De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
We kennen Extreme natuurlijk vooral van More Than Words, maar ik vind hun stevigere nummers toch lekkerder. Rest In Peace is een goeie, maar Holehearted is wel mijn favoriet. Ik hou van die tweede stem en je kan er nog lekker op dansen ook.
Tot nu toe heb ik nog niet 1 cd verkocht…omdat ik ze nog niet te koop heb aangeboden. Ik vind het toch lastiger afscheid nemen dan ik dacht. Terwijl het best wat oplevert, en ik heb ook al wel een aantal DVD’s verkocht. Het moet nog even broeien denk ik, daarom ga ik de lijst verder af voor Closing Time, om mijn muzieksmaak van nu en ooit nog eens goed te proeven. Er zitten echt wel dingen tussen waarvan ik denk; whut? Why? En andere die ik ook vergeten was, blijken dan weer pareltjes te zijn.
Even een uitstapje van mijn kant. Ik hou helemaal niet zo van rap muziek, maar ik buig diep voor dit samenwerkingsverband. De tekst en clip spreken voor zich.
Herinneren we ons nog het meldpunt tegen Polen, Bulgaren en Roemenen van de PVV ?
Nu kunnen we helemaal NSB stijl gaan tegen AZC bewoners. AZC op komst ? Wilders nodigt u uit om uw 2025 voorraad vuurwerk helemaal af te laten gaan richting gemeenteraadsleden…
D66, CDA en fokking VVD, ach CDA en D66 zijn ook opportunistische ..beep.. zitten gezellig koffie te drinken, en wij bereiden ons voor op Fascisme the Sequel, dat schijnt een nieuw Kamerlid van de VVD te zijn.
Télépopmusik is een Franse band met drie bandleden: Fabrice Dumont, Stephan Haeri en Cristophe Hertier. Hun bekendste nummer is Breathe, gezongen door Angela McCluskey van het album Genetic World uit 2001.
Het nummer zullen de meeste mensen wel kennen, van een autoreclame, een verzekeringsreclame, tot aan whatever reclame want als we het dan hebben over overkill…
Het nummer luistert makkelijk, ontspannen maar meer interessant is het filmpje. De videoclip voor Breathe werd in 2001 opgenomen in Hollywood, Los Angeles. De regie was in handen van Jordan Scott, dochter van filmregisseur Ridley Scott, Bladerunner, Gladiator.
5 december is de dag dat kinderen helemaal opgefokt van de suiker of juist uitzinnig van woede een onschuldige ouder met een verantwoorde haverreep traktatie aanvallen, en tot pulp trappen. De haverreep dan, in de meeste gevallen.
Mijn pedagogisch advies is om uw kinderen op die dag zoveel mogelijk vol te proppen met suiker, en ja het is even afzien en breekbare spulletjes even aan de kant, máár er komt dan die verlossende suikercoma wat net zo goed werkt als een valiumpje in de limonade siroop.
Hasta Siempre Comandante is een lied uit 1965 van de Cubaanse componist Carlos Puebla. De tekst van het lied is een antwoord op de afscheidsbrief van revolutionair Che Guevara toen hij Cuba verliet om een revolutie te ontketenen in Congo en later Bolivia, waar hij gevangen werd genomen en gedood.
Guevara was in zijn jonge jaren een racist, daar zijn teksten van, en op latere leeftijd hielp hij mee in de onafhankelijkstrijd in Congo in de hoop een socialistisch regime te verwezenlijken. En misschien dan nog steeds een racist, de mens is dualistisch. Hij was ook homofoob, ik ben homo en kies toch voor het grote geheel. Zijn cultuur was en is nog steeds onder de invloed van machismo, en dat is mijn strijd om de rechten van lhbtq+ te bevorderen, maar ik ben zelf een sexist naar jonge mannen.
Joni Mitchells Woodstock gaat over de droom van vrede en een nieuw begin, geïnspireerd door het legendarische festival, ook al was ze er zelf niet. Haar manager besloot voor een optreden in The Dick Cavett Show.
De tekst, die ze schreef in een hotelkamer, na gesprekken met haar vriend Graham Nash die daar wel optrad, viert de generatie van de jaren ’60 en hun idealen van een betere, meer utopische wereld, samengevat in het bekende refrein
Met het eerste document uit de formatie lijkt me dit even een prettig nummer.
Links zal wel ff diep adem halen, argh de natuur en die kerncentrales waar geen investeerder voor is en ook geen oplossingen biedt.
Rechts huilt traantjes want hun heilige hra wordt afgepakt én terecht, deze jonge generatie moet ook wonen, én rekening rijden, wat een rechtse nachtmerrie toch :)
Maar goed die analyse laat ik over aan de betere schrijvers hier, en ik neem even plaats achter de draaitafel.
How Sweet the Moonlight komt uit Akte V, de slotakte van De Koopman van Venetië. Lorenzo zegt dit in de tuin van Belmont, waar hij en Jessica de nacht doorbrengen na hun huwelijk.
De Koopman van Venetië is een toneelstuk van William Shakespeare en later tot opera gecomponeerd door André Tsjaikovski die in 2013 in première ging.
How Sweet the Moonlight wordt gezongen door Andreas Scholl, een countertenor. Scholl wordt gezien als een uitzonderlijk wereld talent maar hij ziet zichzelf niet zozeer als operazanger, meer als zanger die ook opera zingt. Grappig genoeg noemt Scholl als zijn muzikale helden Howard Jones, OMD , New Order en de Pet Shop Boys.
Wie Led Zeppelin zegt, zegt bluesrock. Zanger Robert Plant is hier – in de zomer van 1973 – vijfentwintig jaar oud en op de top van zijn kunnen.
Dead Can Dance is een van de weinige bands die live net zo goed (zo niet beter) klinkt als op de studioplaat. Dat is uiteraard ook te danken aan de geluidstechnici.