De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Kennelijk hebben tientallen miljoenen mensen, waaronder onze eigen Karin van der Stroop, van Laura Pergolizzi (LP) gehoord. Ik moet bekennen dat deze artiest volledig aan me voorbij was gegaan.
Bij deze rechtgezet.
Ik hoor ’t je bijna denken: “Heb je haar weer met d’r geile liedjes”. En dat klopt. Ik vind muziek geil en ik ben dol op geile liedjes. En als er dan ook nog wat eye candy bij komt kijken, heb je ’t bij mij wel gemaakt.
Over Iza is niet veel te vinden op internet, tenminste niet in het Engels. Ze is een Braziliaanse schone, veel meer weet ik ook niet. Behalve dat ze een prachtige stem heeft, geweldige covers maakt en in dit clipje des te geiler is omdat ze zo decent gekleed is. Met dat hooggesloten blouseje en die wiegende heupen. Als ik op vrouwen zou vallen zou ik op slag verliefd zijn geworden, denk ik. Wat een wijf! En dat zingt dan I Put a Spell On You. Ga er maar even bij zitten zou ik zeggen. Of juist niet natuurlijk.
Sandrine Kiberlain is een Franse actrice met twee Césars op de schoorsteenmantel. Tussen de tientallen films door nam ze ook twee albums met chansons op.
Both sides, now is een van de meest geliefde nummers van singer-songwriter Joni Mitchell. Wanneer je dan bedenkt dat het al uit 1967 stamt, dan is het nummer goed gerijpt.
Ik vond Tony Baboon via een cover waarin hij Tina Turners ‘Goldeneye’ verrassend dicht benadert. Hij blijkt een veelzijdig artiest met een groot stembereik.
Les Filles de Illighadad is een sahara blues band rond Fatou Seidi Ghali, die stiekem leerde spelen op de gitaar van haar broer.
Een vrolijk popliedje van de Australische Lenka
Latin jazz met Pink Martini uit Portland, Oregon.
Stefan Hantel kwam in een andere context al eens voorbij in Closing Time, maar de Duitse dj verdient ook een keer zijn eigen item voor het populariseren van de balkanfolk.
Soul rebel staat op naam van Bob Marley, maar Bunny Wailer uit zijn begeleidingsband heeft er ook een zekere claim op. Hij vertolkt het hierboven met een gezelschap op meer dan anderhalve meter in het kader van het Playing For Change project.
De milonga is de voorloper van de tango, en zelf weer terug te voeren op de candombe, een door slaven uit Afrika meegebrachte liedsoort. Hierboven een Paraguayaanse interpretatie, gezongen door Jorge Drexler, een Uruguayaan met Joodse roots. In 2005 won hij een Oscar voor zijn bijdrage aan de soundtrack van Motorcycle Diaries.
Wat voor soort muziek The Funkees maakten, laat zich raden, maar dat het gezelschap uit Nigeria kwam, is allicht nog een verrassing. Het is allemaal wat ongepolijster dan de Amerikaanse evenknie, maar de energie spat ervanaf.