De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Zo’n 30 jaar geleden liep ik door de binnenstad van onze provinciestad naar huis en zag ik een onguur type met sikje en tattoos. ’s Avonds ging ik naar het concert van Kristi Rose in het plaatselijke poppodium en bleek het ongure type als gitarist op het podium staan.
Aan het eind van de dienst, toen de aula leegliep, klonk er hard ‘why does my heart feel so bad’ van Moby door de ruimte, hard, dwingend en aanstekelijk. Het zoog je op, why does my soul feel so bad’ dat was wat je voelde, nu, hier, keihard. Balsem voor je ziel, dit was wat je nu nodig had, rechtstreeks, geen afweer, dat het doordrong. De pulserende beat, dat dwingende ritme, die toetsen, eerst zoekend en aarzelend, dan trefzeker, die zang, die tekst, zo raak. En het waren alleen maar vragen, twee vragen, steeds repeterend, onontkoombaar, waarom, waarom. En iedereen hier wist het antwoord. Daarom, daarom. Een dancenummer op een uitvaartdienst. Je had er zelf nooit over nagedacht. Een ander wel. Die had de toepasselijk ervan gezien, net op tijd ook. Je liep naar de garderobe en zocht je jas. Moby knalde maar door met zijn eeuwig dolende vragen. why does my heart feel so bad, why does my soul feel so bad’ Je liet de deur achter je dicht vallen. Je stond buiten in de grauwe schemer. Je was alleen en het was stil. Doodstil.
Hoewel ik een periode erg into oude folk was, kende ik Judy Henske pas sinds ik begin deze eeuw de boeken van Michael Connelly las. Harry ‘Hiëronymus’ Bosch, de held uit zijn boeken draait haar muziek en dat maakte me nieuwsgierig. Wat een geweldige stem heeft ze. Bij de introductie van dit liedje van haar plaat Miss Judy Henke uit 1963 laat ze horen dat ze ook nog eens grappig is en het publiek wil entertainen (muziek start v.a. 4.49) . Ze heeft begin jaren ’60 nog opgetrokken met Lenny Bruce, dat is vast geen toeval.
Ik ben niet zo’n fan van Chris Rea, maar The Road To Hell vind ik echt een kunststukje. Het kwam een tijdje geleden voorbij in een willekeurige YouTube-playlist, en ik was meteen verkocht. Ik kende het niet, maar het blijkt een van zijn bekendste nummers te zijn, van zijn meest succesvolle album met dezelfde naam. Dat wel in Nederland is uitgebracht, maar er zijn geen hits uit voortgekomen.
Simon & Garfunkel behoeven geen introductie, hun concert in Central Park behoeft geen toelichting en het liedje America is een evergreen, niet te zingen voor mannen die geen tenor zijn. Het bevat een van de (volgens mij) mooiste regels die ooit in popliedje is terechtgekomen: “Kathy, I’m lost,” I said, “Though i knew she was sleeping.”
15 augustus, Maria Hemelvaart. Een mooie dag om dit nummer van Broeder Dieleman te laten horen. Een Zeeuw van vrijgemaakt-gereformeerde huize die over Onze Lieve Vrouwe zingt. Het duurt tot ongeveer driekwart van het nummer voordat de zangeres mee mag doen, maar dan wordt het ook echt mooi. Een bezwerend en ontroerend einde: laat ons niet alleen, bid voor ons, zie ons aan, heb gena, zorg voor ons, heb ons lief. Laat ons niet alleen.
Broeder Dieleman heeft in mei een nieuwe plaat uitgebracht: Liefde is de eerste wet.
De vroege jaren 90 zijn een ware goudmijn voor briljante metalmuziek van eigen bodem. Dead Head bracht in 1993 het agressieve thrash/death album Dream Deceiver uit, geïnspireerd door de film Angel Heart, met o.a. Robert De Niro en Micky Rourke. Het titelnummer van de cd valt op door onder andere de geniale solo’s en mooie breaks. De cd past prima tussen andere klassiekers uit deze tijd. Ook in latere jaren maken Nederlandse bands een heel aardig potje metal, blijkens onder andere uit deze lezerssuggestie, maar dat terzijde.
Yoann Launay verblufte in 2016 de jury van de Franse versie van The Voice met deze vertolking van Brel.
Dit nummer duurt 7 bezwerende minuten en verveelt me nooit. Ik ken Kevin Morby pas sinds zijn Pinguinradiohitje I’ve Been to the Mountain uit 2016, maar deze van zijn eerste plaat uit 2013 is mijn lievelingsnummer geworden. Kevin was eerder bassist bij Woods en ook hier hoor je dat de bas een prominente rol speelt.
Valerie June heeft niet alleen een zeer opvallend kapsel, maar ook een heel herkenbare stem. Er is mij ook verteld dat Medusa dit soort dreads had en geen slangen op haar hoofd. Valerie zingt soul, americana, gospel, folk, roots en ze brengt lekkere blazers mee. Mij heeft ze hiermee te pakken, ik word er warm van.
Kunt u zich voorstellen dat straatartiesten gevaarlijk kunnen zijn? Bijvoorbeeld de Chileen Gerardo Castro, die als harlekijn Karcocha ondetussen over de hele wereld bekend is.
In Amsterdam geldt sinds 18 juli een verbod op staatoptredens in het centrum van de stad. De 1,5 afstand is niet te handhaven als de toeristen samendrommen rond straatmuzikanten, levende standbeelden en wat er verder zoals optreedt als acrobaat, clown en dance act.
Een vrolijk liedje in deze verwarrende tijden. Uptown Girl van Billy Joel (uit 1983). Hier in een funkvariant van gelegenheidsensemble Scary Pockets.