Er zit weinig muziek in politici. En in de kritiek op de politici zit nog minder muziek. Om duidelijk te maken hoe jammer dat is, wat fraai voorbeelden van satirische muziek, waarvan helaas een groot deel uit het verleden komt (en helaas ook de meesten uit de V.S.). In Fables of Faubus van Charles Mingus werd gouverneur Orval E. Faubus op de hak genomen, nadat hij de Nationale Garde inzette om te voorkomen dat een paar Afro-Anmerikaase tieners een High School in Arkansas zouden betreden. Stukje uit de tekst: Why are they so sick and ridiculous? / They brainwash and teach you hate! https://www.youtube.com/watch?v=QT2-iobVcdw De periode dat Richard Nixon president was, mag één van de slechtste worden genoemd in de geschiedenis van de V.S. Niet alleen omdat de “hardwerkende Amerikaan” de dupe was.
De in 2003 overleden componist Lucian Berio, schreef 14 ‘sequenzas’, solo-stukken voor 14 instrumenten. Allemaal even indrukwekkend. Sequenza XII voor fagot springt er uit, dankzij de virtuositeit van Saxton Rose, die de “knorrepot” onder de blaasinstrumenten subliem onder de duim heeft.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
COLUMN - Wie wil begrijpen hoe woordbetekenis werkt, doet er goed aan de komende tijd het woord mansplaining in de gaten te houden. Het woord komt ineens opduiken – volgens Wikipedia sinds 2010 ongeveer –, ook in allerlei Nederlandse teksten.
De term verwijst oorspronkelijk naar een bepaalde manier van dingen uitleggen aan iemand terwijl de uitleggee het misschien net zo goed of zelfs beter weet dan de uitlegger. Er zit blijkens de naam bovendien meteen een associatie aan vast, namelijk dat het iets is dat mannen vaak doen, en wel wanneer ze met vrouwen praten.
De eerste vraag die zich nu voordoet, is: bestond mansplaining nog niet voor 2010? Op het eerste gezicht is het antwoord simpel: natuurlijk wel. Het is niet voor niets dat het woord zich zo snel verbreid, het voldoet kennelijk aan een behoefte. Ook in Nederland herkennen we het fenomeen kennelijk zo gemakkelijk dat we het Engelse woord onmiddellijk overnemen, en je het in allerlei kringen inmiddels onbekommerd kunt gebruiken zonder uitleg.
Pedant
Ik heb – voor mijn doen – best lang gedaan over bovenstaande alinea met een uitleg van het begrip omdat ik bang was dat het, nu ja, mansplainerig zou klinken.
En dat laatste is nu juist eigenlijk wel weer veelzeggend. Zou ik voor 2010 ook diezelfde aarzeling hebben gehad? Ik was misschien bang geweest om pedant te klinken, want dat is iets dat dicht in de buurt ligt. Maar het is niet hetzelfde.
Heeft u wel eens aan een Surinamer gevraagd wat hij, zo in het algemeen, vindt van Antillianen? Wat u dan in veel gevallen hoort is onversneden racisme. Onder de Antillianen zelf kunt u vervolgens bij Arubanen informeren over hun opinie aangaande lieden van Curaçao – of omgekeerd. Dat levert ook fijne karakteriseringen van de respectievelijke volksaard op.
Ik wil maar zeggen: als u iemand op televisie iets hoort beweren over racisme, dan gaat dat over veel meer dan huidskleur, dan blank versus kleurtje in Nederland. Racisme is in de kern individueel onvermogen om de ander ook als individu te zien. Juist omdat het een individueel fenomeen is, is iedereen er vatbaar voor. Het maatschappelijke verschijnsel is de optelsom van persoonlijke gemakzucht.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Dit is het Sargasso-café van zaterdag 21-05-2016. Hier kan onder het genot van een virtueel drankje, nootje en/of kaasplankje alles besproken worden wat elders off topic is.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Op 23 juni houden de Britten een referendum of Groot-Britannië in de EU moet blijven.
De voormalig burgemeester van London, Boris Johnson, heeft zijn politieke toekomst inmiddels verbonden aan het populistische kamp, en pleit ijverig voor uittreding.
Acht jaar geleden nog zong Johnson een heel ander toontje. BuzzFeed wist een oude BBC-documentaire op te duikelen waarin Johnson pleit voor een verenigd Europa en toetreding van Turkije.
Julian Cope is een Brits rocker, musicoloog, auteur, archeoloog, antiquair, dichter, en activist, kortom, een veelzijdig mannetje. Hij begon zijn muzikale carriere bij The Teardrop Explodes, – je moet wel een dichter zijn om zo’n bandnaam te verzinnen!
Halverwege de jaren 80 begon hij voor zichzelf. In veel van z’n platen komt de milieuactivist in hemzelf naar voren, zoals op b.v. Autogeddon en Peggy Suicide .
Maar hij doet natuurlijk ook aan sex – maar wel veilig…
‘Je voelt in Nederland dat er weer behoefte is aan een soort samenlevingsrevival. Dat zal één van de onderliggende vragen worden bij de komende verkiezingen. Wil je samen vooruit, of toch ieder voor zich. Of ik daarin een rol speel, ga ik bekijken.’
Voor de minder goede verstaander: hier kondigt Lodewijk Asscher, in een dubbelinterview met zijn buddy Mark Rutte in de Volkskrant, aan dat hij een gooi gaat doen naar het lijsttrekkerschap van de PvdA bij de komende verkiezingen.
De Tweede Kamer zal komende week naar alle waarschijnlijkheid een wet aannemen die klanten van prostituees strafbaar stelt als die redelijkerwijs kunnen vermoeden dat er sprake is van gedwongen prostitutie.
Belangenorganisaties voor sekswerkers zijn hier juist fel op tegen. Zo stelt Yvette Lurs van belangenvereniging Proud dat als je sekswerkers echt wil helpen, je prostitutie juist moet decriminaliseren.
In een TED-talk gaat sekswerker Toni Mac punt voor punt de vier benaderingen af waarmee overheden sekswerk in de greep hebben geprobeerd te krijgen, en waarom ze zowel contraproductief zijn als sekswerkers alleen maar in de problemen brengen.
Of het nu gaat om een algeheel verbod, een tippel-/bordeelverbod, een verbod op het kopen van seks (het Scandinavische model) of legalisering (het Nederlandse model), aan al deze benaderingen kleven nadelen voor sekswerkers zelf.
Zelden wordt door politici aan sekswerkers zelf gevraagd aan wat voor soort wetgeving en rechtsbescherming zij nu behoefte aan hebben. Dat zie je nu ook weer in de huidige politieke besluitvorming. Politieke partijen komen elk vanuit hun ideologische overtuigingen en veronderstellingen over sekswerk met wetsvoorstellen om mensenhandel uit te bannen en prostituees te beschermen, maar naar sekswerkers zelf wordt nauwelijks geluisterd.
Aan het einde van haar presentatie komt Mac echter met een voorbeeld van hoe het ook kan.
Dit is het Sargasso-café van vrijdag 20-05-2016. Hier kan onder het genot van een virtueel drankje, nootje en/of kaasplankje alles besproken worden wat elders off topic is.
De gangstarap clip is vaker geparodieerd, maar El Guincho, een Spanjaard wiens muziek bestudeerd op het randje van de clichés balanceert, maakt er echt werk van. Alles klopt aan de glad geproduceerde video, op één detail na.
“This is not the US without the electric chair; it is the USSR without the gulag.”
Steeds dikker wordt het hout waarvan de Britten planken zagen in de Brexit-discussie. Bovenstaande karakterisering van de EU is van Larry Elliott, economieredacteur bij The Guardian.