De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Wat wordt Donald Trump toch slecht begrepen. De man is een al liefde voor heel de wereld, snap dat dan!
Zeker, op de eerste plaats houdt hij van Amerika. Inclusief de armzalig opgeleide Amerikanen, de Spaanstaligen ingezetenen en wie al niet.
Het is pure liefde die zijn handelen drijft. En zo hield hij in Davos ons allen voor: “I love Europe and I want to see Europe go good”.
In een wereld die vaak overspoeld wordt door lawaai, creëert de Franse singer-songwriter Plumes een symfonie van verbinding die veel verder reikt dan alleen het menselijk publiek. Met zijn roze gitaar heeft Plumes wereldwijd harten veroverd van dieren. Door koeien, paarden, papegaaien, neushoorns en zelfs okapi’s te bezingen met gevoelige melodieën. Zijn video’s, waar dieren zichtbaar emotioneel worden door zijn muziek, hebben een beweging op gang gebracht van waardering voor de gevoeligheid van dieren en de universele taal van zang.
Er komt meer muziek uit dan je bij kan houden. Dat is wellicht een open deur, maar zelfs in een bepaald (sub)genre, zelfs als je het al decennialang volgt, zijn er bands waarvan je wel al vaak de naam voorbij hebt zien komen, waarvan je weet dat veel mensen ze goed vinden, en waarvan je weet dat jij ze waarschijnlijk ook wel vet vindt. Maar waar je toch nooit aan bent toegekomen, die je live nooit toevallig bent tegengekomen, et cetera.
Bij de jarige (*.*) Wikipedia lezen we:
I’m Afraid of Americans is een nummer van de Britse muzikant David Bowie, uitgebracht als de achtste track op zijn album Earthling uit 1997. Het nummer, geschreven door Bowie en Brian Eno.
Bowie beschreef zijn gevoelens over het nummer als volgt: “Het is niet zo vijandig richting Amerikanen als “Born in the U.S.A.”: het is alleen sardonisch. Ik was op reis in Java toen [hun] eerste McDonald’s verscheen: het was als, “verdomme”. De invasie door elke gehomogeniseerde cultuur is zo depressief, de oprichting van nog een Disney World in, laten we zeggen, Umbrië, Italië, en nog meer. Het wurgt de inheemse cultuur en versmalt de uitdrukking van het leven.”
VIDEO - Het moet er toch maar van komen hoor; Madonna zit nou eenmaal pontificaal in mijn collectie. Kom je niet omheen, om die puntige borsten.
Oh nee, dat was bij The Blond Ambition Tour bijna 10 jaar eerder, never mind. Madonna zat bij het maken van Ray of Light in haar kabbala-periode. Net 40 geworden, op zoek naar zichzelf en blijkbaar ook naar God. Daar hebben wel meer mensen last van. Ze kan niet eens heul goed zingen, ze is kitsch, ze is een kreng, maar man, wat kan dat mens muziek maken. En vooral: performen! Ze heeft vast heel goed naar David Bowie gekeken, met al die alter ego’s. Sowieso een Queen of the Gayscene natuurlijk.
Gul L’Abi is een videoclip-project dat de samensmelting van diverse culturen en perspectieven uitdrukt door esthetische overwegingen centraal te stellen. Beïnvloed door de oosterse cultuur, suggereert het project een nieuw concept van een ‘nieuwe wereld’, genaamd ‘Neuland’. De onverwoestbare, door de vrouwelijke personages bestreden, mannelijk gedomineerde culturen.
Acid Arab is a duet from Paris whose goal is to mix all kind of Eastern music (North Africa, Lebanon, Egypt, Turkey or… Mumbai) with electronic sounds, from pioneering acid house to today’s powerful techno.
VIDEO - Na Lamb komt Live in mijn collectie….what was I thinking?? Oké, The Dolphins Cry en Run To the Water zijn tof, maar de rest is echt bagger.
Dus ik skip lekker door naar de Lighthouse Family. Een Britse 2-mans formatie die nog steeds actief is zie ik. En waar ik tot mijn verbazing nog niet eerder een Closing Time van heb gemaakt, want deze cd heb ik echt grijs gedraaid. Heerlijk chill om bij te werken. Het is wat godvruchtig allemaal als je goed naar de tekst luistert, gospel eigenlijk. Maar wat maakt het uit, het is poppy, het is soul, het is prachtig.
–
In een tijd van heropkomend fascisme is het toepasselijk dat de Sloveense muziekgroep Laibach terugkeert naar hun werk uit de jaren ’80.
De band maakte furore met covers die vrolijke popnummers (zoals Queens ‘One Vision’ en Opus’ ‘Life is life’) omvormen tot sinistere marsmuziek, waardoor de teksten ineens een ronduit nazistische klank krijgen.
Met de suite ‘Heavy days are here again’ leverde pianist Leo Cuypers (1947 – 2017) een ironisch commentaar op regeerperiode van Ronald Reagan. De suite begint met ‘Happy Days’, dat weer verwijst naar ‘Happy Days Are Here Again’, een olijk nummertje dat in 1929 (het jaar van de beurskrach) de moed er een beetje in hield.
Een live versie van de complete suite ziet u hier. Met Leo Cuypers op piano, de in 2010 overleden rietblazer Willem Breuker, slagwerker Han Bennink en bassist Arjen Gorter.
–
Nick Cave ontleende de titel Red Right Hand aan het epische gedicht Paradise Lost (1667) van John Milton.
In Paradise Lost verwijst de “red right hand” naar de wrekende hand van God die de gevallen engelen straft.
De Rode Hand van Ulster (Ierland)
Het symbool wordt tegenwoordig vaak geassocieerd met unionistische groeperingen in Noord-Ierland, zoals de Ulster Volunteer Force (UVF). In de serie Peaky Blinders wordt de term ook specifiek gebruikt voor een groep huurmoordenaars binnen deze beweging.
Ik had nog nooit van Jesse Welles gehoord, maar het algoritme van YouTube wees me op deze muzikale held. Gelukkig krijg ik heel weinig enge- of bull shit filmpjes, kwestie van consequent vermijden denk ik en vooral heel veel humor en muziek kijken. Nou kijk ik niet eens zo heel vaak Stephen Colbert, de meeste Amerikaanse comedy is me net te plat, maar die krijg ik nog wel voorgeschoteld en af en toe zit er toch iets interessants bij. Zoals deze jonge folk-artiest (34) die al een Grammy-nominatie op zijn naam heeft staan. En terecht; Join ICE is een keiharde maar vooral ook satirische aanklacht tegen de Amerikaanse immigratiedienst. En het klinkt nog lekker ook.