De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Sinistar Voices is een vroeg pseudoniem van de New Yorkse rapper Marcus Vialva, die vooral naam maakte als Shabaam Sahdeeq. In de late jaren negentig werkte hij met vele groten in het genre samen. Maar daarvoor, toen hij amper twintig was, maakte hij dus bovenstaande, krachtige track. Voor meer obscure nineties hiphop klik hier.
Jim Messina is zo’n muzikant die zich moeiteloos voegt naar de tijdgeest. Zestien jaar oud was de Texaan toen hij bovenstaande surftrack opnam. Met Buffalo Springield werd het rock, met Poco ging het de countrykant op. Met Kenny Loggins speelde hij vijf jaar lang rock met invloeden van wereldmuziek, om in de jaren tachtig nog een hit te scoren met de bluesy ballad Stay the Night. waarna hij zich weer op latin jazz en flamenco richtte.
Hoe gaat dat, je knippert een paar keer met je ogen en je bent alweer een decennium opgeschoten. Dat is ouder worden kennelijk.
Hoe dan ook, het was een paar jaar geleden (15 jaar geleden, red.) dat ik die cd’s van Bright Eyes kocht. Heerlijk geluid. En hij, Connor Oberst, de man achter Bright Eyes dus, grossierde in z’n platen, op een gegeven moment bracht hij er twee tegelijk uit: I’m Wide Awake It’s Morning en Digital Ash in a Digital Urn. En iets later ook nog een live plaat, Motion Sickness, 2005. En op die plaat staat een nummer dat zeer uitbundig naar z’n eind wordt begeleid door een trompet: True Blue. En dat gebeurt in twee gedeeltes. Allereerst op 2:30 minuut en dan de uitzinnige finale vanaf 4:45 minuut.
Bukka White werd geboren als Booker T. Washington, dus om verwarring te voorkomen was het logisch dat hij zich op het podium anders liet noemen. Zijn eerste hoogtijdagen in de delta blues beleefde hij in de jaren dertig. Nadat Bob Dylan een nummer van hem coverde volgde dertig jaar later een herontdekking. Bovenstaande clip komt uit die tweede periode. Hij word erin terzijde gestaan door Howlin’ Wolf.
Denis & Denis is een Kroatische synthpopband die in het Joegoslavië van 1984 een grote hit scoorde met bovenstaand nummer, dat vooral goed laat horen en zien dat ze indertijd in Rijeka goed op de hoogte waren van wat zich in Londen afspeelde. Davor en Marina, zoals ze in werkelijkheid heten, zijn er een dikke twintig jaar tussenuit geweest, maar voor nostalgici inmiddels weer te boeken.
Mijn ouders hadden een bescheiden rijtje elpees klassieke muziek, de bekende namen. Het zei me niet zoveel, al die violen altijd. En dat duurde en duurde maar, geen nummertje van drie minuten ofzo. En er was verder ook geen invloed in mijn buurt die me kon tippen over aansprekende klassieke muziek. Dus hield ik van pop. Later, op mijn studentenkamertje, hoorde ik een keer toevallig op de radio The Glassworks van Philip Glass. Klassieke muziek, maar dan nu gemaakt. Ik heb de elpee The Glassworks gekocht en vaak naar geluisterd. Ik kende deze muziek helemaal niet. De aanschaf van deze plaat heeft bij mij alleen niet geleid tot verdere stappen in de wereld van de klassieke muziek, of de Minimale muziek, het is bij The Glassworks gebleven. KOYAANISQATSI, de film waarvoor Philip Glass de soundtrack maakte, vond ik een draak van een film, verschrikkelijk (ik ben zelfs in de pauze weggelopen – dat zou ze leren, stelletje pretentieuze aanstellers, oplichters). Maar als iemand nog tips heeft voor klassieke muziek?
Het duo Coals heeft misschien wel het meest underwhelming nummer ooit gemaakt over een rave (luister dit nummer vooral ook samen met het lijzige ‘Going to Rave Alone’ dat er op het album aan vooraf gaat). Hun eerste album Tamagotchi is een mix van verveelde zang en dramatische melodie.
Op de valreep werd het geen harde brexit, waarmee de dystopische voorspellingen van de Undead Musicians Club naar het rijk der fabelen kunnen worden verwezen. TOCH?
VIDEO - Er zijn vele liederen geschikt om een jaar mee af te sluiten. Normaal doen we dat in Nederland met Bohemian Rhapsody van Queen, want dat is traditie. En tradities vinden we in dit land heel belangrijk! (Dit jaar even niet, want nu luisteren we naar Danny Vera, maar dat terzijde).
Maar ondanks dat zal er geen nummer zijn dat 2020 zo mooi en pakkend samen weet te vatten als “2020, DE TERING” van De Heideroosjes. Fijn dat jullie weer (even?) terug zijn, jongens!
Russische trance? Ach, waarom niet. Resurrection, of ResuRection als u wilt, van PPK. Nee, niet waar ik normaal maar luister, maar ja, wel mooie muziek. Probeer het vooral uit zou ik zeggen.
My Brightest Diamond is het project van de Amerikaanse singer/songwriter Shara Nova. De muziek kenmerkt zich over het algemeen als mooi gearrangeerde, dichte kamerpop. Dit nummer is hiervan een goed voorbeeld.