Koekoekskinderen en alimentatie

Als ik dan toch nieuwe woorden aan het leren ben, kan er vandaag "koekoekskinderen" ook nog wel bij. In Nederland staat het nog niet in de van Dale, maar het begrip spreekt wel voor zich. Volgens mij komt het van het Duitse "Kuckuckskindern". Het gaat om kinderen geboren in een relatie (ouderwetsch man - vrouw) waarvan de man denkt dat hij de biologische vader is maar dat later niet zo blijkt te zijn. Schattingen van tussen de 1 op 10 en 1 op 25 doen de ronde, maar het meest concrete onderzoek in Europa geeft aan dat het om 3,7% van de kinderen gaat. En dat is nog steeds best veel. Nu is dit natuurlijk een stevige schok voor het kind wanneer hij/zij er na lange tijd achter komt dat de man die altijd voor vader aangezien is dat helemaal niet blijkt te zijn. Maar voor de "vader" is dit net zo goed een stevige klap. En als je dan in de situatie zit dat je al jaren gescheiden bent en stevig wat alimentatie betaalt voor een kind dat niet van jou blijkt te zijn, kan ik me voorstellen dat je daar iets aan wilt doen. Volgens mij is het in NL in ieder geval voldoende reden om de alimentatie te laten stoppen. Maar in Duitsland is de rechter recent nog wat verder gegaan. De vrouw moet alles aan de man terug betalen. Terecht of niet?

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

WW: Singulariteiten bestaan niet

De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.

Druppel (Foto: Flickr/Vermin Inc)

Lang dacht men dat niets kon ontsnappen aan zwarte gaten. Alles, waaronder de tijd, zou in het centrum van zo’n zwart gat, de singulariteit, zo worden samengeperst dat niets er meer uit kon. Alles werd vernietigd, het was een soort “eindpunt” van ruimte en tijd. Totdat in de jaren 70 Stephen Hawking theoretiseerde dat zwarte gaten moesten “lekken”, er kwam wél wat uit. Maar uit dat lek was hetgeen dat erin ging niet meer af te leiden.

Eind jaren 90 kwam men langzaam terug op dat idee, totdat in 2004 ook Stephen Hawking zelf zei er niet meer in te geloven (Hoera voor de wetenschap!). De reden was dat Hawkings verklaring teveel rotzooide met de quantum-mechanica, en die theorie klopte te goed om dat toe te laten. Maar een alternatieve uitleg voor het lekken van zwarte gaten is nooit gevonden.

Tot nu dus. Wetenschappers publiceerden gisteren een artikel in het toonaangevende tijdschrift Physical Review Letters waarin een verklaring werd gegeven. Waar het op neer komt is dat we al die tijd met een benadering van ruimtetijd hebben gewerkt. Een benadering die in deze gevallen niet toereikend genoeg is. De werkelijke ruimtetijd is namelijk groter dan gedacht. Er is ‘iets’ achter een zwart gat, de singulariteit in het centrum bestaat niet.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

WW: Kurzweil, Technologische Singulariteit-profeet

De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.

Kurzweils boek (Foto: Flickr/TheAlieness GiselaGiardino)

Het einde der tijden zal niet plaatshebben in 2012, zoals de Maya-kalender voorspeld zou hebben, maar zo rond 2045. Op dat moment bereiken we de technologische singulariteit waar de evolutie volgens sommigen al die miljoenen jaren naartoe aan het werken is.

De theorie achter een technologische singulariteit komt voort uit de observatie dat evolutionaire en technologische veranderingen (zgn. paradigmawisselingen) in de wereld steeds sneller op elkaar lijken volgen. Een recent voorbeeld van dit soort zichzelf versnellende ontwikkeling is Moore’s Law, die zegt dat computercapaciteiten zich elk jaar ongeveer verdubbelen. Het bredere fenomeen van een zichzelf versnellende vooruitgang is al heel wat jaren bekend, maar de wetenschapper die er het meest mee geassocieerd wordt is de Kunstmatige Intelligentie onderzoeker Ray Kurzweil.

Ray Kurzweil was vooral bekend van zijn werk in de automatische taalverwerking. Zo ontwikkelde hij het eerste werkende OCR systeem en is hij een belangrijk pionier in het veld van spraaksynthese/spraakherkenning en bij de ontwikkeling van de synthesizer. Maar tegenwoordig is Kurzweil vooral bekend als de (onheils)profeet van The Law of Accelerating Returns en de technologische singulariteit.

Kurzweil illustreert zijn punt (video) met een grafiek waarin hij uit verschillende bronnen de paradigmawisselingen uitzet tegen de tijd in een logaritmische schaal. De paradigmawisselingen lopen uiteen van evolutionaire ontwikkelingen (eerste enzym/dna) tot zeer recente ingrijpende ontwikkelingen in de informatietechnologie (het Internet). De grafiek staat hieronder klikbaar gereproduceerd. Wat direct opvalt is de rechte lijn die de veranderingen opleveren. Van de middelbare school hebben we onthouden dat een rechte lijn op een logaritmische schaal een exponentiele groei/daling weergeeft. Met deze plot laat Kurzweil dus zien dat de tijd tussen twee opeenvolgende paradigmawisselingen exponentieel kleiner wordt.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

United States of Climate Change


Dat de Verenigde Staten een enorme Holle Bolle Gijs zijn dat mag bekend zijn. Maar fraaie infographs komen altijd harder binnen. Hierboven ziet u de Amerikaanse staten en hun equivalent aan CO2 uitstoot vergeleken met andere landen in de wereld. Zo stoot de staat Florida evenveel CO2 uit als Frankrijk. Meer uitleg en infographs: hierrr…

Vorige Volgende