Nederland schaft de fiets af

Nederland staat bekend als fietsland. Met 19 miljoen bruikbare fietsen heeft Nederland het wereld­record fietsdichtheid. Wie in een (studenten)stad woont herkent het beeld. Maar als je daarbuiten komt ziet het verkeer er toch wel wat anders uit. Op het platteland domineert de auto volledig. Ga eens een tijdje op een terras zitten in een willekeurig dorp in Groningen, Brabant of Limburg. Fietsers vormen daar een kleine minderheid. Bejaarde toeristen en kinderen onder de 18, die zie je nog wel op de fiets. De rest komt met de auto naar de buurtsuper, het café of de kerk. Het platteland is gemotoriseerd. Schaalvergroting en afbraak van het OV spelen hierbij zeker een rol, maar ook gewenning. De auto is het vanzelfsprekende vervoermiddel geworden op het platteland, ongeacht de afstand.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Brief aan Mark Rutte

Geachte heer Rutte,

Zaterdagochtend gaf u de aftrap voor de VVD campagne. Uw boodschap: pas op voor het rode gevaar. Lekker oldschool! Ik deel uw standpunt dat als de SP het voor het zeggen krijgt, onze staatsschuld heel hard gaat oplopen, wat een heleboel geld gaat kosten. Uw vergelijking van het SP programma met een piramidespel vind ik ook terecht. Maar toen ik uw standpunten doornam, kwam ik ook wel wat rare dingen tegen. Zaken tegen die niet thuishoren in een liberaal programma.

Het mooie aan termen als socialisme en liberalisme, is dat ze duidelijk zijn. In tegenstelling tot de links/rechtsverdeling, die altijd arbitrair is, weet je bij ieder -isme wel zo ongeveer wat je ervan kunt verwachten. Het socialisme vindt dat de overheid erop toe moet zien dat iedereen precies hetzelfde krijgt; het liberalisme vindt dat iedereen zijn eigen boontjes moet doppen en dat de overheid zich nergens mee moet bemoeien. Mooi overzichtelijk.

Ik ben net als u een liberaal. Wat mij daarom stoort in het VVD programma, is het boerkaverbod. Wat doet dat daar? Het Moslimmetje pesten van de afgelopen jaren kwam toch uit de koker van Wilders, hoop ik? Waarom hebben Moslimvrouwen niet net als de rest van Nederland de vrijheid om aan te trekken wat ze zelf willen? Wat hebben we nou voor last van die paar boerka’s? Het is symboolpolitiek van de bovenste plank, en dan ook nog eens een verkeerd symbool.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

http://www.youtube.com/watch?v=Ovor_ZWrAm8

Muzikale smaak ontwikkeld

Ik ben geboren in september 1953, in een gezin dat niet zo muzikaal was. Er stond wel een piano in de voorkamer en daarop heb ik een jaar of zes les gehad. Ik herinner me de eenvoudige, maar fürchterliche stukjes van Clementi (Muzio, ga henen!), die ik moest spelen. Ik hoop dat de tegenwoordige pianostudenten van Clementi verschoond blijven. Ik herinner me ook dat ik in 1967 voor het eerst de dubbelelpee Blonde on blonde van Bob Dylan hoorde bij een schoolvriend. Ik was er meteen zeer van onder de indruk. Vooral het nummer Sad-Eyed Lady of the Lowlands vond ik schitterend en vind ik nog steeds schitterend. Ik probeerde toen een pianobewerking te maken van dat nummer, maar of dat me gelukt is weet ik me niet meer te herinneren. Sommige dingen moet je ook verdringen.

In de jaren die volgden was ik bijvoorbeeld gek op die derde elpee van Soft Machine (ik weet niet eens of het hun derde elpee was, maar hij heette Third), op die dubbelelpee van Derek & the Dominos met het prachtige Bell bottom blues, dat de mooie, betekenisrijke regels If I could choose a place to die / It would be in your arms bevat. Maar vooral de muziek van Black Sabbath beviel me, begin jaren zeventig. Mijn muzikale smaak begon zich te ontwikkelen, zou je kunnen zeggen, al mag u het ook best muzak noemen wat ik mooi vond.

Persstemmen: standvastige mannen en een wankelaar

De lijsttrekkers gingen in debat, dus nu gaan we allemaal ons zegje even doen.

Zo, dus Samsom is de winnaar van het debat van gisteren. Volgens een peiling onder kijkers vond 51 procent van de mensen hem het meest verstandig overkomen. NRC schrijft: ,,Ook op Twitter en andere sociale media werd Samsom als winnaar gezien. Zo’n 31 procent is positief over Samsom. Rutte en Wilders scoren ongeveer een kwart en Roemer zit rond de twintig procent, meldt persdienst Novum.”. Leuk voer voor de factcheckers van NRC Next want hoe je dit soort analyses kan maken, is mij een raadsel. Hashtags tellen?

Maar het circus is in de stad,  dus we willen allemaal ons zegje even doen. 

De Volkskrant oordeelt dat Rutte, Roemer en Samsom het alledrie niet slecht deden. Vooral Samsom wordt geprezen – hij verzet zich met succes tegen het idee dat er maar twee keuzes zijn: echte socialisten en de VVD. Wilders wordt afgeserveerd.

Bij Trouw moeten ze de elektrische typmachine nog even aanzetten, want er is weinig te vinden (online mensen) over het debat. Een korte samenvatting met de mededeling dat Samsom de winnaar is.

De Telegraaf heeft partij gekozen en maakt Roemer belachelijk omdat de beste man uit een rietje drinkt. Een rietje mensen. Zo iemand kan toch geen premier worden?

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Nabeschouwing Zomergasten | Adriaan van Dis

RECENSIE – Zesde en laatste aflevering van Zomergasten. Waarin Adriaan van Dis ons wil doen geloven dat hij geobsedeerd is door menselijke ellende, maar zijn fragmenten en zijn voorkomen iets anders verraden.

“Ik maak weer iets esthetisch van iets gruwelijks”, zei Adriaan van Dis toen hij vertelde over een Afrikaans jongetje zonder benen, wiens rompje zat vastgeschroefd op een plankje met wieltjes, en die zich met zijn armen voortbewoog als een zeeanemoon. Van Dis vertelde over zijn fascinatie voor mismaakte mensen. Hoe hij er zowel van gruwelt als door aangetrokken wordt.

Jan Leyers citeerde Van Dis, ooit zelf presentator van Zomergasten. Dat je aan de keuze van de fragmenten de obsessies van de Zomergast kunt aflezen. Van Dis zelf zei aan het begin van de uitzending dat hij heel erg zijn best had gedaan om géén verhaal te vertellen met zijn fragmenten, maar dat hij, toen hij zijn keuzes overzag, moest toegeven dat dit mislukt was. Zijn fragmenten vertelden wel degelijk een verhaal (en verrieden een obsessie), en dat was oorlog. Maar volgens mij was dat zijn obsessie helemaal niet. 

De kijker is een monster
Adriaan van Dis weet hoe de kijker in elkaar zit. Hij omschreef ons, televisie kijkend Nederland, als een monster. Een monster dat niet te temmen valt. Je kunt het proberen, maar het zal niet lukken. Door ons zo nu en dan met zorgvuldig gekozen bekentenissen te voeden, probeerde Adriaan van Dis het monster stil te houden. Zoals hij dat in elk televisieoptreden probeert. Door verlekkerd en in elegante bewoordingen over zijn fascinatie met menselijke ellende te vertellen, wil hij ons doen geloven dat die gruwelijkheden an sich een obsessie zijn. Maar het gaat om iets anders.

Zomergasten | Adriaan van Dis

VOORBESCHOUWING -Vanaf een uurtje of kwart over acht is Adriaan van Dis zo’n drie uur lang de laatste Zomergast van Jan Leyers. Ter gelegenheid daarvan alvast een korte terugblik op het seizoen en een vooruitblik op vanavond.

Vanavond is het alweer de laatste aflevering van Zomergasten van dit jaar. Op het eerste gezicht zou je het niet zo zeggen, maar het was een reeks met aardig wat legendarische momenten. Minstens drie van de zes afleveringen leverden unieke beelden op. Micha Wertheim die een wilde perzik at, de zwetende Jolande Withuis die haar migraine-aanval aankondigde met een wapperende waaier en Lidewij Edelkoort die ineens met zwarte stippen op haar gezicht in de studio zat. Allemaal jamais vu. Tel daar de ultieme saaiheid van Henny Vrienten en de ultieme als bevlogenheid verpakte ijdelheid van Ben Verwaayen bij op en je hebt met een unieke reeks te maken.

En hoe deed de gastheer het? Bijna perfect, durf ik hier te zeggen. Wellicht was hij te licht om een vrijemarktzeloot als Ben Verwaayen het vuur na aan de schenen te leggen, maar eigenlijk is  Zomergasten daar ook niet voor bedoeld. Het programma heet niet voor niets Zomergasten. Een gast moet zich op zijn gemak voelen. Dan heb je geen presentator nodig, en ook geen interviewer, maar een gastheer. Dat was Jan Leyers. Een vriendelijke, meelevende gastheer die het zijn gasten zo gemakkelijk mogelijk wilde maken. Alleen met Micha Wertheim lukte dat niet. Maar ja, dan heb je het ook over een beroepsneuroot die moet leven met de paradox dat hij zich oncomfortabel voelt als het comfortabel wordt.

https://youtube.com/watch?v=uBuPiC3ArL8

Vissende vogels

De evolutie staat niet stil mensen. Straks zitten die beestjes echt met een hengeltje aan de waterkant.

Dank Hans Verbeek voor de tip

Vorige Volgende