Jeanine Hennis: Eurobashing hypocrisie

Jeanine Hennis (Foto: Wikimedia Commons/Vvdwebmaster)

Jeanine Hennis-Plasschaert is voormalig Europarlementariër voor de VVD en tegenwoordig lid van de Tweede Kamer. Haar hartje klopt op blauwgeel bloed, zo erg houdt ze van Europa. Zij was ook één van de Europarlementariërs die een broertje dood had aan het Europa-bashen waar nationale politici zich aan bezondigen als het hun uitkomt. Niets is zo makkelijk als ‘Europa’ bashen, want terugpraten doet men daar toch niet. Welnu: tegen de achtergrond van het bloedige geweld in Egypte lijkt Hennis-Plasschaert toch doodleuk aan het spelletje mee te doen.

Dat spelletje werkt ongeveer zo. Wordt er een slecht voorstel gedaan door ‘Europa’? Dan is het ‘fout!’, ‘mag niet!’, ‘geld terug!’, ‘waar bemoeien zij zich mee!’, ‘de Europees Commissaris moet z’n biezen pakken!’, en zo verder. Soms komen zulke uitspraken zelfs in het verkiezingsprogramma. Het allerleukste is natuurlijk dat ‘Europa’ geen enkele grote beslissing neemt zonder dat de nationale ministers erin gekend zijn – niet zelden dezelfde minister die een minuut later, na eerst volmondig ingestemd te hebben met het slechte voorstel, voor de camera tégen hetzelfde voorstel staat te fulmineren. De Eurokritische kiezer moet gerustgesteld, weetuwel.

Maarrrrrr…! Heeft ‘Europa’ een goed voorstel? Dan was het niet ‘Europa’ dat het binnenhaalde, nee, dan was het de Nederlandse minister die zich namens Nederland in Europa bemoeid had met het voorstel. Glimmend van trots staat hij of zij dan voor de camera uit te leggen hoe hij/zij het voorstel toch maar mooi voor de poorten van de Brusselse Hel wegsleepte.

Je zou denken: daar doet onze Jeanine Hennis, Europese rots in de branding, hartstochtelijk Europarlementariër, eerlijke dame met het hart op de tong niet aan mee.

Ja dus! Daar doet ze wel degelijk aan mee. Want niks is makkelijker dan de Europese ‘minister van Buitenlandse Zaken’ Lady Ashton bashen om haar woorden, maar de eigen VVD-premier met rust laten, ook al zeggen Mark Rutte en zij inhoudelijk hetzelfde.

Reacties op de gebeurtenissen in Egypte
Zie wat Ashton zei over de situatie in Egypte en wat er moet gebeuren, en onthoud daarbij: wat zij naar buiten toe zegt, moet gesanctioneerd zijn door de ministers van Buitenlandse Zaken van de EU-lidstaten. Gaat zij zonder enig overleg zomaar haar eigen standpunt verkondigen, dan heeft ze een probleem. Maar goed, Ashton zei in het kort dat de Egyptische politiemacht zich terughoudend moet opstellen, en dat er geen geweld meer zou moeten zijn, en dat de Egyptische regering (lees: Mubarak) moet luisteren naar de wens van de protesterende bevolking. Ze gaat zelfs verder en stelt dat de tot nu toe gearresteerde demonstranten vrijgelaten moeten worden.

Gaan we even kijken naar wat premier Mark Rutte op dezelfde dag zei over de situatie in Egypte, en wat er volgens hem moet gebeuren. In het kort: Rutte vindt dat er snel hervormingen moeten komen in Egypte, hij vindt dat er een ‘ordelijke transitie’ moet komen (een zin die zijn ambtenaren letterlijk gekopiëerd hebben uit de verklaring van de Amerikaanse regering), dat de toekomst van Egypte rust op de schouders van de Egyptenaren, en dat de Egyptische autoriteiten (lees: Mubarak) een zware verantwoordelijkheid dragen.

U ziet: Ashton gaat een stapje verder dan Rutte. Zij stelt tenslotte dat Mubarak moet luisteren naar de wens van de bevolking en dat de Egyptische politie moet kappen met demonstranten in elkaar slaan. Zo ver gaat Rutte niet, die houdt zich wat dat betreft op de vlakte en papegaait gewoon Barack Obama, Hillary Clinton en David Cameron na.

Niettemin zijn Ashtons woorden voor Jeanine Hennis reden om uit te halen via Twitter. “Ahhh… Lady Ashton. Ons licht in de Europese duisternis… #NOT #Egypte #PenW.” Rutte’s slappe hap laat ze ongemoeid.

Gezien het feit dat Ashton feitelijk geketend is aan wat de ministers van Buitenlandse Zaken sanctioneren, stelde ik voor dat Hennis bij minister van Buitenlandse Zaken, Rosenthal, tevens partijgenoot van Hennis, gaat pleiten voor een uitbreiding van bevoegdheden voor Ashton. Dan kan hij daarvoor weer pleiten in Brussel.  Zo kan Ashton misschien wat vaker haar eigen zegje doen. Maar nee, dat vindt Hennis maar niks. Ze ziet liever dat Rosenthal ervoor gaat pleiten dat Ashton ‘vervangen’ wordt. Ze voegt daar nog even aan toe dat deze vervanging ‘voorlopig nog wel een illusie‘ is.

Dus Ashton doet slappe uitspraken over Egypte en daarom moet ze weg.

Jeanine Hennis profileert zichzelf graag als ‘een vrouw een vrouw, een woord een woord’, dus ik vroeg haar de verschillen uit te leggen tussen Ashton’s woorden en die van premier Rutte, en vooral uit te leggen waar Rutte’s woorden dan minder slap waren dan die van Ashton. En, als ze dan net zo slap waren, wat dan het waardeoordeel van Hennis is over de woorden van Rutte. En wat dan de consequentie daarvan zou moeten zijn.

U voelt ‘m al aankomen: daar reageerde Hennis niet op. Natuurlijk niet. Want dan zou ze misschien eerlijk moeten toegeven dat, ja, ook Rutte een slap verhaal hield, net als de gemuilkorfde Ashton, en dat ook hij dus een schrobbering verdient.

Maar dat doet Jeanine niet, want dan valt ze haar premier af. Geconfronteerd met die keuze verdwijnen het hart op de tong, het vrouw een vrouw een woord een woord, de eerlijkheid en de hartstochtelijke Europarlementariër even in de kofferbak.

Dag Jeanine Hennis Plasschaert van vóór 2010. Het was leuk je gekend te hebben.

  1. 1

    Leuke constatering maar ik kan haar hierom niet afserveren. Elke partij kent haar hiërarchie en je kan je eigen opperbaas nu eenmaal niet tot de grond toe afbranden. Ze maakte een slippertje door Ashton zo af te branden en ach ja, dat kan wel eens gebeuren.

  2. 3

    “Het allerleukste is natuurlijk dat ‘Europa’ geen enkele grote beslissing neemt zonder dat de nationale ministers erin gekend zijn”

    Sterker nog, geen enkele beslissing wordt zonder toestemming van de ministers genomen en de meeste beslissingen zijn door de ministers bedacht.

  3. 4

    Als verstokte VVD’er heeft dit wel wat ogen geopend. Het was totaal onnodig om van Jeanine om via Twitter makkelijk puntjes te scoren.

    Jammer en goed verhaal van GC.

  4. 5

    Dat lijkt me niet Bismarck. In de praktijk functioneert de raad van de EU meestal als een soort van Eerste kamer waar voornamelijk voorstellen worden goedgekeurd of afgekeurd. Naar mijn ervaring, zijn eerder het ambtenarenapparaat (de DG´s) bij de EC en de MEP´s die daadwerkelijk met de meeste voorstellen komen. Maar hey, ik sluit niet uit dat de werkelijke praktijk ietsje anders is dan ik zelf ervaar.

  5. 6

    Wiens brood men eet, diens woord men spreekt. In het EP ben je Europeaan. In ons parlement gaan de nationale belangen voor.

    Zo zou het niet moeten gaan, en zo wordt het ook niet aan ons verkocht, maar zo is de werkelijkheid helaas veel te vaak wel. En dat geldt voor politici van alle gezindten, hoor. Zij hebben hun weg naar boven gelikt en gaan door met likken als ze eenmaal boven zijn.

  6. 7

    @5: Ik zou daar eerder de Tweede Kamer van maken. Alle belangrijke beslissingen worden daar genomen (of beter: uitonderhandeld). Allicht dat er nog enkele (veel kunnen het er niet zijn, want de EU is nogal ambtenarenluw) EU-ambtenaren aan te pas komen bij de ontwikkeling, maar eerder de ambtenaren van de lidstaten.

    Daarnaast komt de EC inderdaad vaker met wat eigen plannetjes, die dan alleen kans van slagen hebben als de raad ze goed vindt en die vaak door die raad eerst aangepast worden (alleen dat laatste maakt de analogie met de EK erg mank).

  7. 9

    @7 De Europese instituten zijn sowieso niet rechtstreeks te vergelijken met wat we in NL doen. Elke analogie zal ergens flink mank gaan. Ik zie wel dat de raad van de EU veel invloed heeft en dingen kan goedkeuren,afkeuren en zelfs aanpassen zoals je zegt, maar qua dingetjes ontwikkelen gebeurt er volgens mij niet zoveel en dat is waarom ik het ook vergeleek met de eerste kamer.

    @8 Lijkt me ook wel logisch. Er wordt bijvoorbeeld op het vlak van de Europese markt ontzettend veel bepaald in Brussel en dan ook gelijk voor circa 500 miljoen mensen. Nogal belangrijk voor bedrijven maar ook voor belangengroeperingen. Lidstaten hebben maar te volgen wat daar wordt besloten.

  8. 10

    @9: “Lidstaten hebben maar te volgen wat daar wordt besloten.”

    Het hele punt is juist dat het de (toegegeven, meestal vooral grotere) lidstaten zijn die de besluiten vellen. Misschien doen ze dat formeel in Brussel, maar in de praktijk gaat dat meer over de telefoon tussen Parijs en Berlijn (soms ook Londen), of gezellig als ze samen op de koffie zijn in Rome.

  9. 11

    Ach ja, als lidstaat heb je meestal gewoon de besluitvorming te volgen. Zelfs als je Duitsland heet al mag je dan wel wat vaker op de rode knop drukken.

  10. 12

    @11: Nee, het is echt andersom! Brussel volgt wat Berlijn, Londen en Parijs dicteren. Dat komt omdat Brussel (het EP) statutair praktisch machteloos is tegenover de ministerraad.

  11. 13

    Ja maar jij benadert het nu nogal formeel terwijl ik voornamelijk kijk naar de shitload aan beslissingen die worden genomen waar de raad van de EU maar beperkt interesse en betrokkenheid bij heeft. Je hebt volledig gelijk wanneer je analyseert waar de macht ligt, maar die macht wordt voor het leeuwendeel van de kwesties niet benut.