Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Rutte, DNB en NRC geloven in de vertrouwensfee
Bestuurders roepen radeloos om meer vertrouwen terwijl het publiek steeds hopelozer wordt door de onheilstijdingen. Men gaat door met bezuinigen terwijl er wel een goede oplossing is.
OPINIE - Nu het steeds duidelijker wordt dat ondanks keihard snoeien en lastenverzwaring de crisis niet over gaat, begint het op te vallen dat politici en journalisten steeds wanhopiger smeken om vertrouwen. Bezuinigen en lastenverzwaring zijn de enige maatregelen waarover wordt gepraat, ook al is de enige onderbouwing een onjuiste vergelijking met huishoudboekjes die op orde gehouden moeten worden.
Het is een rare eenzijdige discussie, waarin de Keynsianen nauwelijks aan het woord komen. Daarom wordt de echte oplossing – stoppen met bezuinigen en de economie stimuleren – wordt maar zelden genoemd. Pas de laatste tijd komt hier een beetje verandering in dankzij mensen als Ewald Engelen en Bas Jacobs, zoals hier:
[kliktv nr=1] De politiek weet het nietDagelijks zien we bestuurders met strakke gezichten beweren dat nieuwe bezuinigingen nodig zijn omdat we als klein landje afhankelijk zijn van de export. ‘Wij kunnen er ook niets aan doen,’ lijken ze te zeggen. Om ons moed in te praten vertellen ze ons dat het volgend jaar weer beter gaat. We moeten vertrouwen hebben in de toekomst en geld uitgeven, want dat is goed voor de economie.
#Dezeweek | De Moraalridderdriehoek
COLUMN - ‘Ik vraag me af hoeveel Afrikaanse kindertjes kunnen drinken van mijn douchebeurt,’ hoorde ik iemand eens zeggen. Sindsdien douchte ik drie weken niet. Pas toen mensen niet meer naast mij in de trein wilden zitten en iemand in een park me vijftig cent toewierp omdat hij dacht dat ik een zwerver was, heb ik weer gedoucht. Maar ik voelde me na elke douchebeurt viezer dan tevoren.
Het was deze week echt de week van de Twitterclaimers, in een pre-Twitteraal tijdperk ook wel de moraalridders genoemd. Deze groep zorgde er eerder al voor dat Bert Brussen zijn tweets in de wilgen hing, maar kreeg nu zelfs een recensie van de Recensiekoning aan de broek (één ster). Aanvankelijk lijkt het ze enkel te gaan om het niet tweeten tijdens minuten stilte, of tijdens persconferenties over dode kinderen, maar de Moraalridderdriehoek heeft het ook op mijn normale leventje gemunt.
Het wordt Technoviking Alexander Klöpping immers verweten dat hij over een auto tweet terwijl de broertjes net gevonden zijn. Het wordt wel heel lastig als je telkens moet nagaan of er ergens in de wereld geleden wordt. Wat blijft er dan nog over? Hoe moet ik juichen voor een voetbalfinale als ik weet dat in Oklahoma mensen hun huis kwijt zijn? Hoe moet ik nog naar college gaan als in Israël mensen gedood worden om de plek waar ze geboren zijn? Hoe moet ik nou een biertje kopen als ik weet dat er in andere landen mensen zijn die niet eens genoeg geld hebben om te studeren? Als we alles vergelijken, wordt het leven in Nederland bijna onmogelijk.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
De laatste maanden van Zach Sobiech
Korte mooie documentaire – en ja een echte tearjerker – over de jonge Zach Sobiech (17) die kanker heeft en zich geconfronteerd ziet met het feit dat hij nog maar een paar maanden te leven heeft. Wat hij na wil laten is muziek.
Hoe koop je een boek Zonder Titel?
Sinds enige tijd verschijnt elke zondag een ‘Zonder Titel’ van de Rustende Jager op Sargasso: een tekening met een tekst eronder. Nu is er een boekje dat toepasselijk ‘Zonder Titel’ heet. Iets voor de liefhebber. Misschien bent u dat?
Uit onderzoek is gebleken dat het u als liefhebber niet alleen om het hebben van het boekje gaat, maar ook om de ervaring van het kopen zelf. Vandaar dat het boekje ‘Zonder Titel’ exclusief verkrijgbaar is bij Boekhandel Schimmelpennink in Amsterdam. Een bezoek aan deze charmante boekwinkel aan de Weteringschans, met zijn pijp rokende eigenaar, is al een belevenis op zich. Een bezoek en de aanschaf van het boekje samen, zou men een unieke ervaring kunnen noemen. Om deze ervaring passend in te leiden zou u onderweg naar de boekwinkel een paar keer onder het Rijksmuseum kunnen doorfietsen, dat daar gewoon om de hoek ligt. Hier heeft u dan wel een fiets voor nodig, of de nodige fantasie natuurlijk. (En als u over de nodige fantasie beschikt, zou u ook iets anders kunnen verzinnen, zoals over het Rijksmuseum heen springen of het Rijksmuseum als een pasgeboren kindje in uw armen wiegen.)
Verder zou lichte motregen met genoeg wind om uw opgestoken paraplu een paar keer binnenstebuiten te laten klappen ideaal zijn. Een huilend kind in combinatie met een lichte roes van iets teveel drank de avond ervoor komt het geheel ook zeer ten goede. En om bovenstaande ervaring nog iets meer diepte te geven, zou u uw partner (een relatie die ongetwijfeld zijn beste tijd gehad heeft) achterop mee kunnen nemen en slingerend met de paraplu onder het Rijksmuseum door kunnen fietsen richting boekhandel. Van tevoren zou u dan een lijstje kunnen maken met verwijten die u uw partner al fietsend naar het hoofd zou willen slingeren. (Het is wel aan te raden het lijstje uit uw hoofd te leren omdat u tijdens het fietsen geen hand meer over heeft om dit vast te houden, of u zou de paraplu los moeten laten.) Probeer de verwijten zo te rangschikken dat u de ergste voor het laatst bewaart, om deze vlak voor de boekwinkel op uw partner af te vuren. Laat vervolgens alles over u heen komen en stort uzelf even later, al dan niet huilend, in de armen van de heer Schimmelpennink. Deze zal meteen begrijpen dat u voor het boekje ‘Zonder Titel’ komt.
Politiek mengt zich in eindexamenteksten
OPINIE - Rechtstreekse bemoeienis van politici met het eindexamen hoort niet thuis in een democratie.
Kamerleden laten graag van zich horen als ze ergens boosheid vermoeden. Met Kamervragen is het doorgaans eenvoudig scoren. Zeker als je kunt meeliften op de aandacht die de media toch al geven aan een gebeurtenis die veel emoties oproept bij het grote publiek. Soms vraag je je af of onze volksvertegenwoordigers niets beters te doen hebben dan bewindslieden te confronteren met het ‘gesundes Volksempfinden’.
Deze weken wordt de aandacht van veel jonge Nederlanders en hun ouders gedomineerd door het eindexamen. Opwinding daarover is altijd goed voor het nieuws. CDA-kamerlid Geurts dacht een graantje mee te kunnen pikken met Kamervragen over de havo-examentekst Nederlands. Dat was een tekst van hoogleraar Roos Vonk over vegetarisme. Volgens Geurts zat er een eenzijdig pleidooi in tegen vlees eten. En dat vindt Geurts niet goed, want hij meent dat leerlingen die lang met deze tekst bezig zijn hierdoor beïnvloed kunnen worden. Hij heeft aan staatssecretaris Dekker gevraagd of hij deze tekst acceptabel vindt. En hij vraagt of er geen melding gemaakt had moeten worden van de berisping van Vonk wegens onzorgvuldigheid.
Ik hoop dat Dekker antwoordt dat hij niet over eindexamenteksten gaat, dat de politiek dit moet overlaten aan de professionals in het onderwijs en dat hij het kritisch vermogen van HAVO-scholieren hoger inschat dan Geurts.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Laat je banden wisselen door Captain Impossible
Dit is nog eens een bijzondere manier om je banden te wisselen.
Miracle Village: Een dorp voor zedendelinquenten
Korte, maar indrukwekkende documentaire van The New York times over Miracle Village, een dorp in Florida waar zedendelinquenten welkom zijn, simpelweg omdat ze nergens anders heen kunnen.
VVD: Bedrijfswinst boven arbeidsveiligheid
NIEUWS - Uit een bericht op nu.nl:
Sommige arboregels die de veiligheid voor werknemers garanderen zijn knellend, overbodig en werken soms averechts.
Dat stelt de VVD donderdag tijdens een debat over arbeidsomstandigheden voor werknemers.
OK, kan. Overbodige regels afschaffen dus?
Nee, ‘veiligheidsbewuste’ bedrijven moeten vrijstelling krijgen van alle arboregels:
De VVD wil dat bedrijven vrijstelling krijgen voor de arboregels als blijkt dat het algemene veiligheidsbeeld goed genoeg is.
Obama brengt het aantal drone strikes terug
Na dood van aantal Amerikanen brengt Obama het aantal drone strikes terug. Daarnaast gaat hij nog eens goed kijken naar GITMO.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.