Recensie Zomergasten met Sandra Phlippen

Foto: (c) screenshot Zomergasten met Sandra Phlippen
Serie:

RECENSIE - De avond had knetterend van start kunnen gaan, toen Sandra Phlippen na een vrij droge inleiding over haar rol bij de bank (“om naar buiten te kijken”, “risicoprocessen”, “negatieve renteontwikkelingen voorspellen”) vertelde dat ze ter voorbereiding op Zomergasten op eigen initiatief een gesprek had met het “hoofd van de risicoafdeling, Tanja” over hoe om te gaan met dilemma’s en lastige vragen.

Janine Abbring had hier natuurlijk een beetje brutaal kunnen zijn en vragen over welke onderwerpen ze het dus bij voorbaat niet gingen hebben – het kan vooraf maar duidelijk zijn. Maar Abbring vroeg helaas niet of ze het vanavond konden hebben over haar werkgever, ABN-AMRO, die volgens de Eerlijke Geldwijzer nog net geen hekkensluiter is op het gebied van klimaatverandering. Veel kritischer dan dat de banken, inclusief ABN, “nog niet genoeg” verantwoordelijkheid nemen voor klimaatbeleid, wordt het vanavond niet.

Phlippen vertelde ook nog dat ze als columnist bij het AD had afgesproken geen individuele bedrijven kapot te schrijven. Hoe zou dat deze avond gaan, vraag je je als kijker direct af. De eerste gelegenheid deed zich meteen voor, want Phlippen koos voor haar eerste fragment de film ‘De zaak Shell’ over de rechtszaak die Milieudefensie tegen de gas- en oliegigant aanspande (en won). Daarin horen we acteur Jaap Spijkers als CEO van Shell die zich afvraagt of we de klimaatcrisis gaan oplossen door hem “een klootzak te vinden” en ons te waarschuwen dat de aandeelhouders niet de witte mannen uit Wassenaar zijn maar “uw pensioenfondsen,  zodat u er straks warm bij zit.”

Aandeelhouders 

Het haakje voor het gesprek met Phlippen is de slotopmerking dat het misschien wel van onze tijd is om naar elkaar te wijzen. “We zijn in een wereld beland, waarin iedereen de verantwoordelijkheid naar elkaar schuift,” aldus Phlippen. Ze denkt dat dat wijzen naar elkaar mogelijk steeds heviger wordt en dat er misschien steeds meer rechtszaken komen. Dat juicht ze niet direct toe, al vindt ze rechtszaken tegen de overheid, zoals de Urgenda-klimaatzaak, zinniger dan rechtszaken tegen bedrijven. Als illustratie van dat laatste beschrijft ze de rechtszaak van een Peruaanse boer tegen RWE, een van de grootste Duitse energiebedrijven. Door klimaatverandering kan de boer zijn land niet meer bewerken. Maar, zo werpt Phlippen tegen, RWE heeft maar een aandeel van “weet ik veel, 0,01%” in klimaatverandering. Ze bedoelt het misschien om een indruk te geven, maar het geschatte percentage volgens berekeningen is 0,47%. RWE is volgens Greenpeace een van de grootste vervuilers van Europa. Phlippen noemt het zelf een “extreem voorbeeld”, maar aan de andere kant: vragen extreme problemen niet om extreme acties? Ze verwondert zich erover dat de rechtszaak is toegelaten.

Phlippen vindt dat overheden wél gehouden moeten kunnen worden aan het klimaatakkoord, omdat die zich eraan hebben gecommitteerd, bedrijven hebben dat niet. Abbring werpt tegen dat Shell zich ook aan doelen heeft gecommitteerd, en dat je het bedrijf daar dan ook aan mag houden. Phlippen is het daar ook mee eens, maar hoopt dat bedrijven dit uit zichzelf gaan doen. We laten volgens haar een enorme kans verloren gaan als bedrijven alleen maar zouden doen wat er van de wet gevraagd wordt, want dan halen we de doelen niet. Hoe dat eruit zou zien wordt niet duidelijk. Ze blijft ook vaag over wat ze vindt dat Shell moet doen en of ze nu wel of niet tegen de rechtszaak is.

Consuminderen

Ze ziet een gat tussen de energie die we nodig hebben en de energie die voorhanden is, een gat dat groter is geworden door de oorlog. Daar haalt ze zelfs Shell-CEO Ben van Beurden aan die onlangs kennelijk zei dat we de energietransitie nu niet kunnen maken, want zie de prijsstijgingen, dus we moeten de vraag naar energie verlagen. ‘Consuminderen’ dus, het is een woord dat Phlippen meerdere malen in de mond neemt. Gelukkig is Abbring hier scherp om erop te wijzen dat Van Beurden juist in het nieuws was vanwege de absurd hoge winsten van Shell.

Het wonderlijke antwoord van Phlippen is dat de verandering niet vanuit de overheid moet komen, maar vanuit de aandeelhouders. Zij ziet dat veel investeerders maatschappelijke waarden nastreven, zij kunnen de CEO dwingen om duurzamer te zijn, dat is volgens haar veel efficiënter dan via de wet. Wetgeven is een lang proces, en hoewel het ook belangrijk is dat er wetgeving komt en een CO2-heffing, ziet Phlippen dat het via aandeelhouder veel sneller gaat. Je vraagt je af waarom Phlippen zo optimistisch is, want er was dit jaar vanwege de oorlog in Oekraïne onder de Shell-aandeelhouders minder steun voor verduurzaming dan vorig jaar (20% tegenover ruim 30% in 2021). Vervolgens stelt ze dat we banken vooral “niet op een moreel voetstuk plaatsen” en “wat nodig is dat er een prijs komt, een CO2-heffing” – dus toch regelen via de wetgever? Wettelijke maatregelen veranderen ook minder snel dan de voorkeuren van aandeelhouders.

Zoveel mogelijk welvaart voor zoveel mogelijk mensen

Na deze eerste discussie snak ik naar een pas op de plaats en wil ik weten: wat voor econoom is Sandra Phlippen eigenlijk? Hoe ziet zij haar beroep en hoe positioneert zij haar eigen gedachtegoed binnen de verschillende economische stromingen? Naar aanleiding van een fragment uit de documentaire ‘The Salt Of The Earth’, over de Braziliaanse fotograaf Sabastiao Salgado die oorlog en honger in beeld brengt, geeft ze een definitie van het vakgebied economie: het gaat erom zoveel mogelijk welvaart te creëren voor zoveel mogelijk mensen. Dat verraad een utilitaristisch uitgangspunt, waar ik wel meer over wilde horen, gezien het gapende gat tussen dat uitgangspunt en de realiteit, waar haar werkgever een grote, vaak niet al te florissante, rol speelt.

Het is (gelukkig) ook niet het enige uitgangspunt in Phlippens perspectief, want ze vindt ook dat economische groei binnen planetaire grenzen moet blijven en dat we een “nieuwe moraal moeten verinnerlijken” waarin we ons “niet laten leiden door de prijs, maar door het juiste doen.” Maar daarna zegt ze ook weer ontzettend veel vertrouwen te hebben in technologische vooruitgang die ons zal helpen om duurzamer te leven. Maar ook hier zit ik, net als zij, met de vraag: als dat in de afgelopen decennia niet is gebeurd, waarom zou het dan nu wel gebeuren, als daar niet flinke druk achter zit van de overheid? Dat erkent ze ook wanneer ze constateert dat een land nog nooit vrijwillig heeft ingezet op economische krimp, maar dat in het verleden altijd is ingegeven door een externe factor zoals een depressie. We blijven heen en weer gaan tussen het idee dat bedrijven het zelf gaan doen en het idee dat we een sterkere overheid nodig hebben.

Ook uit haar definitie van het kapitalisme blijkt dat we hier niet met een kritische econoom te maken hebben. Het gaat over ondernemers die “vrije keuzes” maken en een “markt waarop een prijs tot stand komt” in interactie met concurrenten en mensen die vraag hebben naar producten. In de kern is het volgens haar een “efficiënt systeem” dat fundamentele zaken buiten beschouwing laat zoals impact op het klimaat en arbeidsomstandigheden van mensen die in een “flexibele schil” zitten en onzeker, flexibel en laagbetaalde arbeid doen. Volgens haar is 90% van de economen bezig met de vraag: hoe kun je dat falen van het kapitalisme in toom houden? Je vraagt je af of dat niet het probleem is: dat zoveel economen de verkeerde vragen stellen. Is de platformeconomie in de kern goed ingericht, als we maar wat meer overheidsregulering hebben, of kunnen we onderhand toch wel concluderen dat we beter af zijn zonder?

Empathie met de klootzak

Phlippen zegt enkele keren dat de instituties zo complex zijn geworden, dat mensen het niet meer begrijpen en afhaken. Ze ziet hier overigens geen schuldige, het is niet met opzet dat de ‘financiële producten’ niet meer uit te leggen zijn aan mensen – extreme uitzonderingen daargelaten. Je kunt Phlippen zelf niet betrappen op wijzen naar de ander, zelfs niet als die ander zich als een klootzak gedraagt, zo zien we een aantal keer.

We zien een fragment van de documentaire ‘Don’t shoot the messenger‘ over de Occupy-beweging die in 2011 een tentenkamp opsloeg op het Beursplein. We zien (dronken) jongens, studenten waarschijnlijk, die zich denigrerend, agressief, uitlaten over het protest: het zijn “werkloze junks” die op het Beursplein “gratis drugs gebruiken”. Ze vinden dat het kapitalisme “niet bestaat”, dat het geen echt probleem is. Phlippen ziet het zo: ze wil het niet goedpraten, maar haar duiding is dat deze studenten een plek willen in de maatschappij, misschien voelden ze ergens wel dat er iets mis is met het systeem, en daarom vinden ze het protest confronterend. Dat is een heel welwillende lezing van het gedrag van deze brallende jongemannen.

Of neem haar duiding van een scene uit de film ‘Sorry we missed you’ over een pakketbezorger die zich compleet de vernieling in werkt (letterlijk). De pakketbezorger vraagt zijn baas om een paar dagen vrij vanwege persoonlijke issues, waarop de baas uitlegt dat hij een klootzak moet zijn om de zaak draaiende te houden. Dus nee, de pakketbezorger kan geen vrij krijgen.

Volgens Phlippen zit de baas “net zo vast” als de werknemer – die welwillendheid om empathie te tonen voor de klootzakkerige baas siert haar wel, maar het roept ook wel vragen op. Want de houding van de baas illustreert ook het probleem van het kapitalisme dat zich voordoet als enige optie – ‘ik kan nu eenmaal niet anders’, There Is No Alternative – en hem ontslaat van enige verantwoordelijkheid. Phlippen ziet wel dat “alles bij een politieke keuze begint” en dat de film goed laat zien dat het systeem “drijfzand” is waar mensen in wegzakken, maar dan komt ze toch weer met de oplossing dat er meer concurrentie van bezorgdiensten zou moeten zijn zodat de hoofdpersoon had kunnen kiezen voor een andere werkgever. Alsof die concurrentie – die er al is – niet vooral leidt tot een race to the bottom.

Geen boze burger

Die film zou je woedend, ziedend moeten maken over het systeem, maar daar is haar perspectief te genuanceerd voor, zo leren we deze avond. Naar aanleiding van een fragment over haar “lievelingsboek”, ‘Momo en de tijdspaarders’, vertelt ze over hoe ze nog altijd worstelt met goed en fout, maar dan meer genuanceerd: door haar studie en werk heeft ze inzicht in complexe dingen, maar tegelijk is er ook je “gevoelswereld”. Simpele, populistische oplossingen lijken aantrekkelijk omdat je ze “gevoelsmatig kunt verifiëren”, maar hoe meer je je ergens in verdiept, hoe meer het toch complex is, vindt ze. Hierdoor merkt ze dat ze in de discussie met anderen vaak 1-0 achter staat, omdat mensen afhaken omdat de dingen te complex worden en volledig afgaan op hun gevoel – ze “zwemmen in de fuik van het populisme”. Ik vraag me af of en hoe de menselijke maat ‘te complex’ kan worden voor een gesprek.

Ze vindt vooral dat we te veel naar elkaar wijzen, terwijl zij liever de nadruk legt op wat ons bindt. Mensen zijn meer of minder kwetsbaar, zegt ze, maar “in the end zijn we allemaal kwetsbaar”. Dat verbeeldt het fragment van de film’ The Square’ waarin een culturele elite wordt geconfronteerd met een performance artist die overgaat tot geweld – de zaal kijkt het lang aan, tot een vrouw bijna verkracht wordt. De artiest staat volgens Phlippen symbool voor de “boze burger”, de elite verbeeldt zich dat ze aan de goede kant staat maar kan zich niet verplaatsen in de boze burger die het meest kwetsbaar is. Zelf is ze “geen boze burger”, hoewel ze zich weleens “ergert”. Ik betrap mezelf erop dat ik denk: was ze maar iets bozer. If you’re not angry, you are not paying attention. 

Het was een weinig inspirerend gesprek en in veel opzichten bevestigde Phlippen mijn vooroordelen jegens economen. Maar misschien las ik te veel in de aankondiging, of wilde ik er te veel in lezen: een econoom die ook socioloog is (en zich ook als zodanig etaleert) die wil “helpen de maatschappelijke problemen van deze tijd op te lossen” en zich zorgen maakt over populisme en klimaatverandering. Ik was benieuwd hoe iemand haar idealen en maatschappelijke betrokkenheid kan verenigen met de rol als hoofdeconoom van ABN, maar misschien is het allemaal niet zo ingewikkeld als je idealen niet echt radicaal zijn. Want anders word je in ons land ook niet “een van de invloedrijkste Nederlandse economen van dit moment.”

Reacties (19)

#1 Hans Verbeek

Ze kreeg van Abbring alle ruimte om misinformatie te verspreiden. (niet opzettelijk, ze is gewoon niet slimmer)
De inflatie is alleen mogelijk als er voldoende geld is om de hoge prijzen te betalen. En banken bepalen in grote lijnen hoeveel geld bedrijven, overheden en mensen kunnen lenen. Als de banken stoppen met het verlenen van krediet, dan donderen de hoge prijzen vanzelf in elkaar (zie 2008).

Misschien had ze ook even kunnen wijzen op de enorme schuldenberg, die bij iedere crisis (2008, 2020) weer groter wordt in plaats van kleiner. Met dat geleende geld worden de planetaire grenzen aan de groei gewoon weer overschreden.
Wat een naïeviteit. Ze gaat het komend decennium nog wat meemaken.

#2 Willem

‘ Ze vindt vooral dat we te veel naar elkaar wijzen,’

Of zoals mijn oma zei: Wie de schoen past trekke hem aan.

Ben in veel dingen die worden besproken niet geïnteresseerd
-klimaat
-economie en (niet besproken)
-volksgezondheid!

Allemaal een hoax waaraan veel geld verdiend kan worden. Maar als je dat zegt, dan ben je een populist, en een populist (een scheldwoord) wil je niet zijn, zegt het impliciete wijzende vingertje

Mijn hemel, de boze burger is in het programma geïdentificeerd als een persoon die, met toekijken van de elite (wat is dat: oh, dat zijn natuurlijk de mensen die nooit naar zichzelf wijzen en alles beter weten dan de boze burger) bijna een vrouw verkracht. Maar Goddank, grijpt de elite op het laatst toch in, en kunnen we weer rustig gaan slapen.

Ik kijk niet gevoelsmatig naar
-klimaat
-economie
-volksgezondheid

Maar vraag me af: waar komen al die angstmodellen vandaan die ons doen voorkomen dat we aan de vooravond staan van klimaatverandering, dat armoede een noodzakelijk iets is, en we allemaal dood gaan aan ellende TENZIJ we luisteren naar de mensen die met oplossingen aankomen en als die oplossingen niet werken zeggen: ‘het is complex’?

Dan denk ik niet gevoelsmatig, maar denk: ‘degene die iets stelt , is verplicht met bewijs te komen dat hetgeen wat gesteld wordt inderdaad waar is.’

Of zoals Carl Sagan zei: ‘Extraordinary claims require extraordinary evidence’. Bij gebrek aan bewijs haak ik niet af, maar laat het gestelde (waaraan ik nooit ben aangehaakt) compleet terzijde liggen.

#2.1 Joost - Reactie op #2

“Allemaal een hoax waaraan veel geld verdiend kan worden”

Zucht…

#3 Tessa Los

De bespreker heeft volgens mij het doel van Zomergasten geheel uit het oog verloren. Ik volg haar ook al heel lang bij presentaties in oa Buitenhof. Dan gaat het over meer specifieke thema’s. Ook dan is zij bijzonder transparant over hoe zij tot haar (juist heel gedecideerde en niet “vage”-S-bespreker-) uitspraken komt. Zelf ben ik socioloog en wist tot nu toe niet dat zij dat ook was. Dat maakt haar uitspraken, ook over meer specifieke onderwerpen extra breed en genuanceerd. Bovendien is ze altijd heel helder in haar uitleg. Het verbaast me dat wat dat betreft de S-bespreker, ondanks de uitspraken waartoe hij zichzelf blijkbaar in staat acht, al zo snel moet afhaken.
Ik hoop en denk ook, dat Phlippen juist door haar bijzonder heldere manier van praten en gedecideerde conclusies en juist in deze crisistijd, voor heel veel mensen een ideale zomergast was. Extra aanspelend doordat zij zij als zomergast(!) er ook nog eens heel open en persoonlijk over was hoe zij is opgegroeid enzovoorts. Dat ze altijd al een ‘observeerden’ was en altijd al graag nadacht over hoe mensen doen en laten en waar dat toe leidt.
Haar bijzonder brede en genuanceerde denken, gelardeerd met gedetailleerde situaties en onderzoeksresultaten zij over hoe het klimaatprobleem is ontstaan en ook opgelost zal moeten worden lijkt de bespreker niet te bereiken. Ook bereikt hem niet welke plek zij daarin geeft aan de rol van de overheid. Over het laatste is ze namelijk niet inkonsekwent wat de S-bespreker beweert. Dat moet projectie zijn van zijn eigen zwart wit denken. De bespreker had bepaalde verwachtingen en die worden door haar (gelukkig!) niet waargemaakt. Ze is zO helder over het aandeel van zowel consumenten, als bedrijfsleven, als overheid, als rechtspraak. Wat ontzettend jammer dat deze denkkracht van deze vrouw(!) gevoed door een brede en diepgaande opleiding, onderzoek en ervaring sommig journaille (zo belangrijk juist voor verdere verspreiding van die gedachtenwereld) niet bereikt. Ik hoop dat Sargasso(?) überhaupt weinig mensen bereikt.

#3.1 Joost - Reactie op #3

Deze uitzending moet op zichzelf staan, en Phlippen is er niet in geslaagd een coherente visie te schetsen. Als je enigszins bent ingevoerd in de lopende klimaatdiscussies was het ook nog eens oppervlakkigheid troef. En de economie oversteeg het niveau middelbare school helaas niet. Misschien omdat ze het simpel wilde houden, maar kom op, je mag de kijkers ook wel eens uitdagen.

#3.2 Joost - Reactie op #3

Zelf ben ik socioloog. […] Het verbaast me dat wat dat betreft de S-bespreker, ondanks de uitspraken waartoe hij zichzelf blijkbaar in staat acht, al zo snel moet afhaken. […] Dat moet projectie zijn van zijn eigen zwart wit denken.

Wat overigens wel frappant is, is dat je je van een autoriteitsargument lijkt te bedienen, suggereert dat de auteur niet terzake kundig is én er vanuit gaat dat de die een man is. De auteur is een vrouw, en bezit een PhD in de sociologie.

  • Beantwoorden
  • Volgende reactie op #3
  • Vorige reactie op #3
#3.3 Maeckelberghe werner - Reactie op #3

Helemaal akkoord met de commentaar van deze mevrouw! Wij keken die hele zondagavond erg geboeid naar een autentische, intelligente, breeddenkende, nuancerende (en ja, ook mooie!) vrouw die haar medeburgers helpt om kritisch maar constructief na te denken en daarin zowel het esthetische (knappe filmfragmenten) het spirituele en het kwetsbaar persoonlijke een plaats weet te geven.
Bij het lezen van het merendeel van de (quasi unaniem mannelijke 🙄😲😢) negatieve kritieken werd ik bijna beschaamd 😟😱). Ja heren, er zijn ECHT WEL knappe en erg intelligente dames hoor waardoor ik mij helemaal niet bedreigd voel😛.

#4 Erwin

Gwen van Eijk toont meer economisch inzicht en beschikt over meer logische consistentie dan Phlippen en Abbring bij elkaar. Telkens de vinger op de zere plek in de redenaties van Phlippen die praat vanuit een achterhaald economisch neoliberaal wereldbeeld en vanuit een geprivilesieerde positie zonder veel begrip voor de positie van minder geprivilesieerde. En een Abbring die vanuit dezelfde geprivilesieerde positie maar dan gecombineerd met een gebrek aan economisch inzicht niet in staat is om iets meer de vinger op de zere plek te leggen zoals Gwen van Eijk doet. Overigens ga ik ervan uit dat zowel Phlippen als Abbring het beste met de mensheid en de wereld voor hebben. Daar zit het probleem dus niet.

#5 Spam

Aan de ene kant vind ik het geruststellend dat de hoofdeconoom van een grote bank duidelijk en welgemeend oog heeft voor klimaatproblemen en sociale ongelijkheid. In haar non-oplossingen is ze helaas weinig concreet en volgt ze de klassieke neo-liberale dogma’s. Als we willen dat de dingen echt anders gaan, zullen we de maatschappij op enkele punten toch echt radicaal anders moeten inrichten.

Het is in die zin dan wel weer bemoedigend dat ook vanuit deze hoek (en vanuit de VVD) CO2-beprijzing langzaamaan echt als een serieuze mogelijkheid wordt gezien. Maar ook daar moeten we ervoor waken dat dit niet slechts een vertragingstactiek is. Ik zie de conservatieve vleugel (links zowel als rechts) in de politiek nog niet zomaar accepteren dat een vliegticket naar Barcelona 500-1000 euro gaat kosten. Dan zal toch blijken dat ons recht op goedkope vakantie belangrijker is dan de leefbaarheid van de planeet.

Abbring toonde zich weer als vanouds. Onvoldoende inhoud en te bang dat het ongezellig wordt om eens echt goed door te vragen en de juiste dilemma’s scherp te krijgen. Als het dan al eens interessant dreigt te worden gooit ze er maar gewoon zonder aanleiding een vraag over de jeugd en de ouders van de gast in. Wie interesseert het nu in godesnaam of zo’n gast een leuke jeugd met lieve ouders heeft gehad? Zomergasten is geen volksvermaak en hoeft dat ook helemaal niet te zijn. Er is al zo weinig tv op niveau. Gun de intellectuele elite alsjeblieft één programma dat een beetje dieper graaft en de geest prikkelt. Ik hoop echt dat dit nu eindelijk eens haar laatste seizoen is.

Dat fragment uit The Square maakte overigens alles goed. Schitterend.

#6 Joost

Persoonlijk vond ik vooral de ‘redelijke onredelijkheid’ typerend. Ze presenteert zichzelf als het redelijke midden, met oog voor alle kanten van het verhaal, met als gevolg een intellectuele spagaat. Want het moet volgens haar allemaal realistisch en betaalbaar blijven, maar ze ziet zelf ook dat we het daarmee niet gaan redden. Maar die tweede constatering heeft in haar wereldbeeld geen directe consequenties voor de eerste. We gaan nog eens aan redelijkheid ten onder.

Hoe ze uit die spagaat denkt te komen is me een raadsel, want ze blijft vasthouden aan die false balance, alsof dat per definitie een goede positie is om in te nemen.

Daarnaast ergerde ik me in het begin aan het valse dilemma dat ze schetste tussen rechtszaken starten tegen bedrijven en verandering van binnenuit, via aandeelhouders. Het is echt niet alsof een actievoerder kiest voor een rechtszaak of een stuk Shell kopen. Het zijn totaal verschillende groepen, dus beide strategieën kunnen prima naast elkaar bestaan en de suggestie dat het ene het andere bijt slaat nergens op. Sterker nog: de dreiging van rechtszaken zou aandeelhouders er wel een toe kunnen overhalen om Shell aan te spreken op het klimaatbeleid. Al met al klonk het toch een beetje als “laat ons maar met rust, dan komt het vanzelf wel goed”. Quod non.

Wat ook interessant is , is haar gebruik van het woord ‘populisten’. Nergens wordt duidelijk wat haar definitie van een ‘populist’ is op klimaatgebied, en wie ze daar voorbeelden van vindt. Dat was verhelderend geweest, want ergens vermoed ik dat ze het hier – het gaat immers over klimaat – niet heeft over de PVV/JA21/FVD, en dat er op haar definitie misschien nog wel het een en ander af te dingen is. Maar helaas, het mocht niet zo zijn.

De indruk blijft bij mij hangen dat als puntje bij paaltje komt ze kiest voor de status quo. Met mensen als haar aan het roer gebeurt er uiteindelijk helemaal geen flikker.

#6.1 beugwant - Reactie op #6

Wie als ‘bankenmens’ zo de nadruk legt op aandeelhouderschap, verraadt dat die vooral denkt vanuit de eigen organisatie, en te weinig over de grenzen daarvan kijkt.

Wie aandeelhouder kan worden – en al helemaal met een percentage dat er toe doet, verkeert al in een geprivilegieerde positie. De ‘slachtoffers’ die doorgaans nadeel ondervinden van het handelen van (beursgenoteerde) bedrijven – de natuur en lagere sociale lagen – zitten niet in die positie en kunnen zich dus ook nooit van binnenuit weren. Iemand anders zal het voor hen moeten opnemen, met alle mogelijke betutteling van dien.

#6.2 Hans Custers - Reactie op #6.1

Bovendien is de aandeelhouderseconomie een belangrijk deel van het systeem ‘waarin iedereen de verantwoordelijkheid naar elkaar schuift’. Phlippen ging een eind mee in het verhaaltje dat directies van multinationals ophangen om weg te lopen van verantwoordelijkheid: ze dienen het belang van de aandeelhouder. Dat aandeelhouders niet alleen financiers zijn, maar eigenlijk de dienst uitmaken in een bedrijf, is helemaal niet zo vanzelfsprekend. Het is, ergens in de jaren ’90, over komen waaien uit de VS.

Samen met het ideologie van ‘it’s the economy, stupid’ zorgde dat ervoor dat het systeem zo goed al stuurloos werd. De politiek dient de economie (en dus het bedrijfsleven en dan vooral de grote bedrijven). De directies van die bedrijven dienen de aandeelhouders. Die dienen hun aandeelhouders, of verzekerden. Of ze verschuilen zich achter beslissingen die een bedrijf moet nemen vanwege de concurrentiepositie. En niemand is meer verantwoordelijk. (Nou ja, volgens de neoliberale economie zijn wij dat, als consumenten. Maar dat blijkt vooralsnog niet heel goed te werken.)

#6.3 beugwant - Reactie op #6.2

De consument heeft er (zeker anno nu) een dagtaak aan om überhaupt het hoofd boven water te houden. De (in de praktijk) drievoudige dagtaak om bij alle consumpties (goederen èn diensten) te controleren of het wel koosjer is, schiet er dan wel eens bij in. Nog los van de vraag òf er wel een keuze is.

#6.4 Hans Custers - Reactie op #6.3

Precies!

Ik heb trouwens niet de indruk dat aandeelhouders tegenwoordig meer bezig zijn met het langetermijnbelang dan vroeger. Het omgekeerde lijkt me eerder het geval. Ze willen vooral dat bedrijven op korte termijn winst maken en een groot deel daarvan uitkeren als dividend. Dat hebben ze dan in elk geval binnen. En als de economie een keer tegenzit springt de overheid wel weer bij om bedrijven door een moeilijke tijd heen te helpen.

#6.5 Frank789 - Reactie op #6.2

Die dienen hun aandeelhouders, of verzekerden.

Nou, die pensioenfondsen lijken mij gewoon bestuurd door hetzelfde type als een bankmanager.
Ik heb nul komma nada te vertellen over hoe mijn pensioengelden belegd worden.
En zelfs als de verzekerden dat wel (gaan) hebben, dan heb ik nog weinig vertrouwen dat die maatschappelijk verantwoord gaan beleggen.

Er is maar een manier en dat is de politiek/overheid, en dat via de stembus.

#7 Bas

Deze recensie is boeiender dan de uitzending zelf. De gast zit op een hoge maatschappelijke positie maar ontbeert een coherente kijk op de wereld maar is zo tevreden met zichzelf dat ze het niet beseft. Beangstgend en helaas geen uitzondering

#8 Jan

Ik had van de hoofd-econoom van de ABN AMRO wel verwacht iets te horen over het rentebeleid van de ECB. Misschien is dat in het laatste gedeelte nog ter sprake gekomen of dat de interviewster het gewoon niet ter sprake bracht. Ik weet het niet. Want ik heb afgeschakeld nadat mevrouw triomfantelijk aangaf iedere vijf jaar haar baan op te zeggen en een half jaar vrij te nemen om te reflecteren.

#9 Value Dog

Zeer slechte uitzending.

De fout was al bij selectie van Mevrouw Phlippen. Ze is slechts econoom bij ABN die absoluut niet meer meetelt met een marktwaarde van minder dan eur 10 miljard. De bank zit zelfs niet meer in de AEX.

Daarnaast zijn economen bij banken slechts bedoeld voor marketing purposes. Mevrouw Phlippen heeft nul komma nul verantwoordelijkheid over de balans van de bank.

Vervolgens is mevrouw Phlippen absoluut niet toonaangevend in haar vak wat vaak toch een criterium voor Zomergasten moet gelden.

En dan als laatste worden er fragmenten gespeeld om zodoende de ESG kaart te kunnen spelen. Dit was zeker bedacht door Head of Strategy van ABN om een wit voetje bij de politici te halen.

Jammer voor de kijkers want de hoeveelheid uitzendingen zijn beperkt.

#9.1 Frank789 - Reactie op #9

Ze is slechts econoom bij ABN die absoluut niet meer meetelt

Raar argument. De grootte van je werkgever bepaalt de validiteit van je mening?
Als jij een scholier of werkloze op zolder achter een laptop bent, wat is jouw reactie dan nog waard?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

| Registreren

*
*
*