Quote du Jour | Hoe laat?

Quote du Jour

“Tijdens mijn eerste gehoor vroeg de vrouw mij: op welke dag ben jij de grens van Irak overgestoken? Ik zei: ik weet het niet, ik had geen agenda bij me. Zei ze (hij zet een hoog, parmantig stemmetje op): Ik moet het weten, want ik moet dat invullen op mijn formulier. U krijgt twintig minuten.”

“Na twintig minuten komt ze terug: En nu weet u het. Ik zei: Goed, mevrouw. Het was vier augustus. Om ervan af te zijn, snap je? In het tweede verhoor keek de beambte naar het verslag van het eerste verhoor en vroeg: ‘U zei eerst dat u niet wist welke dag u de grens overstak. Maar na twintig minuten wist u het precies! Hoe komt dat?’ En zo werd ik niet geloofd door het systeem.”

Dichter Rodaan al-Galidi schreef een boek over zijn negen gekmakende jaren in een Nederlands azc.

  1. 2

    Dat interview is veel vermakelijker dan de quotes hierboven doen vermoeden. Ietsje luchtiger mag wel; de beste man is in de eerste plaats poëet en in de tweede plaats asielzoeker, niet andersom.

  2. 4

    Dat is van hetzelfde slag mensen dat in het ‘Befehl ist Befehl’ gelooft. Potentieel nieuwe medewerkers van het IND worden geselecteerd op hardvochtigheid en hun hoge Stanford Prison Experiment-gehalte.

  3. 5

    Mooi mens, die interviews met hem zijn pareltjes.

    Overigens @Bismarck is Rodaan het zelf niet perse oneens met de ‘bezorgde burger’
    http://www.volkskrant.nl/boeken/-als-ik-dicht-ben-ik-95-procent-nederlander~a4229156/

    Na een verblijf van negen jaar in de wachtkamer legt u opmerkelijk veel begrip aan de dag voor het Nederlands beleid.

    ‘Ik ben realistisch. Als ik naar jouw huis kom met een uitnodiging van jou, dan verwacht ik koffie en iets lekkers. Als ik bij je inbreek – en dat doen asielzoekers feitelijk – verwacht ik dat je de politie belt of mij uit huis verwijdert. Maar ik werd hier als ongenode gast niet verwijderd. Voor ik hier kwam, ben ik in Thailand geweest, in Jordanië, Maleisië, Cambodja, Vietnam. Ik werd als minder dan een beest behandeld. Maar ik kwam hier, en ik mocht douchen. Wanneer ik maar wilde. Ik stonk niet meer. Ik kon niet zomaar worden geslagen. Zat niet in een cel met criminelen, zoals in Thailand. De vluchteling ontvangt misschien weinig warmte van de mensen, maar wel van de samenleving. Het is warm in de asielzoekerscentra (azc’s, red.). Je krijgt eten, een bed, condooms. Dat is gastvrijheid.'

    Maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat hij er mee speelt:

    Wat doet zo’n massa-aanranding in Keulen met u?

    ‘Daar word ik boos van, héél boos. Alle vreemdelingen moeten het zich aantrekken, of ze er nu rechtstreeks bij betrokken waren of niet. Of ze nu in Duitsland wonen of niet.’

    De meesten hadden er toch niets mee te maken?

    ‘Die opvatting is achterhaald. Volkomen achterhaald. Wij, buitenlanders, zijn verantwoordelijk voor alles wat op het ogenblik misgaat in Europa. Voor de gebeurtenissen in Keulen, dus ook voor de reactie daarop. We zijn verantwoordelijk voor de angst, voor extreem-rechts, voor extreem-links, voor de zure discussies. Wíj zijn daar verantwoordelijk voor. Dat moet je niet willen wegduwen. Wie zou Wilders zijn als wij hier niet waren? Wij zijn het podium, de microfoon, de soundcheck, zijn versterkers en zijn uitverkochte concert. Wie is Wilders zonder ons?'

    Heerlijk

  4. 7

    ”De vrouw die mijn eerste verhoor afnam: achter haar computer was ze volkomen emotieloos. In de pauze bracht ze me koffie en was ze opeens vol warmte en menselijkheid. Van de ene op de andere seconde, een andere vrouw. Kun jij het begrijpen? Dagelijks zie ik het. Ik begrijp die mentaliteit niet!

    Jammer dat meneer Al Galidi dit niet begrijpt. Iemand doet gewoon haar werk. Dat is een andere rol als mens. Dat wil nog niet zeggen dat ze een gespleten persoonlijkheid is of zo.

    Ik zie nieuwe beelden door de Nederlandse taal. Neem het woord ‘volgen’. In het Arabisch klinkt het zó goedkoop. Je volgt je vaderland, je leider. Volgen is een soort slavernij. Maar in het Nederlands gaat het altijd om je gevoel volgen, je hart, je dromen. Voor Nederlanders is dat vanzelfsprekend, voor mij was het een ontdekking. Jezelf volgen, dat kan niet in het Arabisch. We hebben die cultuur niet. Eerst komt God, dan je familie.

    Het is mooi om de Nederlandse cultuur door de ogen van een ander te zien.

    In Nederland ontdekte ik het woord ‘ik’. Dat was het mooiste woord dat ik leerde. Maar daarna dacht ik: het is ook het eenzaamste woord dat ik ken.”

    Zouden ze in Irak geen equivalent voor ‘ik’ hebben? Maar het is geen eenzaam woord, ik is gewoon een andere jij. Je moet het even zien, maar dan valt eenzaamheid ook wel mee.

    Hoe dan ook, de man lijkt mij een aanwinst voor Nederland. En die 9 jaar azc? Hij heeft een generaal pardon gekregen, dus kennelijk kwam hij niet in aanmerking voor een verblijf. Zo bezien valt het nog weer mee.

  5. 8

    @5: “als ik naar jouw huis kom met een uitnodiging van jou, dan verwacht ik koffie en iets lekkers. Als ik bij je inbreek – en dat doen asielzoekers feitelijk – verwacht ik dat je de politie belt of mij uit huis verwijdert.”
    Ik heb het niet zo op die analogie. Een land is geen huis. Dat natuurlijk nog los van het feit dat Nederland als ondertekenaar van vluchtelingen- en mensenrechtenverdragen in principe een open uitnodiging heeft staan aan alle vluchtelingen (als je dan al zo graag die analogie wilt gebruiken), eigenlijk is het best wel ernstig dat Rodaan dat na 9 jaar azc nog niet is bijgebracht, waarmee hij wederom een bepaald beeld bij “bezorgde burgers” bevestigt.

  6. 9

    @8: Het gaat er niet om wat jij van die analogie vindt, het gaat erom dat Rodaan het deels met de bezorgde burger eens is.

    Veel van zijn uitspraken kunnen de politieke en wetenschappelijke toets der kritiek niet doorstaan. Maar van dat soort debatten hebben we al genoeg. Rodaan brengt poezië en humor, vind ik wel verfrissend. Daar kan je op staan hakken, maar het enige wat je doet is het bevestigen van het beeld van de Nederlander dat Rodaan schetst.