De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
De kerstcyclus is al een poosje gaande. De kerstsfeer wordt met de dag opdringeriger. In deze cyclus gaan bieden wij u tot en met de tweede Kerstdag kerstmuziek voorbij ‘stille jingle bells nacht’.
Deze ‘mash-up’ van Radiohead’s ‘Creep’ en ‘All I Want For Christmas Is You’ van Mariah Carey behoeft geen verdere tekst en uitleg. Als we dat mis hebben: wat u?
De kerstcyclus is al een poosje gaande. Hoe dichterbij de kerstdagen komen, hoe opdringeriger de kerstsfeer wordt. Is er nog een ander geluid? Ja, er is nog een ander geluid. Tot en met de tweede Kerstdag brengen wij u kerstmuziek voorbij ‘stille jingle bells nacht’.
Deze met ‘the kid’ rommelende kerstman is Eddie C. Campbell’s versie van Messin’ With The Kid van Junior Wells. Voor wie denkt dat het katholieke gehalte van kerst iets met de tekst te maken heeft: hier de geschiedenis van dit kerstliedje.
De kerstcyclus is al een poosje gaande. Hoe dichterbij de kerstdagen komen, hoe opdringeriger de kerstsfeer wordt. Is er nog een ander geluid? Ja, er is nog een ander geluid. Tot en met de tweede Kerstdag brengen wij u kerstmuziek voorbij ‘stille jingle bells nacht’.
Omdat het de week van de tractors was en we niet alleen burgers, maar ook boeren en buitenlui een leuke Kerst wensen. Wees overigens gerust: The Tractors willen “rockin’ this Christmas… Well into New Years Eve”. Wij niet.
Talking Heads / David Byrne – This Must Be The Place (Naive Melody)
Snapt u het filmpje bij deze muziek? Wat doet bijvoorbeeld het tijdschrift ‘Popular Science’ daar?
Je kan met liedjes een paar dingen doen. Gewoon naar luisteren en voorbij laten gaan. De tekst binnen laten komen. Hopen dat de zanger zijn snater houdt omdat het bandje wel lekker klinkt. Of genieten van het filmpje.
Zonder bewegende beelden kan muziek niet meer. Zegt dat iets over de muziek of over de luisteraar/toeschouwer?
Prince kennen we allemaal en The Be Good Tanya’s kwamen hier ook al eens voorbij, maar bovenstaande cover is te mooi om te laten lopen.
Een weergaloze live-uitvoering van Lucky Man door de Keith Emerson band, oorspronkelijk van de Britse 3-mansformatie Emerson, Lake & Palmer (ELP). Ten minste, de eerste 5 minuten van dit 9 minuten durend epos. Loepzuiver gitaarspel en de hese stem van gitarist/zanger Marc Bonilla, prachtig.
Daarna gaat Keith Emerson als een gek tekeer op zijn synthesizer, een enorm zo te zien zelf geknutseld bouwwerk waar hij allerlei psychedelische klanken mee produceert. Het is indrukwekkend om te zien, maar je moet er tegen kunnen. Ik heb ’t afgeluisterd, maar dat ga ik niet nog een keer doen. Holy crap, wat een kakofonie. Maar goed, daar stond hij ook wel bekend om, net als om die geknutselde bouwwerken trouwens. In deze korte “docu” gaat een liefhebber dieper in op zijn werk.
U raad nooit waar Khruangbin vandaan komt, wedden? Nee, dat dacht ik al niet.
Wie uit het blote hoofd weet hoe deze zangeres heet, is officieel oud.
Al ruim vijftig jaar staat Cedric Myton op het podium met zijn kernmerkende falset. Met zijn band The Congos maakte hij in 1977 een album dat zo sterk was dat Island Records het in een extreem kleine oplage uitbracht om de aandacht niet af te leiden van hun ster Bob Marley (ze hadden dezelfde producer). Dit jaar kwam er iets van een internationale herwaardering toen Myton figureerde in Inna de Yard, een documentaire over reggaepioniers (clip uit die film).
We blijven nog even bij de Dark Wave hangen met de Nijmeegse band Clan of Xymox. Ik had tot voor kort nog nooit van ze gehoord. Schandalig natuurlijk.
Tip uit de comments (h/t Sikbock): de Black Pumas met hun hitsingle Colors. Met meer dan negen miljoen kijkers op de teller zou je bijna gaan geloven in een revival van echte, ambachtelijk gemaakte muziek. De Black Pumas bewijzen in ieder geval dat de oude Motown-sound nog springlevend is.
Laboratorium Pieśni (Liedjeslab) is een groep Poolse zangeressen dioe zich tot doel gesteld heeft oude volksliederen uit Oost-Europa levend te houden, zoals bovenstaand Wit-Russische lied over de zee.