Een laatste groet

In de serie Feel Good Friday volgt nu een afwijkende aflevering: de Feel ‘Not So Good’ Friday. Hierboven ziet u de Panamese goude klompvoetkikker een laatste groet brengen, dit was in 2006 en inmiddels is deze kikker in het wild uitgestorven. Oorzaak: Batrachochytrium dendrobatidis, een dodelijke schimmel die geholpen door de klimaatverandering pandemische uitbraken vertoont (ScienceDaily). Ook al konden wij afgelopen november u in deze serie melden dat er een ‘medicijn’ is gevonden tegen deze ziekte, toch zijn er al veel slachtoffers gevallen zoals deze klompvoetkikker en er zullen nog vele andere amfibiesoorten volgen.

Sir David Attenborough filmde voor de BBC deze klompvoetkikker vlak voordat deze uitstierf: Life In Cold Blood. Doordat deze kikker nabij luidruchtige bergbeekjes leefde moest hij zwaaien om te communiceren. Het gekwaak werd immers overstemd door het watergeruis. Vlak nadat een gedesinfecteerde filmcrew op een afgelegen plek de laatste populatie van deze kikkersoort filmde dook later ook hier de dodelijke schimmel op. Wetenschappers hebben in allerijl de laatste individuen opgespoord en proberen ze in gevangenschap in leven te houden. Waarom u dit leest: het is dit jaar het Year of the Frog met extra veel aandacht voor de penibele situatie waarin onze gladde vrienden zich bevinden.

  1. 9

    Lekker Max J. Op de rand van uitsterven nog even ge-Godwin’d worden, als kikker.

    Nou, doeg Panamese gouden klompvoetkikker, bedankt voor het uitkristalliseren in jouw soort na miljoenen jaren evolutie. Iemand zal misschien proberen je DNA te onthouden, zodat dit ooit in wezens kan worden ge-implanteerd om ze te laten uitblinken in communicatie door lange afstands-zwaaien.

  2. 10

    @ 8 Dag Max, het doet mij deugd in deze tijd eens iemand tegen te komen met een gezonde angst voor fascisme.
    Ik moet mij tevens bekennen als regelmatig lezer van uw ‘bijbelvertaling’. Ik ken van de bijbel nul-koma-zero (goede opvoeding genoten denk ik dan maar … Dank u pa, dank u ma). Maar evengoed is onze leefwereld, onze spreektaal doordrongen van dit schrift. Zeer leerrijk om op een ludieke wijze toch inzage te krijgen in wat anders toch maar een oubollig oude tekst is.
    Merci Max.