontbrak er een closing time voor vandaag. Bij deze. Niet van mezelf, maar van iemand waarmee ik drift compatible ben.
Michelle Gurevich is een Canadese met Russische roots, die de nostalgische knoppen op het keyboard goed weet te vinden. De release van bovenstaand nummer was tien dagen geleden, maar als ik veertig jaar geleden had gezegd, zou u het allicht ook geloofd hebben.
Paté De Fuá komt uit Mexico en speelt een breed palet aan jazz, tango, cumbia, enzovoort. Hierboven een slepende wals, met zang van Lila Downs, die we hier eerder voorbij zagen komen.
Tokyo Ska Paradise Orchestra is een tienkoppig gezelschap dat in de dertig jaar van zijn bestaan een behoorlijk eclectisch stempel op de Japanse popmuziek gezet heeft. Hierboven een latin feestlied met vocalen van zangeres iLe. De mannen beheersen uiteraard ook de ska.
Tyr was onlangs te bewonderen in Nijmegen, samen met Heidevolk, een gezelschap dat eerder al eens langskwamen in de Closing Time. Tyr komt van de Faeröer eilanden, en dat zullen we weten ook. Vikingschip, drinkhoorns, gespierde kerels met baarden: check, check, check. Ach, wat zou het, als de muziek maar lekker is. En dat is ze*!
Zoals wel vaker gebeurt bij Scandinavische bands met een rune-logo en liederen waarin strijd wordt verheerlijkt, heeft ook Tyr wel eens het verwijt gekregen extreemrechtse sympathieën te hebben. Daar zijn ze het niet mee eens:
Samael is een Zwitsers gezelschap, dat begon als black metal, maar steeds experimenteler werd en dingen ging doen met drumcomputers. Dit is een oudje, maar ze touren nog steeds en zijn over twee dagen te bewonderen in Hengelo.