De maatschappij begint bij jezelf…

Wat mij nou gisteren is overkomen…
Ik was aan het stappen in één van mijn favoriete clubs in Utrecht.
Ik was van plan om er een vroegertje van te maken dus zo rond 2 uur ga ik mijn jas halen om naar huis te gaan. Ik loop naar de garderobe en wat denk je:

Een achterlijk lange rij.

Nou had ik precies 10 minuten om mijn jas te halen, anders zou ik mijn nachtbus missen, dus haast was geboden. Ik ga dus netjes achteraan staan en wacht mijn beurt af. Na ongeveer 5 minuten wachten (en een hoop stress) komt er een kerel langs de rij lopen. Nu heb ik een enorme hekel aan voordringers en gooi mijn (niet al te kleine) lijf in de strijd en blokkeer de hele gang.

Op dit moment vliegt die kerel dus helemaal door het lint. Wie ik wel niet was om zijn doorgang te blokkeren etc. etc. etc. Na een halve minuut razen zegt hij dat een kerel verderop zijn garderobe kaartje heeft en inderdaad er staat een vent met twee kaartjes te zwaaien. Hierop laat ik die halve malloot door, want hij heeft dus blijkbaar gelijk. Als ie dat nou meteen had gezegd, was het hele probleem er niet geweest.

Even later komt hij terug(met jas), blijft bij mij staan en kijkt mij echt WOEST aan. Ik kijk hem lachend aan en hij loopt al razend en tierend weg.

En terwijl dit alles speelt is er daadwerkelijk NIEMAND die tegen die kerel zegt: “Doe ff normaal joh!”. Als makke schapen staat iedereen in de rij en als er een hufter langsloopt zegt niemand er wat van. Op het moment dat iemand dat wel doet, kijken we allemaal stug de andere kant op, want stel je voor dat je er bij betrokken raakt!

Ik geloof dat ik de volgende keer ook maar voor ga dringen. De kans dat er iemand wat van zegt is toch niet aanwezig en als dat wel gebeurt is het er toch maar eentje.

  1. 1

    Klinkt een beetje hetzelfde als het verhaal van die docent van de week… Maar waarschijnlijk stonden er wel vele mensen met mobiel in de aanslag om het op te nemen en 112 te bellen. ;-) Dat moet immers: Je mag je er niet mee bemoeien.

  2. 2

    Ik vind dat zo’n gezeik dat je je er niet mee mag bemoeien. Ik vind dat nog bijna erger dan die personen die de problemen veroorzaken. Als ik voor mijn ogen iemand in puin geslagen zie worden (of voordringen in dit geval) dan stap ik er op af.

    Het is alleen jammer dat je dat schijnbaar altijd in je eentje moet doen.

    Nou ja, misschien kom ik dan later ook wel in de krant en gaan ze liedjes over me zingen. :)