serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | I’m Alive

En dan hoor je in mei ineens een liedje dat je niet kent. Van een bandje dat je niet kent. En dat liedje ontpopt zich gaandeweg als de zomerplaat van het jaar. Je kende dat fenomeen al, je had hetzelfde een paar jaar terug meegemaakt met de song ‘All my pride van Black Honey. Maar dit jaar is het dus I’m Alive van het Engelse TTRRUUCES. Voor iemand die een lichte hang naar mineur heeft in muziek, zijn het een heerlijke vrolijke, luchtige, uplifting en Lebensbejahende 3 minuut 50 seconden. En het is zondermeer een kwaliteit van een liedje dat het je acuut vrolijk kan maken. Wie TTRRUUCES (wat een heerlijke manier ook om je bandnaam zo te schrijven) is, geen idee, ik heb het niet opgezocht. Welke muziek ze nog meer hebben gemaakt? Ik weet het niet, ik ken alleen mijn zomerplaat van 2020: I’m alive.

Closing Time | Ulcerate

Stare Into Death and Be Still – nee, voor vrolijke, jolige liedjes met dubbelzinnige teksten, ben je bij Ulcerate aan het verkeerde adres. De technische death klinkt donker, wanhopig en intens. Daarbij is Ulcerate weinig gelegen aan traditionele liedjesstructuren a la couplet-refrein-couplet-refrein-tussenstuk-refrein. Geen lichte kost, wel erg mooi.

Closing Time | Farewell Transmission

Eerlijk is eerlijk, zonder Will Oldham zou ik waarschijnlijk nooit van Jason Molina van Songs Ohia gehoord hebben. Hun zang heeft dezelfde soort intensiteit en onzuivere randjes. Helaas is hij in 2013 al overleden. Hij laat prachtige nummers na, zoals dit Farewell Transmission, dat ook in de versies van Kevin Morby & Waxahatchee en Glen Hansard weemoedig stemt. Soms zijn covers een herinterpretatie van een nummer, soms herken je een nummer nauwelijks meer. Gelukkig blijven zowel Kevin als Glen in de buurt van het origineel, zonder daarmee overbodige versies te maken. Een mooie manier om dit nummer, en dus ook een beetje Jason Molina, levend te houden. (Jason begint te spelen op minuut 1:20)

Closing Time | ZnöWhite

Nog even naar aanleiding van dat plaatje van gisteren. Voordat Cyclone Temple werd opgericht, zaten een aantal bandleden in de band ZnöWhite (ook wel Snowhite en Znowhite – jongens toch, wat boeit het?). Ik hoorde er gister voor het eerst van, toen ik dat CT’tje klaar aan het zetten was, maar JEETJE WAT IS DIT MOOI WAAROM KENDE IK DIT NOG NIET?!?!? Lekker snelle thrash met vrouwenzang. Sowieso een hyperdiversgezelschap voor de metalscene, met twee Afro-Amerikanen en een vrouw. Zeker voor die tijd (al is dat nu een klein beetje beter). Maar dat terzijde. Ik blijf zitten met een blijmoedig gevoel van verwondering: er zijn nog veel pareltjes te ontdekken.

Closing Time | Cyclone Temple

De vroege jaren 90 was een slechte tijd voor veel metalbands. De opkomst van de grunge ging onder andere ten koste van de metal. En als thrashband kon je dan een alleraardigst debuutalbum uitbrengen, commercieel was het kansloos. Helaas. Voor Cyclone Temple, en het ondergewaardeerde I Hate Therefore I Am, maar ook voor de muziekliefhebber. En ja, critici kunnen opmerken dat er wel erg veel invloeden te horen zijn van een zekere band, maar fuck it – ook zonder de originaliteitsprijs te winnen kun je alleraardigste muziek maken, zoals Cyclone Temple hier laat horen.

Closing Time | Life is Short (Wanna Get Stoned)

Loudon Wainwright III zong bij Bob Dylan’s 50ste verjaardag al over the new Bob Dylan’s waar platenmaatschappijen naar op zoek waren:  Steve Forbert, John Prine, Bruce Springsteen en hijzelf natuurlijk.

We zijn inmiddels zo’n 30 jaar verder en er wordt misschien niet meer gezocht naar de nieuwe Bob Dylan, maar er zijn nog steeds bands die kunnen klinken als Bob. Zoals het verder (nog) onbekende Nederlandse Juan Juan in Life is Short (Wanna Get Stoned). Let nog even op de sousafoon aan het feestelijke eind van het nummer.

Closing Time | Smile

Cd’s koop ik tegenwoordig sporadisch. Niet alleen vanwege Spotify, maar mijn kastruimte thuis wordt er ook niet groter op: waar laat ik het allemaal? Maar voor bepaalde muzikanten maak ik graag een uitzondering. Ik kan de stem van Jason Lytle niet weerstaan, daar val ik als een blok voor. Dus toen ik las dat Grandaddy in november komt met een pianoversie van hun plaat The Sophtware Slump uit 2000, dan noteer ik die datum vast in mijn agenda. En ik weet eigenlijk al dat het goed zal klinken, want Jason Lytle heeft in 2014 ook een pianoplaat met Grandaddy-songs gemaakt. Van dat optreden is mijn favoriet ‘Smile’ te beluisteren vanaf minuut 11:30

Closing Time | Painkiller

Harder! HARDER, VERDOMME! Gooi het gewoon helemaal open mensen, dat volume. De buren, dat legt u later wel weer bij. Painkiller van Judas Priest kwam vandaag 30 jaar geleden uit. En dat mag gevierd worden. Leve Judas Priest, leve Painkiller en lang leve het briljante titelnummer.

Closing Time | Party Fears Two

Op 22 jan 1997 overleed Billy Mackenzie aan de gevolgen van een depressie, aan de gevolgen van een overdosis. En er ging een schokje door mij heen: hij was de zanger van The Associates, en de zanger van wat ik een van de beste singles van de jaren tachtig vind: Party fears Two. En dan zo’n tragisch einde. Ik geef toe dat ik niet neutraal naar deze song kan luisteren, maar wat blijft tie jaar na jaar, decennium na decennium geweldig. Die geëxalteerde zang, dat The Smiths-achtige gitaarritme, die heerlijk brutale, coole toetseniste met haar betoverend thema, die strakke drummer, en hoe het nummer en de zang weg-ijlen aan het eind. Heeft deze song een kitsch-randje? Dan hou ik van kitsch. En tot slot, er was nog iets met die tekst, ik had dus decennia verstaan (en meegezongen) ‘View it from here / come closer zu mir. Ja, ik dacht, zo’n band die hoort bij de stroming New Romantics, die zijn immers ook een beetje angehaucht aan die vrolijke twintiger jaren van Berlijn, vandaar die verwijzing in het Duits. Helemaal logisch toch? Pas onlangs heb ik ontdekt dat Billy Mackenzie schreef: from closer to near.

Closing Time | Love Crime

Toen Siouxie Sioux (van Banshees fame, ja) werd gevraagd om een track voor de finale van de thriller/horrorserie Hannibal te schrijven, hoefde ze niet lang na te denken. De zangeres was reeds een fan van de serie. Het gaf haar volgens eigen zeggen een hoop inspiratie om hier haar tanden in te zetten.

Closing Time | The Way

Am I going crazy? Possibly. Hier zien we CeeLo Green een stemmig countrynummer doen. Zou Quentin Tarantino een Django-achtig liedje voor de soundtrack van z’n laatste project hebben besteld?

Vorige Volgende